Γυναίκα που γράφει

Κόντρα στη θλίψη (της Ελένης Ζώλη)

Έγινα θρύψαλα κι άδειασα με την πικρή απώλεια. Η ερημιά κι η απελπισία με γέμισε πίκρα και μοναξιά. Η απόγνωση έγινε ανάγκη διεξόδου, επικοινωνίας. Λύση η έκφραση. Το κενό μου, δε μπορεί τίποτε, να το γιατρέψει, έστω κι αν το γεμίσω υάκινθους, πασχαλιές, μωβ κρίνα και ία κι αν ακούω ωραία μουσική.

Καταφύγιο το γράψιμο, τα σχόλια της επικαιρότητας, η εκάστοτε φόρτισή μου για να τα μοιράζομαι με μια φανταστική συντροφιά, ν’ αποκτήσω μια πνευματική, επαφή μ’ ένα αόρατο, αλλά συμπαθητικό κοινό, να δραπετεύω από την πλήξη και τη μαυρίλα μου, επιστρατεύοντας υπομονή και βούληση.

Είναι ένας μυστικός, βουβός διάλογος με κάποιους απρόσωπους, αλλά φιλικούς αναγνώστες: «Σε όσους αρέσουμε. Για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε»! Ζώντας το θλιμμένο και άδειο σήμερα, αναπολώ τις τρυφερές αναμνήσεις, τη συνύπαρξη και σύμπλευση με τα επακόλουθα της του ΤΟΤΕ και το χρωματίζω μ’ αυτές, γεμίζω πνευματικά και επιβιώνω. «Συζητώ», πνίγοντας της ερημιάς μου το αβάσταχτο βάρος, ψάχνοντας τη ζεστασιά των ανθρώπινων σχέσεων.

Έχω μείνει μια εξαντλημένη φθίνουσα μπαταρία, που αργοπεθαίνει, γι’ αυτό προσπαθώ να κρατώ το νου μου ξύπνιο κι ανοιχτό και τη σκέψη μου ενεργή, πριν με νικήσει η κατάθλιψη κι η μελαγχολία, μου σαλέψει κι απορρυθμιστώ, γιατί πλέον δεν έχει επιστροφή. Το διάβασμα και το γράψιμο είναι η γυμναστική του εγκεφάλου, του Νου!

Δεν περιμένω τίποτα, παρά το βέβαιο κι αδυσώπητο τέλος. Δεν ελπίζω και δεν αποσκοπώ πουθενά. Απλώς «υπάρχω κι όσο υπάρχω, μαζί μου θα ζεις»! Τα πρώτα γραφόμενα μου ήσαν λυπημένα, σαν τη σφιγμένη και πενθούσα ψυχή μου.

Τα παιδιά μου με μάλωναν, μου κάναν παρατηρήσεις κρίνοντας, πως «οι αναγνώστες μου», δεν ήσαν υποχρεωμένοι ν΄ ανέχονται τα «μελλώ μου» Ύστερα στράφηκα σε άλλα θέματα της επικαιρότητας: Κοινωνικά, εθνικά λαογραφικά, μα περισσότερο υμνώ τη φύση, που κοντά της μεγάλωσα και τόσο λατρεύω. Είναι γεμάτη εικόνες, λέξεις, φαινόμενα, έτοιμα να τα χρησιμοποιήσεις, υλικό για δημιουργία. Λεξικό ν’ αναγνώσεις νοιώθοντας την ποικιλία του, ενώ διαφορετικά συναισθήματα μου εμπνέει, η όψη της, σε κάθε της μετάλλαξη.

Όμως πιο πολύ με ερεθίζει και μ’ εξοργίζει η κατάντια της Πατρίδας μου, που φώτισε ΟΝΤΩΣ την Οικουμένη, της τα κλέψαν όλα και την έκλεισαν σ΄ ένα απύθμενο, σκοτεινό πηγάδι, με άπειρους κακούς δράκοντες να ξεσχίζουν τα κομμάτια της. Δυστυχώς κι αλλοίμονο, γιατί δεν υπάρχουν σήμερα  Αη–Γιώργηδες, να ξεκοιλιάσουν τους δράκοντες και θα μας καταβροχθίσουν.

Παγκοσμίως οι φωτεινές προσωπικότητες εξέλειπαν, μα περισσότερο στην Ελλάδα μας είναι μηδενικές, σ’ όλους τους τομείς κι όλες τις εξουσίες. Καλημέρα, απαισιοδοξία! Καλή νύχτα απογοήτευση! Άγχος του χθες, άγχος του σήμερα και προβληματικό μέλλον…

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *