Παζλ - Εκπαίδευση

«Γιατί δεν έμαθες παιδί μου γράμματα…;» – ΗΧΩλόγιο

Πριν από λίγες μέρες, αγαπημένοι μου, αναρτήθηκαν οι βαθμολογίες των μαθητών στις πανελλαδικές εξετάσεις για τα ανώτατα και ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας. Με αφορμή λοιπόν αυτό, θυμήθηκα ένα άρθρο του Γ. Μπαμπινιώτη, θαρρώ πως ήτανε στην εφημερίδα το «Βήμα».

Σε αυτό το άρθρο, λοιπόν, αναρωτιέται ο Μπαμπινιώτης: «Έχει μέλλον η Παιδεία στη χώρα μας;». Και απαντά: «Αν δεν έχει μέλλον η Παιδεία, δεν θα έχει μέλλον ούτε και η χώρα μας». Στο ίδιο άρθρο προτείνει επίσης ο κ. Μπαμπινιώτης κάτι ουσιαστικό: «Να αφήσουμε τη στείρα απομνημόνευση πληροφοριών, που θα ξεχαστούν σύντομα και είναι βαρετές, και να επικεντρωθούμε στα θέματα που διαμορφώνουν στους νέους οράματα, αλλά κυρίως ουσιαστική μόρφωση, καλλιέργεια και δημιουργικότητα…»

Με τη λέξη «η χώρα μας», φαντάζομαι, αγαπημένοι μου, πως ο κ. Μπαμπινιώτης εννοεί όλους εμάς. Τους γονείς, τους μαθητές, τους εκπαιδευτικούς, τους ηγέτες, τους πολιτικούς και γενικότερα όλους τους πολίτες. Από την ανάγνωση του άρθρου, λοιπόν, σου δίνεται η εντύπωση ότι η κοινωνία μας, η χώρα μας δηλαδή, διαθέτει τις αξίες που αναφέρονται πιο πάνω και απλώς «παρέλειψε» να τις μεταφέρει στην εκπαίδευση, πιθανά λόγω κακής στρατηγικής στην εκπαιδευτική πολιτική.

Έτσι, γεννιούνται στον καθέναν από εμάς μια σειρά από νέα ερωτήματα: Ποιοι είναι αυτοί που απομάκρυναν το σχολείο μας από την παιδεία και το έστρεψαν στην απομνημόνευση άχρηστης πληροφορίας που θα ξεχαστεί, και γιατί το έκαναν αυτό; Ποιος είναι ο βασικός στόχος του σημερινού σχολείου, αγαπημένοι μου; Ποια είναι τα πράγματα που ενδιαφέρουν τους περισσότερους γονείς; Και μήπως αυτά που πράγματι τους ενδιαφέρουν τους τα προσφέρει το σημερινό σχολείο;

Για παράδειγμα, τι είναι αυτό που ενδιαφέρει περισσότερο τους περισσότερους γονείς, ο βαθμός στο μάθημα ή οι γνώσεις και ο τρόπος σκέψης που αποκόμισε από το μάθημα το παιδί τους; Προσωπικά, έχω ακούσει γονείς κατά την ημέρα παράδοσης των βαθμών στο σχολείο να λένε στον εκπαιδευτικό και μάλιστα παρουσία του παιδιού τους: «Μα του έβαλες 17; Πώς τόλμησες να του βάλεις 17; Το παιδί είναι του 19 τουλάχιστον!»

Η κοινωνία, με τόσο ισχυρή πίεση για «εικοσάρια», έσπρωξε τα περισσότερα σχολεία στο να μοιράζουν αριστεία στο 40% των μαθητών τους. Μπορείτε να φανταστείτε, αγαπημένοι μου, τέτοιες σκηνές σε σχολεία τις δεκαετίες του 1950 και του 1960; Τότε, ο γονιός ερχόταν στο σχολείο για να πει: «Δάσκαλε, σου έφερα τον Αποστόλη, να τον μάθεις γράμματα…», και με βάση την πρόοδο του παιδιού και την αξιολόγηση των δασκάλων, θα έλεγε στο σπίτι του: «Ο Αποστόλης δεν είναι για γράμματα, ας τον πάμε να μάθει κάποια τέχνη. Αυτουνού του πιάνουν τα χέρια του. Θα γίνει ένας κάλος μάστορας!»

Ποιός μηδένισε και γιατί το κύρος του σχολείου και του δασκάλου; Ποιος θα προφυλάξει τον εκπαιδευτικό και το σχολείο που κάνει καλά τη δουλειά του, από τους γονείς, την κοινωνία δηλαδή, που τα «ξέρουν όλα»;

Συμπέρασμα πρώτο, λοιπόν: Για να μεταφέρει το σχολείο παιδεία στους νέους και στις νέες θα πρέπει να τη διαθέτει η κοινωνία, δηλαδή και οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί, και θα πρέπει το σχολείο να διαθέτει κύρος. Οι αξίες, αγαπημένοι μου, που θα μεταφέρει στα παιδιά ο εκπαιδευτικός στην τάξη, χρειάζεται να είναι αδιαμφισβήτητες αξίες της κοινωνίας μας και όχι ομάδων ή ατόμων από συγκεκριμένους κοινωνικούς ή πολιτικούς χώρους.

Ας μην παραπονιόμαστε, λοιπόν, για το χάλι της παιδείας. Οι στόχοι του σημερινού σχολείου είναι σχετικά απλοί και εξυπηρετούν θαυμάσια τις αντιλήψεις της ελληνικής κοινωνίας και τον σκοπό για τον οποίο μορφώνει τα παιδιά της.

Ο πρώτος στόχος είναι ο βαθμός αποφοίτησης από κάθε τάξη και η άνετη εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο (κατά προτίμηση στη σχολή που επιθυμούν οι γονείς) και τον ακολουθεί ο δεύτερος σημαντικός στόχος που είναι η απόκτηση του πτυχίου, του «χαρτιού» όπως λέγανε και οι παλιοί, και η εξασφάλιση δουλειάς στο Δημόσιο. Η προετοιμασία για την εύρεση εργασίας στο Δημόσιο αποτελεί τον κυρίαρχο στόχο του σημερινού σχολείου. Φυσικά, πάντα υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις.

Συμπέρασμα δεύτερο: Το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα υπηρετεί μια χαρά και με επάρκεια την αγωνία των γονιών για την επαγγελματική αποκατάσταση των παιδιών τους. Το Δημόσιο τα τελευταία σαράντα χρόνια προσέφερε εργασιακή ασφάλεια και άριστες (σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα) συνθήκες δουλειάς.

Προκύπτει, λοιπόν, και ένα δικό μου ερώτημα: Ποιο είναι το μέλλον της εκπαίδευσης στην Ελλάδα, τώρα που από την αλυσίδα που ανέφερα έχει αποσυρθεί, λόγω οικονομικής κρίσης, ο μεγάλος στόχος, η δουλειά στο Δημόσιο;

Μερικοί λένε «ουδέν κακόν αμιγές καλού». Πιστεύουν ότι αυτό θα αποπροσανατολίσει δημιουργικά το ελληνικό σχολείο και θα το αναγκάσει να αναζητήσει νέες αξίες, πιο ουσιαστικές, σε κλίμακα χρόνου τουλάχιστον μιας γενιάς και όχι μιας κυβερνητικής θητείας. Μπορεί, και μακάρι, να γίνουν έτσι τα πράγματα.

Ένα πάντως είναι σίγουρο, ότι η κοινωνία και η εκπαίδευση έχουν δημιουργήσει έναν πολύ γερό δεσμό. Είναι ισχυρά συζευγμένο σύστημα και το ένα σκέλος του συστήματος (κοινωνία – εκπαίδευση) οδηγεί και τροφοδοτεί με αξίες το άλλο. Από το υπερσύνολο της κοινωνίας αντλεί το σχολείο δασκάλους, μαθητές και γονείς, και με αυτά τα υλικά διαμορφώνεται.

Πρώτα, λοιπόν, αγαπημένοι μου, πρέπει να αποκτήσει μέλλον και όραμα η κοινωνία μας και μετά να σχεδιάσει το μέλλον του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Διαφορετικά, θα επικεντρωθεί η εκπαιδευτική πολιτική στα σημαντικά μεν, αλλά «δευτερεύοντα και τεχνικά» θέματα, όπως για παράδειγμα ερευνητικές εργασίες, διαδραστικοί πίνακες, ξένες γλώσσες και διοικητικά μέτρα.

Με αγάπη εύα

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *