Περί τρομοκρατίας και άλλων τινών

Καθώς οι μέρες περνούν, όλο και έρχονται στο φως καινούρια στοιχεία και λεπτομέρειες για τον βίο και την πολιτεία των τζιχαντιστών που αιματοκύλησαν τη Βαρκελώνη. Όμως συμβαίνει το εξής περίεργο: Αν το καλοεξετάσει κανείς, θα ανακαλύψει πολλές ομοιότητες με την πρακτική άλλων τρομοκρατικών κλιμακίων που έδρασαν σε ευρωπαϊκές πόλεις. Θα διαπιστώσει επίσης τις ίδιες πάνω κάτω αβλεψίες και αστοχίες των διωκτικών αρχών. Σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις, οι αντιτρομοκρατικές υπηρεσίες ήξεραν και πρόσωπα και πράγματα. Κατά έναν περίεργο τρόπο, όμως, είτε αγνόησαν τις προειδοποιήσεις, είτε υποτίμησαν τις πληροφορίες!

Η εθνική αστυνομία της Ισπανίας, για να ασχοληθούμε με τα πιο πρόσφατα, είχε ανακρίνει ήδη από το 2006 τον φερόμενο ως ιθύνοντα νου, τον ιμάμη Αμπντλεμπακί Ες Σάτι -ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, είναι πλέον νεκρός- γιατί υπήρχαν πληροφορίες ότι ο εν λόγω ιμάμης πιθανόν να είχε διασυνδέσεις με δίκτυα τζιχαντιστών. Να
σημειωθεί επίσης ότι ο Αμπντλεμπακί Ες Σάτι είχε καταδικαστεί σε τετραετή κάθειρξη για λαθρεμπόριο κάνναβης και εκεί στη φυλακή ριζοσπαστικοποιήθηκε.

Δεν είναι φανερό ότι εδώ έχουμε την επανάληψη της ίδιας ιστορίας;

Νεαροί που δεν έχουν καμία σχέση με τον ισλαμοφασισμό, συλλαμβάνονται για αδικήματα του κοινο ύ ποινικού δικαίου και ο συγχρωτισμός τους στις φυλακές με φανατικούς τούς οδηγεί κατευθείαν στην αγκαλιά των οργανώσεων, οι οποίες τους μετατρέπουν, με την κατάλληλη προπαγάνδα, σε φονικά όπλα. Αυτήν την ίδια διαδρομή έχουν ακολουθήσει και άλλοι, όπως έχει αποδειχθεί στα περιστατικά της Νίκαιας, του Παρισιού, των Βρυξελλών…

Και εύλογα αναρωτιέται κανείς:

Γιατί αυτό που είναι ηλίου φαεινότερο σ’ έναν απλό παρατηρητικό νου δεν μπορούν να το αντιληφθούν οι
μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες και εξοπλισμό διαθέτουν, και δικούς τους ανθρώπους έχουν «φυτέψει» στους κύκλους των τζιχαντιστών, και τα χέρια τους είναι λυμένα, και το θεσμικό πλαίσιο που έχει επιβληθεί από τις κυβερνήσεις τούς δίνει τη δυνατότητα να λειτουργήσουν ακόμη και ανεξέλεγκτα;

Βέβαια, πρέπει να παραδεχτούμε πως οι τρομοκράτες-τζιχαντιστές έχουν ορισμένα πλεονεκτήματα, τα οποία δεν είναι εύκολο να τα εξουδετερώσουν οι μηχανισμοί καταστολής, όσο κι αν παραταθεί το καθεστώς έκτακτης ανάγκης.
Το πρώτο είναι ο αιφνιδιασμός: οι Τζιχαντιστές χτυπούν όποτε και όπου θέλουν.

Οι στόχοι τους δεν είναι τα στρατιωτικά και πολιτικά κέντρα του αντιπάλου, γιατί αυτά είναι καλά προστατευμένα. Χτυπούν στα τυφλά, αδιαφορώντας αν ανάμεσα στα θύματα είναι παιδιά και μουσουλμάνοι. Ακόμη και τον στρατό να κατεβάσουν οι κυβερνήσεις στους δρόμους, δεν είναι δυνατόν να φυλάξουν επαρκώς όλους τους πιθανούς στόχους, όπως εμπορικά κέντρα, πλατείες, πεζόδρομους, συναυλιακούς χώρους, γήπεδα κ.λ.π.

Ένα άλλο σημαντικό πλεονέκτημα των τζιχαντιστών είναι η απόφασή τους να πεθάνουν. Όταν έχεις να κάνεις με τέτοιους τύπους, ανθρώπους δηλαδή που φαίνεται να μην έχουν τίποτα να χάσουν, τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα. Η δουλειά που πρέπει να γίνει προκειμένου να αντιμετωπιστεί η χειραγώγηση μυαλών και συνειδήσεων θέλει πολύ χρόνο.

Το τρίτο πλεονέκτημα τους είναι ότι μπορούν, με εντελώς ασήμαντα μέσα, μαχαίρια, αυτοκίνητα, αυτοσχέδιες βόμβες, να προκαλέσουν σφαγή. Ούτε σοβαρό σχέδιο χρειάζονται, ούτε όπλα μαζικής καταστροφής, προηγμένης τεχνολογίας. Συνεπώς, οι διωκτικές αρχές ας μην κάνουν τουλάχιστον τη ζωή των τρομοκρατών πιο εύκολη με τις αβλεψίες και τις αστοχίες τους. Γιατί δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι αυτές οι παραλείψεις είναι σκόπιμες και εξυπηρετούν άλλα, πιο σκοτεινά συμφέροντα, που ο κοινός νους του ανθρώπου ούτε να τα σκεφτεί, πόσο μάλλον να τα πιστέψει μπορεί.

Save

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *