Ιβάν Σαββίδης - όπλο - 3-2018

Που είναι εκείνες οι Κυριακές…; – Το υπερΗΧΩγράφημα της εβδομάδας

Μετά τα γεγονότα της Κυριακής και την είσοδο του κουμπουροφόρου Ιβάν Σαββίδη και των μπράβων του στο γήπεδο, αναπόλησα ξαφνικά την εποχή που πηγαίναμε σχολείο. Τότε που τα κυριακάτικα ντέρμπι ήταν λίγο σημαντικότερα από την ίδια μας την ύπαρξη.

Τότε που μέσα στην παιδική μας αφέλεια, ήμασταν σχεδόν σίγουροι ότι οι παίκτες στο γήπεδο έκαναν ότι έκαναν για εμάς. Μοχθούσαν και για εμάς, έβαζαν γκολ για εμάς και πανηγύριζαν για να έχουμε εμείς ένα χαρούμενο θέμα συζήτησης την επόμενη μέρα στο σχολείο.

Αν η ομάδα μας κέρδιζε, η Δευτέρα γινόταν η πιο χαρούμενη ημέρα της εβδομάδας! Αν πάλι η ομάδα μας έχανε, απλώς χάναμε κι εμείς το κέφι μας, αρρωσταίναμε ή, στην καλύτερη περίπτωση, φορτώναμε στις τσάντες μας βιβλία και υπομονή για να υποστούμε στο προαύλιο του σχολείου την ανάλογη καζούρα.

Σκεφτείτε τώρα το πρώτο διάλειμμα σε ένα σχολείο της Φλώρινας. Παιδιά 12 και 13 χρονών να μαλώνουν για το όπλο του Ιβάν και τις απειλές υψηλόβαθμων παραγόντων προς τους διαιτητές ενός αγώνα. Και την ίδια ώρα, κάποια άλλα παιδιά, ίσως λίγο μεγαλύτερα, να τσεκάρουν τους κανονισμούς της FIFA στο διαδίκτυο και να προσπαθούν να καταλάβουν αν ο Μαουρίτσιο του ΠΑΟΚ επηρέαζε τελικά τον Μπάρκα της ΑΕΚ και άρα το γκολ δεν έπρεπε να μετρήσει.

Μερικές χιλιάδες πιτσιρίκια λοιπόν, θα μάθουν σήμερα ότι ένα γκολ που ακυρώθηκε μέσα στον αγώνα μπορεί να κατοχυρωθεί μέσα σε κλειδωμένα δωμάτια, έπειτα από λεονταρισμούς παραγόντων και μπροστά στη θέα ενός όπλου. Αυτή είναι ίσως η χειρότερη παρακαταθήκη ενός ντέρμπι που δεν τελείωσε ποτέ και μιας ακόμα βιασμένης ποδοσφαιρικής Κυριακής.

Όσοι βλέπουν τα πράγματα έξω από φανατισμούς, κέρδη και φιλοδοξίες, πιστεύω ότι θα συμφωνήσουν σε σε αυτό: Το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα πρέπει είτε να πάψει επιτέλους να είναι τοξικό, είτε να διακοπεί επ’ αόριστον. Και ορθώς διακόπτεται, γιατί δεν μπορεί από τη μία ημέρα στην άλλη να σταματήσει να είναι τοξικό.

Στην Αγγλία των σκληρών χούλιγκαν, οι οπαδοί πλέον συναντιούνται το μεσημέρι μπροστά σε ένα βουνό από μπύρες και μετά πηγαίνουν στο γήπεδο, τραγουδώντας, να απολαύσουν την ομάδα τους. Οι θεατές μέσα στο γήπεδο βρίσκονται μια ανάσα από τους παίκτες με μόνο εμπόδιο μεταξύ τους τις διαφημιστικές πινακίδες.

Σήμερα οι ελληνικές ποδοσφαιρικές Κυριακές είναι πλέον μια αρρωστημένη κατάσταση που προκαλεί θυμό και αηδία. Παράξενες διαιτητικές αποφάσεις, αγώνες που κρίνονται σε δικαστικές αίθουσες, μάχες μεταξύ παραγόντων, βία και διαφθορά. Ίσως πάλι, να ήταν έτσι ανέκαθεν. Ίσως και οι Κυριακές των παιδικών μας χρόνων, που με τόση τρυφερότητα και νοσταλγία περιγράφουμε οι περισσότεροι, να ήταν όμορφες μόνο μέσα στο παιδικό μας μυαλό.

Γι’ αυτό και θέλω να τελειώσω με κάτι θετικό, κάτι που αξίζει να μεί- νει στο μυαλό των σημερινών παιδιών και εφήβων. Κάτι που θα τολ- μούν να ανακαλούν χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, όταν περάσουν τα χρόνια: Εικόνες σαν αυτή του «πιστολέρο» Ιβάν Σαββίδη, έχουμε ξαναδεί στα ελληνικά -και όχι μόνο- γήπεδα. Πολλές φορές και από πολλούς.

Και, δυστυχώς, θα ξαναδούμε… Εικόνες όμως σαν αυτή του Αντελίνο Αντρέ Βιέρα Φρέιτας, κοινώς Βιεϊρίνια, του αρχηγού του ΠΑΟΚ, με τις φλέβες του να “πετάνε”, να προσπαθεί ΑΥΤΟΣ ΜΟΝΟΣ του να ηρεμήσει τον ιδιοκτήτη και πρό- εδρο της ανώνυμης εταιρείας στην οποία εργάζεται, δύσκολα θα ξαναδούμε! Εικόνες σαν αυτή με τον ποδοσφαιριστή – υπάλληλο της ΠΑΕ ΠΑΟΚ να ΛΕΕΙ ΟΧΙ και να κουνάει το δάχτυλο στα μούτρα του ιδιοκτήτη – επιχειρηματία, με τις κάμερες καρφωμένες πάνω του, δύσκολα θα ξαναδούμε.

Ένας Πορτογάλος ήρθε στη χώρα μας να διδάξει πολιτισμό με τη χθεσινή του κίνηση. Να διδάξει πολιτισμό σε Έλληνες, Ρώσους, Πόντιους, Κρητικούς και όλες τις «εθνοφαμίλιες» που κατοικούν αυτή «την γη όπου ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα και κοκκινίζει η σταφυλή και θάλλει η ελαία…».

Ας ελπίσουμε μόνο να βρεθούν και κάποιοι να παραδειγματιστούν από τον αρχηγό του ΠΑΟΚ, που κράτησε ψηλά τη σημαία της ομάδας του και των χαμένων Κυριακών μας. Respect!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *