Η γλώσσα της κρίσης - Ηχωλόγιο

«Μαλλιά κουβάρια ή η γλώσσα της κρίσης…» – Ηχωλόγιο

Από τις απαρχές της κρίσης, αγαπημένοι μου, πρέπει να έχουμε μάθει καμιά εκατοστή καινούργιες λέξεις και εκφράσεις, ενδεχομένως και περισσότερες. Μάλιστα, κάθε φορά που ακούς στην τηλεόραση κάποιον καινούριο όρο, αυτοί που τον εκφέρουν σε κοιτάζουν αφ’ υψηλού και συνεχίζουν τη συζήτηση σαν να μην τρέχει τίποτα, σαν να μη χρειάζεται να δώσουν καμία περαιτέρω διευκρίνιση. Το πιο πιθανόν είναι ότι και οι ίδιοι ενδέχεται να τον άκουσαν για πρώτη φορά στη συνάντηση πριν από το δελτίο ειδήσεων και τον εκστομίζουν ακριβώς για να σε αποδιοργανώσουν!

Η αρχή, αγαπημένοι μου, έγινε με τα spreads! Έβγαινε ο τηλεσχολιαστής στο παράθυρο κάθε βράδυ και μίλαγε γι’ αυτά με τόση φυσικότητα, λες και γνώριζε το θεωρητικό τους υπόβαθρο από πιτσιρικάς! Αναρωτιόσουν: «Βρε μπας και ήμουν άρρωστη την ημέρα που κάναμε τα ρημάδια τα spreads στο σχολείο και γι’αυτό τα αγνοώ;» Έβγαινες γα καφέ με τις κολλητές και ντρεπόσουνα να ρωτήσεις «τι είναι αυτά τα spreads, ρε κορίτσια;», μη σε περάσουνε για αγράμματη. Άκουγες για CDS, για μονάδες βάσης, για δεκαετή ομόλογα και κανείς δεν καταδέχτηκε να σου εξηγήσει τι σημαίνουν όλα αυτά. Έριχνες πέντε φάσκελα στο εαυτό σου και θεωρούσες ότι φταις εσύ που είσαι η άσχετη της υπόθεσης και που δεν έφτασες στον κοινό τόπο όλων των υπολοίπων.

Στη συνέχεια αρχίσανε τα παράγωγα της λέξης«διαπραγμάτευση». Κάθε τρεις και λίγο οι κυβερνώντες κολλάγανε μια ακόμα πρόθεση μπροστά στη λέξη για να προσδώσουν μεγαλύτερο κύρος στην υποτιθέμενη προσπάθεια που έκαναν για τη χώρα. Έτσι, βρέθηκαν κάποιοι που έκαναν… «αναδιαπραγμάτευση». Οι πιο μερακλήδες, αυτοί της «αντρικής σχολής», το πήγαν παραπέρα το πράμα και έκαναν… «επαναδιαπραγμάτευση»! Αν συνέχιζαν να ανακυκλώνονται στην εξουσία, όλο και θα πρόσθεταν προθέσεις, οπότε θα ακούγαμε κάποτε για… «αντεπαναδιαπραγμάτευση», αν όχι για «υπεραντεπαναδιαπραγμάτευση». Κι όλα αυτά, χωρίς ποτέ κανένας να έχει κάνει απλώς… διαπραγμάτευση!

Έπειτα, αγαπημένοι μου, ήρθε η τρόικα. Άκουγες παντού ότι «ήρθαν οι τροϊκανοί» και πως «στην τρόικα διαφωνούν με τα στατιστικά που δίνει η κυβέρνηση» και νόμιζες στην αρχή ότι η Τρόικα είναι βορειοευρωπαϊκή χώρα, κάπου ανάμεσα στη Φινλανδία και τις Βαλτικές Δημοκρατίες ίσως, και Τροϊκανοί οι αυτόχθονες κάτοικοί της, με περίεργα βίτσια και ακόμα πιο περίεργες φάτσες, κάτι σαν εξωγήινοι ένα πράμα. Σου θύμιζε και κάτι από Γκορμπατσόφ η λέξη, καθότι ομόηχη με την «περεστρόικα», αλλά και πάλι δεν έβγαζες άκρη για το πόθεν έρχονται αυτοί οι περίεργοι τύποι. Ξανά, κανείς από τους στρογγυλοκαθισμένους στα παράθυρα δεν μπήκε στον κόπο να σου εξηγήσει την καινούργια ύλη κι ένιωθες παράταιρος, σαν εξωγήινος κι εσύ, αλλά από άλλον γαλαξία…

Βομβαρδίστηκες κι από άλλα ακατάληπτα όλα αυτά τα χρόνια. Από αρκτικόλεξα, που δεν έμαθες ποτέ τι σημαίνουν
(IMF, OOΣΑ, ΑΕΠ, ELA, PSI, BRICKS, EKT), μέχρι νεολογισμούς ξενικούς (grexit, success story, eurogroup, euroworking group, Brussels group, FUNDS) αλλά και στα ελληνικά (μνημονιακός/ αντιμνημονιακός, νεοφιλελές,
κούρεμα, αναδιάρθρωση χρέους, μηχανισμός στήριξης, ελεγχόμενη χρεοκοπία). Παρακολούθησες συζητήσεις ακόμα και στα πρωινάδικα, με πανελίστες να μιλούν για μακροοικονομικά μεγέθη (δημόσιο χρέος, πληθωρισμός, ανεργία, ανάπτυξη, ύφεση) και χρηματοοικονομικούς όρους (έξοδος στις αγορές, έντοκα γραμμάτια Δημοσίου, τραπεζικά επιτόκια, αναχρηματοδοτήσεις), λες και ήταν διδάκτορες της ΑΣΟΕΕ.

Και συνεχίζεις να μαθαίνεις καινούργιες λέξεις, καθώς κάθε εναλλαγή στην εξουσία συνοδεύεται και με αλλαγή στους όρους που χρησιμοποιούνται στο δημόσιο λόγο. Σήμερα είναι της μόδας όροι όπως ο «αμοιβαία επωφελής» ή ο «επώδυνος» συμβιβασμός, οι «θεσμοί», η «δημιουργική ασάφεια», η «ρήξη», οι «δανειστές».

Το παλαιότερο λεξιλόγιο θεωρείται από ξεπερασμένο έως αμαρτωλό. Και ιδού το μέγα συμπέρασμα, αγαπημένοι
μου: Κάθε εξουσία χρειάζεται το αφήγημά της για να μπορεί να διαχειριστεί επικοινωνιακά τις υποθέσεις της, να αλλάξει τον μανδύα της και να χειραγωγήσει τους πολίτες. Δεν φταις εσύ που δεν καταλαβαίνεις τίποτα κάθε φορά που κάποιος ακροβολισμένος σε τηλεπαράθυρο σου μιλάει χρησιμοποιώντας καινούργιους όρους και νεολογισμούς. Το κάνει επίτηδες, ακριβώς για να μην καταλάβεις τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Για ναθολώσει με προπετάσματα καπνού την κρίση σου και να σε κρατήσει μακριά από την ουσία.

Και μόλις προσαρμοστείς κι αποκτήσεις κάποια οικειότητα με το λεξιλόγιο, άρα και ένα εργαλείο για να έρθεις πιο κοντά στην αλήθεια, το λεξιλόγιο αλλάζει… και φτου κι απ’ την αρχή…

Με αγάπη εύα

Save

Save

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *