Παζλ - Εκπαίδευση

Οι πανελλαδικές εξετάσεις είναι ένα μεγάλο σχολείο…

Έχετε αναρωτηθεί πώς ξεκινάει η σχέση μας με την εκπαίδευση; Ξεκινάει με μια έκθεση στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού με θέμα «τι θα γίνω όταν μεγαλώσω» και κορυφώνεται με την ερώτηση «σε ποια σχολή πέρασες;». Το μόνο σίγουρο είναι πως αν γινόταν να μαζέψουμε όλες εκείνες τις παιδικές εκθέσεις που γράφτηκαν και να τις συγκρίνουμε με τη μετέπειτα επαγγελματική σταδιοδρομία του καθενός, πολύ λιγα ή μάλλον ελάχιστα θα ήταν τα παιδικά όνειρα που κατάφεραν τελικά να συμβαδίσουν με την ενήλικη πραγματικότητα.

Όπως και να το κάνουμε όμως, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η διαδικασία των Πανελλαδικών Εξετάσεων είναι ένα πολύ μεγάλο σχολείο. Στις πανελλαδικές μαθαίνουν τα παιδιά τι θα πει στρες που μπορεί να σε κάνει να παραλύσεις. Στις εξετάσεις, επίσης, μαθαίνουν ότι πρέπει να ανταποδώσουν σώνει και καλά στους γονείς τους τις «θυσίες» που έχουν κάνει όλα αυτά τα χρόνια.

Στις πανελλαδικές μαθαίνουν ότι η πιο σκληρή λέξη που αρχίζει από άλφα, είναι η λέξη «Αποτυχία». Και ότι αν θέλουν να βγουν στον έξω κόσμο και να πανε να συναντήσουν εκείνη την περίφημη «αγορά εργασίας» που τους γνέφει από μακριά, πρέπει πρώτα να περάσουν μέσα από μία δύσκολη και επίπονη για το νευρικό τους σύστημα διαδικασία.

Έτσι είναι! Όσο πιο ανοιχτόμυαλοι και αν θεωρούνται πλέον οι γονείς των σημερινών δεκαοχτάχρονων, αυτή η ερώτηση «πού πέρασε ο γιος σου» ή το καμάρι α λα γύφτικο σκεπάρνι «η κόρη μου μπήκε στο πανεπιστήμιο από τις πρώτες», δεν θα εγκαταλείψει ποτέ την ελληνική κοινωνία.

Αλλά ας έρθουμε λιγάκι και στο ….ψητό εννοώ στο πρώτο μάθημα των πανελλαδικών εξετάσεων αυτό της νεοελληνικής γλώσσας. Αξίζει να σταθούμε έστω για λίγο γιατί έχει μια βαθιά ειρωνεία το θέμα του κειμένου που κλήθηκαν να αναπτύξουν τα παιδιά. Ανέπτυξαν τις σκέψεις τους για την παιδεία και την εκπαίδευση, διαγωνιζόμενα σε ένα σύστημα επιλογής που βασίζεται πρωτίστως στην απομνημόνευση και στην άκριτη αναπαραγωγή γνώσης.

Αυτό, βέβαια, θα τα βοήθησε να αντιληφθούν τις διαφορές ανάμεσα στην παιδεία και στην εκπαίδευση. Ότι η παιδεία, για παράδειγμα κατακτάται από ανοιχτά μυαλά ενώ η εκπαίδευση είναι κάτι που αφορά ακόμα και τους έξυπνους σκύλους.

Οι διαγωνιζόμενοι έγραψαν ένα υποθετικό άρθρο στη μαθητική εφημερίδα με θέμα την εκπαιδευτική και παιδευτική λειτουργία του σχολείου. Και εφέτος όπως και κάθε άλλη χρονιά Θα επιβραβευτούν οι απόψεις-κλισέ ( οι κανοναρχισμένες που έλεγε και μια παλιά φιλόλογος), ανάπτυξη συλλογισμών για το σχολείο που παράγει καλούς, υπεύθυνους πολίτες, πειθαρχημένους, νομοταγείς, προσηλωμένους στα ήθη, τις παραδόσεις, καλούς και ευσεβείς χριστιανούς.

Βαθμολογικά θα επιβραβευτούν οι καλύτερα εκπαιδευμένοι, όχι αυτοί που διαθέτουν την καλύτερη παιδεία. Κατά μία εκδοχή, αγαπημένοι μου, αυτό επιβραβεύει και η κανονική ζωή εκεί έξω. Το παραγωγικό μοντέλο απαιτεί το μέγιστο δυνατό βαθμό εξειδίκευσης, ειδικά σε σπουδές θετικής κατεύθυνσης. Και όμως, θα ήταν ωραίο οι μηχανικοί να διαβάζουν ποίηση και οι φιλόλογοι να γνωρίζουν λίγο καλύτερα πώς λειτουργεί ο κόσμος. Όμως οι μηχανικοί δεν προλαβαίνουν και οι φιλόλογοι δεν ενδιαφέρονται.

Δεν ξέρω, λοιπόν, τι βαθμό θα έπαιρνε ένα παιδί που θα έγραφε στο φετινό θέμα των Πανελληνίων αυτά που είπε κάποιος δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή το όνομά του: «Αν δεν αλλάξουμε τον τρόπο που διδάσκουμε, σε 30 χρόνια από τώρα, θα έχουμε πρόβλημα. Τα παιδιά μας κινδυνεύουν να αποτύχουν αν διδάσκονται με βάση το μοντέλο που υιοθετείται τα τελευταία 200 χρόνια καθώς δεν θα καταφέρουν να ανταγωνιστούν τα μηχανήματα.

Τα παιδιά πρέπει να διδάσκονται «κοινωνικές δεξιότητες», όπως την ανεξάρτητη σκέψη, τις αξίες και την ομαδική εργασία.» Και ρωτάω: ποιο παιδί θα πιάσει τη βάση αν γράψεις αυτά στις Πανελλήνιες;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *