Ψυχολογία

«Οι απολογισμοί πονάνε…» – ΗΧΩλόγιο

«Και εκεί βαθειά κρυμμένη, μια σιωπηλή συλλαβή που διαρκώς φλεγόταν…»

ΗΧΩΛΟΓΙΟ

Ο στίχος, αγαπημένοι μου, είχε κολλήσει στο μυαλό και τον επαναλάμβανα, ξανά και ξανά, σαν ινδικό μάντρα, σαν προσευχή, σαν το μόνο νόημα μιας χρονιάς που πέρασε και τώρα με πίεζε να κάνω τον απολογισμό μου. «Και εκεί βαθειά κρυμμένη, μια σιωπηλή συλλαβή που διαρκώς φλεγόταν…» Άλλο ήθελε να πει ο ποιητής, αλλά… εγώ εκεί. Λέξεις και συλλαβές, προτάσεις που σχηματίστηκαν με όση τέχνη μπορούσα να κεντήσω, με ψήγματα από συναισθήματα που με πλημμύρισαν ώρες, ημέρες και νύχτες, κυρίως αυτές της ησυχίας, της σιωπής από επιλογή ή από ανάγκη.

Συλλαβές που έφτασαν μέχρι την άκρη των χειλιών μου αλλά δεν βρήκαν τον προορισμό τους. Πόσα δεν μπόρεσα να πω; Πόσες όμορφες λέξεις, λέξεις-δώρα, έχω πλέξει και πόσες άλλες, λέξεις- δηλητήρια, αντίδραση στα κακώς κείμενα, έχω πνίξει; Δεν έχουν μέτρημα, ούτε και αξία. Κακά τα ψέματα, αγαπημένοι μου! Στο τέλος αυτό που μετράει δεν είναι η σκέψη, ούτε η πρόθεση, αλλά η πράξη, η ενέργεια. Είτε είναι έργο των χεριών, είτε των χειλιών, είτε δηλαδή συντάσσεται με λόγο.

Έργο και λόγος. Έργο-προϊόν, έργο-τεχνούργημα, έργο-υπηρεσία, έργο-πληγή, έργο τροφή και ρούχο καθαρό. Και έργο-λόγος: λόγος-σπόρος, λόγοςχαράς ευαγγέλιο, λόγος-παρηγοριά, λόγος-φορέας λύπης, λόγος σαν ένα αστείο, λόγος-ανάσα στην πνιγηρή πραγματικότητα. Αλλά και ο λόγος που δεν ειπώθηκε, που τον έπνιξα, πότε για να μην πληγώσω και πότε γιατί ντράπηκα ή δείλιασα.

Κι αυτός ο λόγος, σαν σπίθα, πήγε και τρύπωσε σε μια γωνιά. Πρώτα έγινε κάρβουνο, ύστερα γέννησε φλόγα και φωτιά με καύσιμη ύλη ό,τι υπήρχε γύρω και άρχισε να καίει. Τον νιώθω στο στομάχι, στους κόμπους που μου κλείνουν τον λαιμό τις πιο ακατάλληλες στιγμές, στα τινάγματα που με ξυπνούν τη νύχτα. Μόνο αυτό με πιέζει, ακόμη κι αν νομίζω ότι το θάβω κάτω από τους θορύβους της καθημερινότητας.

Μα ποιο το νόημα, αγαπημένοι μου, αν δεν μπορεί κανείς να αφήσει ελεύθερο έναν χρόνο ολόκληρο να κυλήσει από μέσα του; Να αγκαλιάσει τον νέο που έρχεται αλαφρωμένος και καθαρός; Αλοίμονο! Να σβήσεις τις εσωτερικές φλόγες δεν μπορείς. Θα τις κουβαλάς μέσα σου και ας εύχονται οι άλλοι γύρω σου μηχανικά «αίσιον και ευτυχές το νέος έτος…»

Οι σιωπηλές λέξεις τρέφονται με τα πάντα, κάθε όπλο εναντίον τους γίνεται φίλος και σύμμαχός τους. Τίποτα δεν μπορεί να τις αφοπλίσει. Μέρες, εβδομάδες, μήνες, χρόνια, θρεμμένες και αειθαλείς, σαν γέρικοι πλάτανοι με ρίζες βαθιές και γερές. Αλλά όμορφη φλόγα είναι η φλόγα η ελεύθερη, αυτή που βγαίνει από μέσα σου, που αναπνέει, που φαίνεται, που εκτοξεύεται ψηλά, πάνω από την πόλη, πάνω από τα γκρίζα κτίρια, πάνω από την ασχήμια.

Αλήθεια, γιατί η ασχήμια υπερβαίνει την ομορφιά; Πώς φτάσαμε να τη συνηθίσουμε τόσο, να μη μας κάνει εντύπωση; Τέλος της χρονιάς και η εορταστική ατμόσφαιρα, φαντάζει προκάλυμμα μιας πόλης κουρελούς, ανθρώπων μπερδεμένων. Δύσκολο πράγμα να αντιπαθείς τους απολογισμούς, αγαπημένοι μου, ειδικά αυτές τις μέρες.

Όσο κι αν αντισταθείς, κάτι θα γίνει, κάτι θα σκεφτείς, που θα «απαιτήσει» να μετανιώσεις για ό,τι έκανες, για κάτι από αυτά που έζησες, είτε καλό, είτε άσχημο. Κυρίως αυτό, το «κακό», γιατί σπάνια προλαβαίνεις να αποδεχθείς τα θετικά που πέτυχες.

Πάντα η ζωή, είτε τη διάλεξες εσύ, είτε αυτή σε έσπρωξε σαν δύναμη αόρατη και αναπόδραστη – μήπως αφέθηκες να το κάνει;– τα αρνητικά σού θυμίζει. Ναι, έφτασες εκεί, αλλά… Πόσα τέτοια «αλλά», «ωστόσο», «όμως», «αν» σε βασανίζουν! Εσύ ήξερες τι χρειαζόσουν, τι ήταν αυτό που θα σε έκανε καλό και δυνατό άνθρωπο. Το ζήτησες ή το έπνιξες –ή έτσι νόμισες– στον φόβο, που πήρε παραπλανητικά ονόματα όπως «ανάγκη», «υποχρέωση», ακόμα και «αγάπη»;

Και τώρα τι; Θα ετοιμάσεις μια λίστα με τους στόχους του επόμενου χρόνου, που ξέρεις εκ των προτέρων ότι ούτε καν θέλεις να υλοποιήσεις; Θα κλάψεις για τον χαμένο χρόνο, που δεν μπορείς να φέρεις πίσω; Θα αφήσεις κι άλλο τις φλεγόμενες συλλαβές σου να θεριεύουν; Και τι θα γίνει με την υπόλοιπη ζωή; Πού θα τη χαρίσεις; «Αίσιον και ευτυχές το νέον έτος!»

Καλύτερα ευχήσου ρεαλιστικά. Μίλησε απλά, χωρίς λόγια μεγάλα και μεγαλεπήβολες υποσχέσεις, χωρίς υπερβολικές προσδοκίες. Και ζήτησε το ίδιο και από τους άλλους. Και ίσως η νέα χρονιά να ‘ναι καλύτερη.

Με αγαπή εύα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *