Ζυγαριά

Ζυγίζουν το ίδιο πολιτικοί και πολίτες; – Το υπερΗΧΩγράφημα της εβδομάδας

Υπάρχει μια φράση που αποδίδεται στον Κωνσταντίνο Καραμανλή: «Έναν πρώην πρωθυπουργό δεν τον οδηγείς στο Ειδικό Δικαστήριο, τον στέλνεις σπίτι του». Μπορεί να την είπε, μπορεί και όχι. Ποιος ξέρει. Η ουσία είναι ότι ούτε ο ίδιος, ούτε οι συνομιλητές του, αλλά ούτε αυτοί που μιλούσαν για λογαριασμό του το διέψευσαν ποτέ, οπότε το παίρνουμε ως δεδομένο.

Άλλωστε ο «εθνάρχης», όπως τον αποκαλούσαν οι οπαδοί του, είχε αλλεργία στις συνεντεύξεις. Συνήθιζε να επικοινωνεί με τον λαό μέσω τρίτων και με καλά επεξεργασμένα αποφθέγματα. Αν αυτά απέδιδαν, τα υιοθετούσε. Αν προκαλούσαν την κοινή γνώμη, τα χρέωνε «στις υπερβολές του κίτρινου τύπου».

Είναι γνωστό πως φρόντιζε από πολύ νωρίς, με στιβαρή μεθοδικότητα, για την υστεροφημία του. Την επίμαχη φράση την είπε το 1989-90 και είχε αποδέκτη τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Αφορούσε δε την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο. Οι αγιογράφοι του ισχυρίζονται πως η εξέλιξη της ιστορίας δικαίωσε τον Καραμανλή.

Τώρα, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, ο Κ. Μητσοτάκης στο σπίτι του ήθελε να στείλει τον Α. Παπανδρέου, αλλά ήθελε να τον στείλει με τη στάμπα του διεφθαρμένου. Όμως, έκανε μισή δουλειά. Αυτός εξελέγη μεν πρωθυπουργός, αλλά ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, και αθώος βγήκε, και επέστρεψε θριαμβευτής στην πρωθυπουργία. Σταμάτησε δε και τη δίωξη εναντίον του Μητσοτάκη για το θέμα της ΑΓΕΤ. Ομολογουμένως ο Ανδρέας Παπανδρέου φάνηκε ιδιαίτερα γενναιόδωρος απέναντι στον ιστορικό αντίπαλό του.

Αυτά για την ιστορία. Γεννιέται όμως το ερώτημα σε εμάς τους απλούς πολίτες: Γιατί, όπως υποδείκνυε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ένας πρώην πρωθυπουργός και υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι να στέλνονται στο σπίτι τους, αντί να παραπέμπονται στο Ειδικό Δικαστήριο; Για να μην πολώνεται το πολιτικό κλίμα και να μη διχάζεται η κοινωνία, λένε όσοι υποστηρίζουν αυτήν τη θέση.

Με την ίδια λογική βέβαια, θα μπορούσαμε να πούμε πως το κλίμα πολώνεται και η κοινωνία διχάζεται γιατί όσοι κατηγορούνται επιστρατεύουν τα κόμματά τους σαν ασπίδα, διακινούν θεωρίες συνωμοσίας για να θολώσουν τα νερά και καταγγέλλουν τους αντιπάλους τους ότι εξυφαίνουν σχέδια πολιτικής εξόντωσής τους – τα γνωστά περί σκευωρίας.

Δηλαδή, για να μη συμβούν τα παραπάνω δηλητηριώδη, οι πολιτικοί πρώτης γραμμής πρέπει να μένουν στο απυρόβλητο; Να μην τους αγγίζει κανείς ακόμη κι αν έχουν διαπράξει σκαστές παρανομίες; Να προσποιούμαστε πως δεν έγινε τίποτα ακόμη κι αν τους έχουν πιάσει με τη γίδα στην πλάτη;

Πριν από μερικές μέρες, ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί τέθηκε υπό κράτηση. Κατηγορείται για χρηματισμό από το καθεστώς Καντάφι. Λένε ότι πήρε τα λεφτά του δικτάτορα σε βαλίτσες, χωρίς πάντως να διευκρινίζεται αν ήταν τροχήλατες… Ο Νετανιάχου κατηγορείται για διαφθορά. Προσοχή, είναι εν ενεργεία πρωθυπουργός του Ισραήλ, όχι πρώην. Ο Μπερλουσκόνι έχει καταδικαστεί για συγκεκριμένα αδικήματα και δεν έχει κλείσει τους λογαριασμούς του με την ιταλική Δικαιοσύνη.

Ο υποψήφιος πρόεδρος της Γαλλίας Φ. Φιγιόν ξεφτιλίστηκε για μερικά κουστούμια και για τις αργομισθίες που έδινε στα παιδιά του. Η επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ δικάστηκε για επιλογές της την περίοδο που ήταν υπουργός Οικονομικών. Το δικαστήριο την έκρινε ένοχη για αμέλεια, ωστόσο αποφάσισε να μην επιβάλει ποινή στην κ. Λαγκάρντ, διατάζοντας επίσης να μη βαρύνει η καταδίκη το ποινικό μητρώο της. Μήπως να τη σβήσουμε και από τη μνήμη μας;

Ο Χέλμουτ Κολ και ο Β. Σόιμπλε καταδικάστηκαν για παράνομο χρηματισμό του κόμματός τους. Την εμπλοκή τους στο σκάνδαλο εκμεταλλεύτηκε η Μέρκελ και έγινε καγκελάριος. Τον Ισπανό πρωθυπουργό Ραχόι τον περιμένουν στη γωνία οι εισαγγελείς. Τίγκα στα σκάνδαλα το κόμμα του, που είναι και θεοσεβούμενο! Τον πρώην πρόεδρο της Κομισιόν Μπαρόζο τον ερευνούν για λόμπινγκ υπέρ μεγάλης εταιρείας επενδύσεων.

Με αυτά και με εκείνα, η σχέση εμπιστοσύνης που υπήρχε στη σχέση του πολιτικού συστήματος και των πολιτών έχει κλονιστεί βαρύτατα και με πολλούς τρόπους και δεν θεραπεύεται με πρακτικές προστασίας των πολιτικών, που βγάζουν μάτι για την ιδιοτέλειά τους, ή με προκλητικές αθωώσεις σαν αυτήν της Λαγκάρντ. Αντιθέτως, όλα τα παραπάνω επιδεινώνουν την κατάσταση.

Σε πολλές χώρες είμαστε ένα βήμα πριν από τη διάγνωση ότι η βλάβη δεν μπορεί να διορθωθεί. Στην Ελλάδα για παράδειγμα, όπου τείνει να γίνει κυρίαρχη η άποψη ότι «όλοι τους είναι ίδιοι», χρειάζονται γενναίες πρωτοβουλίες: Καταρχήν, να εκκαθαρίζονται γρήγορα οι υποθέσεις που έχουν πτυχές πολιτικού σκανδάλου. Οι διαδικασίες που χρονοτριβούν (Siemens, Χρηματιστήριο, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, δάνεια κομμάτων), βολεύουν τους ενόχους και πλήττουν το πολιτικό σύστημα.

Επιβάλλεται οι ποινικοί νόμοι που ισχύουν για τους απλούς πολίτες να ισχύουν και για τους πολιτικούς και για τους υψηλόβαθμους αξιωματούχους. Να ελέγχονται αυστηρά από ανεξάρτητες αρχές τα οικονομικά των κομμάτων. Να μην εξαλείφεται η ποινική ευθύνη τους με φωτογραφικά άρθρα του Συντάγματος, τα οποία οι ύποπτοι καταγγέλλουν ως απαράδεκτα αλλά σπεύδουν να κρυφτούν πίσω τους.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *