Εργάτες σε ορυχείο χρυσού - Σκουριές Χαλκιδικής

«Σκουριές και Ναούρου» – ΗΧΩλόγιο

… η καναδική Eldorado Gold που δραστηριοποιείται εδώ και αρκετόν καιρό στην περιοχή της Χαλκιδικής με τεράστιες για το περιβάλλον συνέπειες αποφάσισε να αναστείλει τις εργασίες της επ’ αόριστον…

Μια φορά και έναν καιρό, αγαπημένοι μου, υπήρχε ένας τόπος άγνωστος στον πολύ κόσμο, ένας τόπος που τα είχε όλα. Ήταν σαν να λέμε ένας παράδεισος επίγειος. Μια τροπική όαση με κοκοφοίνικες και πλούσια παραγωγή σε μπανάνες, μάνγκο και άλλα τροπικά φρούτα. Η γη ήταν εξαιρετικά γόνιμη και απέδιδε πλούσιες σοδειές. Το νησί είχε πλήρη αυτάρκεια. Άφθονο ήταν το κυνήγι και το ψάρεμα. Τα σπίτια ήταν καλύβες αχυρένιες, φτιαγμένες με τέτοια δεξιοτεχνία που άντεχαν σε όλα τα ακραία καιρικά φαινόμενα. Ζεστές τον χειμώνα, δροσερές το καλοκαίρι. Δεν υπήρχαν αρρώστιες και οι άνθρωποι πέθαιναν από βαθιά γεράματα!

Εκεί, γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 1980, ο… ανεπτυγμένος κόσμος μάθαινε έκπληκτος για ένα άγνωστο κράτος, το νησί Ναούρου, με προκλητικό πλούτο, που θα μπορούσε να συγκριθεί μόνο με το σημερινό Ντουμπάι. Το νησί αυτό είχε ονομαστεί από τους Ευρωπαίους επισκέπτες «Νησί της Ευτυχίας», γιατί ήταν όντως όπως είπα και παραπάνω, ένας πραγματικός παράδεισος, ώσπου ήρθε η κακιά μάγισσα… η ανάπτυξη.

Μέσα σε λίγο καιρό, αγαπημένοι μου, το τοπίο άλλαξε. Υπερπολυτελή αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες μεγάλου κυβισμού κυκλοφορούσαν στους δρόμους και ιδιωτικά ελικόπτερα και ταχύπλοα γιοτ υπήρχαν άφθονα για ρομαντικές βόλτες. Ο ίδιος ο αρχηγός της αστυνομίας είχε στην προσωπική του υπηρεσία μια Λαμποργκίνι! Το νησί αυτό έχει εμβαδόν μόλις 21 τετραγωνικά χιλιόμετρα και οι κάτοικοί του δεν ξεπερνούν τους 10.000. Είναι ανεξάρτητο κράτος αλλά προτεκτοράτο της Αυστραλίας. Γι’ αυτό και δεν έχει στρατό. Την άμυνά του την έχει αναλάβει η Αυστραλία. Έχει μόνο αστυνομία, που διαθέτει 50 υπαλλήλους.

Τι συνέβη, αγαπημένοι μου, και το νησί αυτό έγινε τόσο πλούσιο;

Το μυστικό κρυβόταν στο έδαφος του νησιού που ήταν πλούσιο σε καθαρό φωσφορίτη. Ο φωσφορίτης είναι ένα πολύτιμο γεωργικό λίπασμα. Κατέφτασαν λοιπόν οι εταιρείες εξόρυξης και επένδυσαν. Η ανάπτυξη έτρεχε με ιλιγγιώδεις ταχύτητες. Όσο όμως η ανάπτυξη προχωρούσε, το νησί παράλληλα αυτοκτονούσε. Αυτός ο επίγειος παράδεισος, με τους ευτυχισμένους αιωνόβιους κατοίκους, αποψιλώθηκε ολοσχερώς. Μεταμορφώθηκε σε ένα τεράστιο σουρωτήρι, ένα νεκρό κέλυφος, ακατοίκητο και άγονο. Οι κάτοικοι που παραχώρησαν ανενδοίαστα τη γη τους μεταφέρθηκαν στα παράλια. Άφησαν τις αχυρένιες καλύβες τους και στεγάστηκαν σε μοντέρνες πολυκατοικίες, όπου όλα τα δωμάτια είχαν κλιματισμό. Όλα τα τρόφιμα έρχονταν επεξεργασμένα και κανείς δεν μαγείρευε.

Ωραία, θα σκεφτείτε, αγαπημένοι μου. Ωραία, ναι, αλλά κάθε ωραίο έχει πάντα και την άλλη πλευρά του και, στην περίπτωση αυτή, η άλλη πλευρά ήταν τραγική. Ένας πραγματικός εφιάλτης. Οι κάτοικοι σύντομα έγιναν υπέρβαροι και διαβητικοί και ο μέσος όρος ζωής χαμήλωσε τρομαχτικά. Οι εταιρίες συνέχισαν το μακάβριο έργο τους έως ότου εξαντλήθηκε και το τελευταίο κοίτασμα φωσφορίτη. Οι κάτοικοι έμειναν χωρίς εισόδημα. Στην αρχή δημιούργησαν ένα ταμείο για να επενδύσουν τα χρήματά τους σε ακίνητα στην Αυστραλία και στη Χαβάη. Και έπαθαν καταστροφή.

Και όπως είχαν μάθει να ζουν παρασιτικά, έκαναν το μοιραίο λάθος. Μετέτρεψαν το νησί τους σε βιομηχανία για ξέπλυμα μαύρου χρήματος. 400 τράπεζες ήρθαν και έφεραν. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό, αναλογούσε μία τράπεζα ανά 25 κατοίκους. Αφού ξεπλύθηκε ό,τι ήταν να ξεπλυθεί, σταμάτησε και αυτή η μπίζνα. Η εικόνα του νησιού, που άλλοτε ήταν «το νησί της ευτυχίας», θύμιζε κρανίου τόπο. Το 90% του νησιού, εξαιτίας των εξορύξεων, ήταν πλέον άγονο και ακατοίκητο. Άρα, παραγωγή μηδέν. Όλα πρέπει να εισαχθούν, ακόμα και το πόσιμο νερό. Το εξωτερικό χρέος είχε αγγίξει τα 800 εκατομμύρια δολάρια και το νησί, δηλαδή ό,τι έχει απομείνει από αυτό, βρισκόταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

Δίπλα σε αυτές τις συμφορές, έρχεται και μια καινούργια: η στάθμη της θάλασσας άρχισε να ανεβαίνει και οι απάνεμες και γραφικές αμμουδιές με τους κοκοφοίνικες βυθίζονται. Οι ντόπιοι, εκεί που οι παππούδες τους ζούσαν σε έναν παράδεισο, βρίσκονται ναυαγοί σε έναν βράχο στον ίδιο τους τον τόπο. Έβαλαν τα χεράκια τους και έβγαλαν τα ματάκια τους. Έτσι όπως είχε γίνει το νησί, ήταν κατάλληλο μόνο για στρατόπεδο συγκέντρωσης-εξόντωσης. Κάτι σαν τη δική μας Γυάρο. Και αυτό έκανε η κυβέρνηση, αγαπημένοι μου.

Μίσθωσε στην Αυστραλία εκτάσεις γης για να γίνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών. Το Πολεμικό Ναυτικό και η Ακτοφυλακή της Αυστραλίας περιπολούν συνεχώς και οδηγούν τα πλοιάρια των μεταναστών με προορισμό την Αυστραλία κατευθείαν στο Ναούρου, που απέχει 3.000 χιλιόμετρα από την Αυστραλία. Οι μετανάστες, που προέρχονται κυρίως από Αφγανιστάν, Σρι Λάνκα, Ιράκ, Ιράν και Πακιστάν, στοιβάζονται σε σκηνές, σε τόσο άθλιες συνθήκες που η κυβέρνηση της Αυστραλίας απαγόρευσε την πρόσβαση στους δημοσιογράφους. Υπάρχουν πληροφορίες για εξεγέρσεις και συμπλοκές, λεηλασίες και πυρπολήσεις δημόσιων κτιρίων.

Το Νησί Ναούρου, η μικρότερη ανεξάρτητη δημοκρατία στον κόσμο –μια κουκίδα στον χάρτη του Ειρηνικού Ωκεανού– μπορεί δίκαια να χαρακτηριστεί ένα από τα πιο τραγικά παραδείγματα «χωματερών της παγκοσμιοποίησης», όπως ονομάζει ο Πολωνός κοινωνιολόγος, συγγραφέας και στοχαστής Ζίγκμουντ Μπάουμαν, τους σύγχρονους τόπους καταστροφής.

Το τραγικό της υπόθεσης, αγαπημένοι μου, είναι πως το φαινόμενο Ναούρου είχε προπαγανδιστεί από την αυστραλιανή κυβέρνηση σαν υπόδειγμα ανάπτυξης, σαν μια χώρα που τα έκανε όλα σωστά και όπως πρέπει, πάντα σύμφωνα με τους νόμους της αγοράς και τις αρχές του νεοφιλελευθερισμού. Δεκάδες προπαγανδιστικές ταινίες γυρίστηκαν και προβλήθηκαν στις τηλεοράσεις όλου του κόσμου για το πώς ένας πρωτόγονος λαός, εν μία νυκτί, μετατράπηκε σε ευρωπαϊκό λαό, με κριτήριο την κατανάλωση, που ήταν από τις υψηλότερες του κόσμου.

Μια τέτοια ανάπτυξη δοκιμάστηκε σε όλες τις αποικίες, αλλά χωρίς τις παροχές του Ναούρου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Αφρική, η οποία πριν γίνει αποικία ευημερούσε και η πείνα εκεί ήταν άγνωστη. Η παραγωγή της ήταν σύμφωνη με τις ανάγκες της. Με τους αποικιοκράτες, η παραγωγή άλλαξε σύμφωνα με τις ανάγκες των Ευρωπαίων αποικιστών, και τα κέρδη τους φυσικά.

Λαοί αναλώσιμοι, χωρίς προοπτική και μέλλον. Η σημερινή μαζική μετανάστευση από την Αφρική στην Ευρώπη έχει τις ρίζες της στην «ανάπτυξη» της αποικιοκρατίας. Και η Ελλάδα, αγαπημένοι μου, στον «κόσμο» της! Ζητάει επενδύσεις! Σκουριές ίσον Ναούρου. Περιμένετε…

Με αγάπη εύα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *