Γερούν Ντάισελμπλουμ

Ο Ντάισελμπλουμ και το… Θαύμα – Το υπερΗΧΩγράφημα της εβδομάδας

Τον θυμάστε τον Ντάισελμπλουμ; Εκείνον τον στεγνό τύπο με το μαλλί μπούκλα και το σοφιστικέ γυαλί; Εκείνον τον άντρα τον σκληρό, που λίγο μετά τις εκλογές του Γενάρη του 2015, στη συνέντευξη Τύπου με τον Βαρουφάκη, πέταξε οργισμένος τα ακουστικά της μετάφρασης, προετοιμάζοντάς μας για την περίοδο των χυδαίων και κυνικών εκβιασμών που ακολούθησε;

Ε, ετούτος ο Ντάισελμπλουμ που μας επισκέφτηκε πρόσφατα ήταν ένας διαφορετικός Ντάισελμπλουμ. Δεν είχε καμία σχέση με τον ξινό Ντάισελμπλουμ των Eurogroup, που ακόμα και να τον έστυβες δεν θα του ξέφευγε μισή καλή κουβέντα. Καμία σχέση με εκείνον που εκτόξευε προειδοποιήσεις και απειλές για να μην παίρνουν θάρρος οι υποτελείς. Αυτός που μας ήρθε ήταν ένας άλλος Ντάισελμπλουμ. Κύριος με τα όλα του, ήπιος, χαμογελαστός, με διάθεση για χιούμορ και, κυρίως, γαλαντόμος, αφού σκορπούσε από εδώ και από εκεί, χωρίς φειδώ, τις φιλοφρονήσεις για τα επιτεύγματα της ελληνικής κυβέρνησης.

Έπλεξε το εγκώμιο του Τσίπρα, έκανε λόγο για την προοπτική εξόδου της χώρας από τα μνημόνια, δεν ξεστόμισε δηλητηριώδεις υπαινιγμούς, υποσχέθηκε βοήθεια για το χρέος και τόνισε ότι προϋπόθεση για να συνεχιστεί η καλή πορεία είναι η πολιτική σταθερότητα. Καρφί για τη Ν.Δ. που ζητάει εκλογές, αλλά τι να κάνουμε…

Τι έγινε; Μήπως… Θαύμα; Άλλαξε κάτι;

Πολλά, και το κυριότερο, ότι ο κ. Νταίσελμπλουμ μετράει μέρες, αφού η θητεία του τελειώνει, οπότε έχει ανάγκη από συμμάχους στην περίπτωση που δεν επιλέξει τον ιδιωτικό τομέα, όπως άλλοι αξιωματούχοι της Ε.Ε στο παρελθόν, και θελήσει να παραμείνει με άλλον ρόλο στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή.

Το κόμμα του στην Ολλανδία έπαθε πανωλεθρία, όπως άλλωστε και το αδελφό κόμμα στη Γερμανία, πληρώνοντας τη συνεργασία του με τους συντηρητικούς (όπως και το SPD), άρα δεν είναι σε θέση να δίνει μαθήματα. Ωστόσο, μυαλό δεν φαίνεται να έχει βάλει, αφού επιμένει -το είπε και στον Τσίπρα- πως το ενδεδειγμένο μοντέλο διακυβέρνησης στις χώρες της Ευρώπης είναι ο μεγάλος συνασπισμός ανάμεσα στη Δεξιά και τη Σοσιαλδημοκρατία, συμφωνώντας με το στέλεχος του SPD που είχε δηλώσει δύο μέρες πριν από τις γερμανικές εκλογές ότι «η αντιπολίτευση είναι άχαρο πράγμα».

Αυτές είναι οι συνέπειες της μολυσματικής νόσου του κυβερνητισμού. Επειδή όμως ο δογματικός άνθρωπος (γενικώς), παρά τα στραπάτσα (προσωπικά, ιδεολογικά, πολιτικά) δεν αλλάζει εύκολα απόψεις, έσπευσε ο κ. Ντάισελμπλουμ να μας θυμίσει το πλαίσιο εντός του οποίου είναι αναγκασμένες να κινούνται οι κυβερνήσεις: «Η εποχή που οι χώρες της ευρωζώνης είχαν πλήρη αυτονομία δεν υπάρχει πια.

Αυτό όμως δεν επηρεάζει την αυτονομία κάθε χώρας στη λήψη των αποφάσεων…». Τι λέει ο άνθρωπος; Φάσκει και αντιφάσκει; Όχι. Μη μένετε στις λέξεις. Πετάξτε τις λεπτομέρειες και κρατήστε την ουσία. Ποια είναι η ουσία; Μα το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις, το μόνο που μπορούν να κάνουν, είναι να διαπραγματεύονται τους όρους της αιχμαλωσίας τους. Πρέπει να λειτουργούν με σύνεση και να είναι πρόθυμες για συμβιβασμούς, γιατί αν μπουν στον πειρασμό να φλερτάρουν με μια άλλη στρατηγική, επικαλούμενες τη λαϊκή βούληση, θα φάνε ένα ξεγυρισμένο χαστούκι που θα είναι όλο δικό τους.

Ε, κάτι ξέρουμε εμείς εδώ από αυτά…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *