Συνέντευξη με μητέρες παιδιών με αναπηρία

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα ΗΧΏ Φλώρινας στις 10 Ιουνίου 2009.

Στη χώρα μας οι άνθρωποι μετριούνται με δύο μέτρα και ζυγίζονται με δύο σταθμά. Την ίδια στιγμή που προνομιούχοι γονείς στήνουν off shore εταιρίες στο εξωτερικό για να αποφύγουν τη φορολογία και να εξασφαλίσουν τα παιδιά τους, κάποιοι άλλοι γονείς με νύχια και με δόντια αγωνίζονται για να πετύχουν τα αυτονόητα. Σήμερα φιλοξενούμε μητέρες παιδιών με Αναπηρία.

Τί ένιωσες όταν σου ανακοίνωσαν ότι το παιδί σου δεν είναι σαν όλα τα άλλα παιδιά; Υπήρχε κάποιος φορέας στον οποίο μπορούσες να στραφείς για να σε βοηθήσει να αποδεχτείς το γεγονός, να σε στηρίξει ψυχολογικά;

Αγνή Σιδηροπούλου: Το σοκ ήταν πολύ μεγάλο! Εγώ, και αυτό είναι τραγική ειρωνεία, έχω την ειδικότητα της επισκέπτριας υγείας και η πτυχιακή μου είχε σαν θέμα το αυτιστικό παιδί. Οι εργασίες μου των εξαμήνων, είχαν σαν θέμα το σπαστικό παιδί και τα παιδιά με ψυχικές διαταραχές. Ήξερα τι σημαίνει παιδί με αναπηρία. Όταν όμως η αναπηρία χτύπησε τη δική μου πόρτα, τότε ήταν που έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Είχα όμως την τύχη να γεννηθεί το παιδί μου στη Γερμανία. Το επίπεδο του συστήματος υγείας εκεί, δεν έχει καμία σχέση με το δικό μας. Η προσέγγιση, η κοινωνική πρόνοια, η στήριξη των οικογενειών και ειδικά της μάνας, που αρνείται να δεχτεί το γεγονός ότι το παιδί της δεν είναι όπως τα άλλα παιδιά, γίνεται από έμπειρο και εξειδικευμένο προσωπικό. Παρ’όλα αυτά, πέρασαν πέντε μέρες για να δεχτώ να δω το παιδί μου. Παρακολούθησα προγράμματα ψυχοθεραπείας με ένα ολόκληρο τιμ γιατρών να με στηρίζει. Οχτώ μήνες έμεινε το παιδί μου στην εντατική και εγώ γυμνή, το κρατούσα πάνω στο σώμα μου, συνδεδεμένη με όλα τα μόνιτορ για να με νιώθει, για να καταλαβαίνει, να νιώθει αυτό που ένιωθε όταν ήταν στο ενδομήτριο, να νιώθει τους χτύπους της καρδιάς μου, όλες μου τις λειτουργίες και όλα μου τα συναισθήματα και να μην αισθάνεται αποκομμένο. Εκεί κατάλαβα ότι το αγαπώ πιο πολύ και από τη ζωή μου, και είμαι σίγουρη ότι με ένιωθε, με καταλάβαινε και αυτό. Όταν το αγκάλιαζα ηρεμούσαν όλες οι ενδείξεις στα μόνιτορ. Εδώ, από ότι μου περιγράφουν μητέρες που είχαν παρόμοιες εμπειρίες με τη δική μου, δεν σε αφήνουν ούτε να το αγγίξεις το παιδί.

Ντάνη Σουμελίδου: Καταλάβαμε ότι το παιδί μου πάσχει από κώφωση εντελώς τυχαία, όταν ήταν πέντε μηνών! Και λέω «καταλάβαμε», γιατί αυτός που το κατάλαβε ήταν ο πατέρας μου. Κανένας γιατρός από αυτούς που παρακολούθησαν το παιδί μου δεν είχε διαγνώσει τίποτα. Ο πατέρας μου παρακολουθούσε κάποια στιγμή ένα πρόγραμμα στην τηλεόραση σχετικό με την κώφωση και πώς μπορεί κανείς να διαπιστώσει αν το παιδί ακούει κανονικά ή έχει κάποιο πρόβλημα. Άρχισε, αυτά που είδε στην τηλεόραση να τα εφαρμόζει στο μωρό μας. Τσαλάκωνε εφημερίδες κοντά στο αυτί του, χωρίς να τον βλέπει και όταν είδαμε ότι το μωρό δεν ανταποκρίνονταν, αρχίσαμε να κάνουμε έντονους θορύβους, να χτυπάμε πόρτες, τραπέζια, κατσαρόλες. Καταλάβαμε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και έτσι άρχισε ένας μαραθώνιος. Από τον έναν γιατρό στον άλλο και από τη μία διάγνωση στην άλλη, καταλήξαμε σε έναν Ωριλά ο οποίος μας ενημέρωσε για την κώφωση του παιδιού. Ευτυχώς καθόμουν σε καρέκλα, γιατί διαφορετικά θα σωριαζόμουν στο πάτωμα! Στην αρχή μας φαινόταν αδιανόητο ότι το παιδί θα χρειαζόταν να φορέσει ακουστικά. Σκεφτόμασταν τι θα πει ο κόσμος! Χρειάστηκε να γίνει εφτά μηνών, για να το πάρουμε απόφαση. Δε καθίσαμε όμως με σταυρωμένα τα χέρια. Όταν έγινε ενός έτους, το πήγαμε στην Αμερική. Εκεί τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Μας στήριξαν, μας ενημέρωσαν με κάθε λεπτομέρεια γύρω από το πρόβλημά μας! Να φανταστείτε ότι από την Καλιφορνία ενημερωθήκαμε για τη Σχολή Κωφών, που υπήρχε στην Ελλάδα, στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης. Οπότε πήγαμε εκεί πέρα και τα πράγματα άρχισαν να μπαίνουν σε μια σειρά. Εδώ ποτέ κανείς γιατρός δεν μας πληροφόρησε σωστά. Ο ένας μας παρέπεμπε στον άλλον…
.
Βαγγελιώ Γλούφτση: Εγώ θεωρώ ότι κατέληξα να αποκτήσω ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, επειδή οι γιατροί δεν αξιολόγησαν σωστά τα συμπτώματα που είχα στην εγκυμοσύνη μου, με αποτέλεσμα να γεννήσω στον πέμπτο μήνα! Πριν από αυτήν την εγκυμοσύνη είχα μία αποβολή, της οποίας τα αίτια δεν μου τα διευκρίνισε ούτε ο γυναικολόγος μου, ούτε κανείς από τους άλλους γυναικολόγους στους οποίους απευθύνθηκα. Όλοι, λίγο πολύ, μου απαντούσαν ότι σ’αυτήν την περίπτωση «η φύση έκανε τη δουλειά της». Ο ίδιος γιατρός με ανέλαβε και στη δεύτερη εγκυμοσύνη μου. Ήξερε το ιστορικό της πρώτης μου εγκυμοσύνης, ήξερε ότι ανήκω σε μια δύσκολη ομάδα αίματος -ήμουν ρέζους αρνητικό- παρ’ όλα αυτά δεν πήρε τα απαραίτητα μέτρα. Δεν έκανε ούτε καν τις αιματολογικές εξετάσεις που ήταν απαραίτητες. Με διαβεβαίωνε ότι όλα πάνε καλά. Εγώ όμως το ένοιωθα, το καταλάβαινα ότι κάτι κακό συμβαίνει. Το κακό όμως δεν σταμάτησε στο γεγονός ότι, γέννησα στους πέντε μήνες. Το μωρό μου μόλις γεννήθηκε, χρειάστηκε να διακομιστεί από τη Φλώρινα στη Θεσσαλονίκη και δεν υπήρχε ούτε θερμοκοιτίδα με την κατάλληλη θερμοκρασία να το δεχτεί. Διαμετακομίστηκε με λάθος τρόπο, αδιασωλήνωτο, με διάχυτο οξυγόνο. Το είχαν ξεγραμμένο. Αυτό όμως έζησε. Από εκεί και ύστερα αρχίζει ένας Γολγοθάς πιο ανηφορικός και από του Χριστού. Κάθε φορά που τον έβλεπαν οι γιατροί, μου ανακοίνωναν και από ένα πρόβλημα. Κάθε φορά που μου ανακοίνωναν ένα πρόβλημά του, μου έμπηγαν και από μία μαχαιριά. Κανένας δε με στήριξε, κανένας δε μου είπε τι θα συναντήσω, πώς να συμπεριφερθώ. Μόνη μου κινήθηκα, με το ένστικτό μου και την αγάπη μου για το παιδί μου. Το σύστημά μας νοσεί πέρα για πέρα.

Ποια είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει μια οικογένεια που έχει σαν μέλος της ένα παιδί με ειδικές ανάγκες; Δοκιμάζονται οι σχέσεις του ζευγαριού, και οι σχέσεις των υπόλοιπων μελών της οικογένειας;

Αγνή Σιδηροπούλου: Από τη στιγμή που αποδέχτηκα την αναπηρία του παιδιού μου, προσκολλήθηκα πάνω του. Δεν υπήρχα για κανέναν. Έπαψα να νιώθω σύζυγος, έπαψα να νιώθω γυναίκα, ξέχασα φιλίες, ξέχασα ότι είχα ένα άλλο παιδί, που περίμενε από εμένα ό,τι περιμένει ένα παιδί από τη μάνα του. Νιώθω ένοχη και το εξομολογούμαι τώρα, απέναντι στο αγόρι μου, για ό,τι του στέρησα όλα αυτά τα χρόνια. Είχε τα πάντα: Παιχνίδια, φίλους, τον παππού και τη γιαγιά, περιβάλλον, διατροφή, αλλά δεν είχε εμένα. Νιώθω υπεύθυνη για την εικόνα που του δημιούργησα εγώ, για μένα, για τη μάνα του. Νιώθω ένοχη, γιατί έζησε μ’εμένα χωρίς εμένα.

Βαγγελιώ Γλούφτση: Θέλεις να μιλήσουμε για σχέσεις; Ε, η σχέση του ζευγαριού κλονίζεται. Παύει να υπάρχει πλέον… Είναι καθημερινός αγώνας. Καταθέτεις όλο σου τον εαυτό, όλο σου το χρόνο, όλο σου το συναίσθημα. Ξεχνάς τα πάντα. Όλος ο κόσμος σου, περιστρέφεται γύρω από αυτό το παιδί.

Αγνή Σιδηροπούλου: Πολλές φορές όμως βλέπει κανείς και πατεράδες να έχουν αναλάβει τα πάντα και να στηρίζουν την οικογένεια. Η μάνα δε φαίνεται πουθενά. Δεν μπορεί να αντέξει τόσο μεγάλο βάρος. Δεν μπορεί να αποδεχτεί ότι έχει ένα ανάπηρο παιδί και αποσύρεται. Για το λόγο αυτό, μεγάλο ρόλο παίζει το γεγονός της αποδοχής.

Ντάνη Σουμελίδου: Εγώ έχω δυο ακόμα παιδιά, μεγαλύτερα. Όταν έβγαιναν να παίξουν με τους φίλους τους, εγώ απαιτούσα να πάρουν και τη μικρή, η οποία όπως ήταν φυσικό δεν μπορούσε να συμμετέχει στα παιχνίδια τους, γιατί δεν καταλάβαινε. Τα παιδιά δυσανασχετούσαν.

Από τη μέχρι τώρα εμπειρία σας τι διαπιστώνετε; Η ελληνική κοινωνία δέχεται με ευκολία ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, δέχεται τη διαφορά ή την απορρίπτει;

Αγνή Σιδηροπούλου: Υπάρχει άγνοια γύρω από το θέμα. Γι’ αυτό υπάρχει και ρατσισμός. Η αναπηρία είναι ακόμα ένα θέμα ταμπού. Υπάρχει μια διάχυτη αμηχανία. Δεν ξέρουν πώς να σε προσεγγίσουν. Οι περισσότεροι σε κοιτάζουν με οίκτο. Το βλέμμα τους λέει ολοφάνερα «Α, την καημένη!». Άλλοι σε κοιτάζουν με ένα αίσθημα υπεροχής, γιατί το δικό τους παιδί είναι φυσιολογικό. Άλλοι προσπαθούν να φερθούν σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Και στη μία και στην άλλη περίπτωση όμως εγώ νιώθω ότι απορρίπτουν το παιδί με αναπηρία.

Βαγγελιώ Γλούφτση: Οι άνθρωποι φοβούνται τα παιδιά με αναπηρία, φοβούνται ότι εξαιτίας του προβλήματός τους θα εκδηλώσουν επιθετική συμπεριφορά. Ότι θα κάνουν κακό στο δικό τους το παιδί, σε αποφεύγουν. Ουσιαστικά σε απορρίπτουν. Σε αναγκάζουν να κουκουλώνεσαι. Θέλεις να ανοιχτείς και σε περιορίζουν.

Ντάνη Σουμελίδου: Υπάρχει διάχυτος ρατσισμός λόγω άγνοιας. Πολλοί πιστεύουν ότι η αναπηρία είναι κολλητική. Όσο και αν ακούγεται υπερβολικό υπάρχει ακόμα αυτή η προκατάληψη και τη συναντάς ακόμα και στο οικογενειακό ή το συγγενικό περιβάλλον. Την εισπράττεις από τη γειτονιά. Σε απομονώνουν. Σε απορρίπτουν. Κάνουν δεικτικά σχόλια που σε πληγώνουν και σε πονάνε.

Αγνή Σιδηροπούλου: Σου καταλογίζουν και σου επιρρίπτουν ευθύνες. «Εσύ φταις», σου λένε, «που το παιδί γεννήθηκε έτσι». Μόνο η μάνα σου σε στηρίζει.

Η πολιτεία και οι τοπικοί φορείς πόσο ενδιαφέρον δείχνουν για τα παιδιά, και γενικά για τα άτομα με αναπηρία;

Αγνή Σιδηροπούλου: Υπάρχουν κάποιες μέρες, όπως η ημέρα αφιερωμένη στα παιδιά με αναπηρία, ή το Πάσχα και τα Χριστούγεννα, που δίνουν στα παιδιά μας κάποιο δώρο ή κάποια λαμπάδα. Δεν τα θέλω, δεν τα χρειάζομαι. Άλλα είναι τα δώρα που χρειάζονται τα παιδιά μας από την πολιτεία και από τους φορείς. Να εφαρμόσουν τις κοινοτικές οδηγίες και να μου κάνουν τη ράμπα, να μου κά νουν την παιδική χαρά, να διαμορφώσουν έτσι το περιβάλλον για να μπορεί και το δικό μου το παιδί να κινείται αυτόνομα. Να το σεβαστούν. Να έχουν και τα δικά μας τα παιδιά ένα σχολείο κατάλληλο. Να εφαρμόσουν επιτέλους την Ευρωπαϊκή νομοθεσία. Προεκλογικά μας θυμούνται και λένε λόγια παχιά και μεγάλα, που τα ξεχνάνε την επόμενη. Αισθάνομαι ότι βιώνουμε τη
μεγαλύτερη κοροϊδία. Αισθάνομαι τεράστια απογοήτευση, τεράστια οργή που με πνίγει, όταν σε διάφορες εκδηλώσεις που γίνονται για τα παιδιά με αναπηρία λένε: «κάναμε εκείνο, κάναμε αυτό» ή «θα κάνουμε το ένα, θα κάνομε το άλλο…».

Βαγγελιώ Γλούφτση: Θα πρέπει να σου δείξω να διαβάσεις το ευχολόγιο που μας έστειλε πέρσι το Δεκέμβριο ο Νομάρχης και ο Δήμαρχος και όλα τα άλλα ευχολόγια που μας είχαν στείλει τις προηγούμενες χρονιές. Θα διαπιστώσεις ότι δε διαφέρουν σε τίποτα! Είναι πανομοιότυπα. Σαν να τα έχουν βγάλει με καρμπόν! Λένε κάθε φορά τα ίδια και τα ίδια.

Ντάνη Σουμελίδου: Τα κρατάμε! Λεύκωμα έχουμε κάνει. Μας κοροϊδεύουν. Δεν χρειαζόμαστε να μας τα λένε κάθε Δεκέμβρη. Χρειαζόμαστε αυτά που λένε κάθε Δεκέμβρη, να τα κάνουν πράξεις όλη τη χρονιά.

Πόσο έτοιμο είναι το εκπαιδευτικό σύστημα να δεχτεί ένα παιδί με ειδικές ανάγκες; Αντιμετωπίσατε προβλήματα όταν τα παιδιά σας άρχισαν να πηγαίνουν στο σχολείο;

Αγνή Σιδηροπούλου: Όχι δεν είναι έτοιμο. Το πρώτο και βασικό στοιχείο είναι η κτηριακή υποδομή, διαμορφωμένη κατάλληλα για άτομα με αναπηρία. Τα παιδιά μας στοιβάζονταν σε μια μικρή αίθουσα, μια τρύπα, μια αποθήκη, χωρίς εξοπλισμό, χωρίς την κατάλληλη διαμόρφωση που απαιτείται, η οποία βρίσκονταν στο δεύτερο όροφο του 1ου Πειραματικού Σχολείου. Δεν χρειάζονται ειδικές γνώσεις για να κατανοήσει κανείς ότι, ένα παιδί με αναπηρία που μετακινείται με καροτσάκι, ή δυσκολεύεται τέλος πάντων να κινηθεί, να ανέβει σκαλοπάτια. Μετά από πολλούς αγώνες καταφέραμε να μεταφερθούμε στον 1ο όροφο, αλλά και πάλι έπρεπε να ανεβαίνουμε σκαλοπάτια.

Βαγγελιώ Γλούφτση: Ζητήσαμε από το δήμαρχο να κάνει μία ράμπα για να μετακινούνται τα παιδιά με το καροτσάκι. Μας έκανε ένα σιδερένιο κατασκεύασμα, ένα σιδερένιο παγοδρόμιο, που πρακτικά δε λειτούργησε ποτέ, γιατί ήταν ακατάλληλο. Τα παιδιά κινδύνευαν. Εκείνο που πρέπει να ξέρεις, είναι ότι λόγω των συνθηκών που είναι ακατάλληλες, πολλά παιδιά δεν γράφονται στο ειδικό σχολείο. Τα παιδιά με αναπηρία είναι πολύ περισσότερα, αλλά αναγκάζονται να μένουν στο σπίτι τους επειδή δυσκολεύονται στη μετακίνηση. Το συγκεκριμένο σχολείο είναι ένας Καιάδας.

Σας φτιάξανε όμως ένα ολοκαίνουριο ειδικό σχολείο, το οποίο εγκαινιάστηκε πρόσφατα. Πρέπει να είστε ικανοποιημένες.

Αγνή Σιδηροπούλου: Δεν μας το έφτιαξαν! Τολμώ να πω, ότι το φτιάξαμε εμείς μετά από πολύ τρέξιμο και πολλούς αγώνες! Το καινούριο σχολείο δεν μας ικανοποιεί απόλυτα. Κανονικά το κτήριο έπρεπε να είναι «φλατ». Ναι μεν υπάρχει ασανσέρ, αλλά υπάρχουν παιδιά κλειστοφοβικά, που δεν μπορούν να κάνουν μόνα τους χρήση του ασανσέρ. Το κτήριο επίσης είναι «τυφλό» και με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν στη Φλώρινα, θα μας φάει η υγρασία. Πέρα από όλα αυτά η είσοδος είναι από ένα πολύ κεντρικό σημείο και μας δυσκολεύει.

Βαγγελιώ Γλούφτση: Κάναμε τις παρατηρήσεις μας ως σύλλογος αλλά δεν λήφθηκαν υπ’ όψη. Ούτε στον αγιασμό για τη θεμελίωση του κτηρίου μας κάλεσαν. Τώρα καλώς ή κακώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Υπάρχουν ελλείψεις.

Αγνή Σιδηροπούλου: Κάποια λάθη έγιναν και από το ΚΕΚΥΚΑμεΑ. Για τα τυφλά παιδιά, θα έπρεπε να υπάρχουν ανάγλυφοι διακόπτες, σε ένα συγκεκριμένο ύψος. Λείπουν οι ηχητικές σημάνσεις. Τα ντουλάπια είναι τοποθετημένα ψηλά και δεν τα φτάνουν τα παιδιά. Τα παιδιά πρέπει να χρησιμοποιούν τα ντουλάπια, για να μάθουν να λειτουργούν αυτόνομα. Δεν γίνανε για να βάζει το προσωπικό τον καφέ του! Υπάρχουν ακόμα πολλές ατέλειες. Οι καγκελωσιές, οι ράμπες, δεν έχουν ακόμα τοποθετηθεί. Αυτά συζητήσαμε με τον προϊστάμενο της πρωτοβάθμιάς αλλά και αυτός δεν δουλεύει μόνος του. Κάποια πράγματα τα καταλαβαίνει κάποια όχι. Η δε δευτεροβάθμια, στον κόσμο της…

Είναι οι εκπαιδευτικοί κατάλληλα εκπαιδευμένοι, έχουν την απαιτούμενη κατάρτιση για να αντιμετωπίσουν τα όποια προβλήματα προκύπτουν και συγχρόνως να διδάξουν ένα παιδί με ειδικές ανάγκες;

Αγνή Σιδηροπούλου: Οι εκπαιδευτικοί και μιλάμε για τους εκπαιδευτικούς της Πρωτοβάθμιας, έχουν πάρει την κατάλληλη ειδίκευση, αλλά δεν έχουν πάρει εξειδίκευση ανά κατηγορία αναπηρίας, (αυτισμό, κώφωση, τύφλωση), έτσι ώστε να την προσαρμόσουν σε κατάλληλα εξατομικευμένα προγράμματα. Ένα άλλο αρνητικό είναι ότι δεν είναι μόνιμοι. Οι συχνές αλλαγές των εκπαιδευτικών κάθε άλλο παρά καλό κάνουν στα παιδιά γιατί βρίσκονται συνεχώς σε κατάσταση προσαρμογής.

Ντάνη Σουμελίδου: Στη Δευτεροβάθμια τα πράγματα είναι τραγικά. Υπάρχει παντελής έλλειψη ειδίκευσης και εξειδίκευσης των καθηγητών. Το γεγονός ότι τα παιδιά, με κάθε είδους αναπηρία είναι υποχρεωμένα να παρακολουθούν το ίδιο αναλυτικό πρόγραμμα με τα φυσιολογικά παιδιά, κάνει το πρόβλημα ακόμα μεγαλύτερο. Να μη μιλήσω και για τις κτηριακές συνθήκες οι οποίες είναι ακατάλληλες. Φιλοξενούμαστε στο ΕΠΑΛ και πιεζόμαστε. Τώρα με τις πανελλαδικές, τα μετακινούν μια εδώ, μια εκεί, ή τα πάνε κάθε μέρα εκδρομή, για να μην ενοχλούν τα άλλα που γράφουν εξετάσεις.

Εσείς, σαν μητέρες, πώς κινηθήκατε για να αντιμετωπίσετε όλα αυτά τα προβλήματα;

Αγνή Σιδηροπούλου: Ιδρύσαμε το σύλλογο και από τότε με τη σφραγίδα μας στο όνομα της αναπηρίας, ζητήσαμε και καταφέραμε να έχουμε έστω αυτά τα λίγα που έχουμε σήμερα. Βέβαια λειτουργούμε πάντα κάτω από την ομπρέλα της ομοσπονδίας, η οποία μας ενημερώνει για τα δικαιώματά μας και στηρίζει τους αγώνες μας. Εκείνο που πρέπει να τονίσω είναι ότι ο νόμος για την ίδρυση συλλόγου υπήρχε στην πρωτοβάθμιά, αλλά ήταν πολύ βαθειά χωμένος στα συρτάρια. Ο προϊστάμενος δεν μας ενημέρωσε ποτέ! Μόνες μας βρήκαμε την άκρη.

Tί μήνυμα θέλετε να στείλετε στις μητέρες που αντιμετωπίζουν παρόμοιο πρόβλημα μ’εσάς;

Ντάνη Σουμελίδου: Ο κάθε γονιός που αντιμετωπίζει τέτοιο πρόβλημα, νομίζει ότι είναι ο μοναδικός. Όχι δεν είναι ο μοναδικός! Υπάρχουν χιλιάδες που υποφέρουν και τραβούν τον ίδιο πόνο και την ίδια αγωνία.

Αγνή Σιδηροπούλου: Προτείνουμε να έρθουν στο σύλλογο. Εδώ θα βρουν στήριξη, ενημέρωση. Μπορούμε μέσα από την ανταλλαγή εμπειριών, να κάνουμε ευκολότερη τη ζωή των παιδιών μας και τη δική μας και να πετύχουμε ενωμένες περισσότερα από ό,τι μόνες μας. Συσπειρωμένες θωρακιζόμαστε και προχωρούμε δυναμικά. Διεκδικούμε δυναμικά, για λογαριασμό των παιδιών μας αυτά που εκ των πραγμάτων δικαιούνται, σαν Έλληνες πολίτες.

Βαγγελιώ Γλούφτση: Να αποδεχτούν την αναπηρία. Να μην απομονώνονται. Εξάλλου, όταν μοιράζεσαι τον πόνο σου με κάποιον άλλον, τότε γίνεται μισός!

Ποια είναι η μεγάλη σας αγωνία;

Ντάνη Σουμελίδου: Φοβάμαι μην πεθάνω και αφήσω το παιδί μου μόνο του! Μέχρι τώρα εγώ το στηρίζω, λειτουργώ για λογαριασμό του, είμαι υπεύθυνη γι’ αυτό. Αν πεθάνω ποιος θα τα αναλάβει όλα αυτά;

Βαγγελιώ Γλούφτση: Εγώ είμαι καρκινοπαθής. Παλεύω με την αρρώστια εδώ και χρόνια. Αυτό που με κρατάει είναι το παιδί μου. Ποιος θα σταθεί δίπλα του άμα πεθάνω;

Αγνή Σιδηροπούλου: Πρέπει να δημιουργήσουμε την υποδομή ούτως ώστε, ακόμα και όταν εμείς λείψουμε τα παιδιά μας να έχουν κάπου να στραφούν. Είμαστε και εμείς φορολογούμενοι πολίτες. Δεν διαφέρουμε σε τίποτε από τους υπόλοιπους, για τους οποίους φροντίζει, όσο φροντίζει, η Πολιτεία. Ζητάμε τη δημιουργία ξενώνων αυτόνομης διαβίωσης. Ξενώνες βραχείας διαβίωσης, που να μπορώ να αφήσω το παιδί μου, όταν χρειάζεται να νοσηλευτώ ή ακόμα όταν και εγώ θέλω κάπου σαν άνθρωπος να πάω να ξεσκάσω. Ζητάμε τη δημιουργία ιατροπαιδαγωγικού κέντρου. Υπάρχουν μελέτες τις οποίες είδε ο Νομάρχης και στάθηκε θετικός. Ο Δήμαρχος μετά από πολλές ενοχλήσεις, αρνείται να μας παραχωρήσει οικόπεδο. Αν δεν σταθούν όλοι οι φορείς αρωγοί στις προσπάθειές μας, πώς θα γίνουν όλα αυτά; Διεκδικούμε για τα παιδιά μας αυτά, που εκ των πραγμάτων έπρεπε να έχει φροντίσει η Πολιτεία από μόνη της να έχουν γίνει. Τα παιδιά μας δεν είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού. Είναι Έλληνες πολίτες. Εμείς είμαστε περήφανοι γι’ αυτά!

Σας ευχαριστώ πολύ! Εύχομαι κουράγιο και δύναμη στο δύσκολο αγώνα σας!

Save

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *