Κίονας

Το μέλλον της Μακεδονίας κι Ελλάδας (της Ελένης Ζώλη)

Ήσουνα Ελληνική, μοναδική και ΜΙΑ,
γλυκειά Μακεδονία!
Είσαι παλμός, ενθουσιασμός, είσαι αγώνα
αλλαλαγμός. Είσαι Ελλήνων θυσαυρός,
σάλπισμα εγερτήριο, είσαι της Νίκης ιαχή,
δόξας χαρά κι απαντοχή και άσμα νικητήριο,
που των Ελλήνων τις ψυχές μ’ ενθουσιασμό δονεί.
Ένας ανεμοστρόβιλος, τυφώνας και σεισμός.
Είσαι αιώνια, είσαι Αγία, είσαι
η Νέμεσις και ο κεραυνός του Δία!!!
Αργείων, Λυκαονιδών, Τημενιδών αναζήτηση
και τέρμα, Αρχαίων μεγαλούργημα, Ιωνίων –
Βακχιδών καταφύγιο και δημιούργημα.
Δωριέων προορισμός, συγκέρασμα!
Κορινθιακός και Μυκηναϊκός πολιτισμός!!!
Διαμάντι, του ζηλόφθονα όλοι το λαχταρούνε.
Δεύτερο Κοσσυφοπέδιο – έχουν σχέδια σατανικά –
να σε δούνε, τρόπο σοφίζονται και ποθούνε.
Γιάνκηδες, Κέλτες. Βησιγότθοι και Ούνοι σφοδρά
σ’επιζητούνε. Θεσσαλονίκη ορέγονται, στεριά,
νησιά σου, θάλασσα, Α. Ο. Ζ. αποσκοπούνε…
Σ΄ αυτούς, που καταπατούν την παράδοση, σφαγιάζουν την Ιστορία
κάνουν το γαλάζιο γκρίζο, σκοτάδι, – φως δε γίνεται; –
βάζουν στην λαιμητόμο την αλήθεια,
«εκτιμούν τ΄αρχαία μεγαλεία, ερείπια μνημείων
σημεία δόξας, θαυμασμού τεχνικής τελειότητας
κι αρμονίας, σωρούς αντιαισθητικών μπάζων και
σκουπιδιών στοιβάζουν. Την Ελληνική φιλοσοφία,
Επιστήμες, σοφούς, ήρωες και το Ύψιστο αγαθό,
τη Δημοκρατία, ανούσια, ανυπόστατα ή ψεύτικα παραμυθάκια θεωρούν.
Την ανεξίτηλη και δυναμική αληθή παρουσία ενός αξιολογότατου λαού
και την αθάνατη συνέχεια και κληρονομιά του αγνοούν.
Μαζί σου η αγάπη μας, δικός μας καημός και αγωνία η ύπαρξή σου,
ο πόνος, οι προσευχές μας και ο Θεός.
Μόνο, που κι Αυτόν και τη Δικαιοσύνη εκβιάζουν και προκαλούν.
Αυτοβούλως καρπούνται, λιανίζουν, μοιράζουν κι άλλα μερίδια
προγραμματίζουν από Σένα να χαρίσουν σε Σλάβων και Αλβανών,
– από πού και που – Ιλλυριών – απολειφάδια στερώντας τα από κτήτορες χιλιετών,
που με θυσίες κι αίμα είναι ποτισμένα.
Όλοι ζηλεύουν, σχεδιάζουν και καραδοκούν.
Με μακρόπνοη προοπτική, με μια μόνο διεκδίκηση κουρσεύουν οι γείτονες.
Μας κλέβουν πατρίδας φιλέτα, κάνοντας τα μερίδες πακέτα, κρεατομπουκιές.
Τεμαχίζουν και μοιράζουν το πρόσφορο σ΄ αντίδωρο και για εμάς αμφίβολο,
αν θα περισσέψουν τα ψίχουλα ή θα χαθούμε.
Καταδικάζουμε κι αναθεματίζουμε τους υπαίτιους…
Εκεί, που μας χρωστούσανε…
Όσοι είναι φορτωμένοι ζήλεια, αλυτρωτισμό, και σωβινισμό, να συμμορφωθούν.
Και η θεία Δίκη να κρίνει αυστηρά αυτούς, που διευκολύνουν
και δημιουργούν συνθήκες κι ευκαιρίες για να οικοδομούνται και να επικρατούν αστάθειες.
Το μόνο συγκροτημένο και ομοιογενές κράτος στην περιοχή, «συμμαχικόν»!!!
Που εμπρός «τ’ αγκαλιάζουν» και στην πλάτη του μπήγουν μαχαίρι,
εκβιάζοντας και πειθαναγκάζοντας, να δεχθούμε
το διαμελισμό και τον εξευτελισμό της χώρας μας,
ενώ προκλητικά, άδικα, ασύστολα και χωρίς σταματημό τη διαλύουν με χίλιους τρόπους.
Όσοι παρατηρούν και προσέχουν, αντιλαμβάνονται: Πώς…
Δεν εξευτελίζω την ποίηση. Έτσι μου βγαίνει η υποψία, η αντίσταση και η διαμαρτυρία:
πικρή, τραγική, και δυστυχώς «προφητική».
Σ΄ όλους από την φτωχή και «μεγάλη» σε έκταση Ελλάδα
τάζουν και προετοιμάζουν τα δεδομένα,
για να χαρίσουν με μια ή περισσότερες νέες συνθήκες οι διαιτητές!!!
Σίγουροι, πως δε θ΄ αντιδράσουμε, ή θα υποκύψουμε και θα ειπούνε: «Δε γινόταν αλλιώς»…
Πώς να χορτάσεις τα ακόρεστα λυκόσκυλα, που μας περιβάλλουν;
Και μέσα στην χώρα μας αλωνίζουν οι πασάδες και οι αγάδες της Δύσης και του Βορρά
κατ΄επέκτασιν, οι «ΦΙΛΟΙ» και σύμμαχοι!!!
Μόνο για να ενισχύουμε στρατιωτικά τις άλογες και απρόβλεπτες, επιθέσεις κι εχθροπραξίες τους,
με στρατό, με πλοία, μ΄ αεροπλάνα κι αν χρειαστεί στην πρώτη γραμμή κρούσης
και με εμπάργκο εμείς οι «μηδένες»!!!
Οι βόες που έχουν γραπώσει το θήραμα, το κρατούν στο απόκοσμο στόμα τους
και το σιγοκαταπίνουν αργά, ηδονικά, ώσπου να το κλαπουτήσουν – καταπιούν –
να το αφομοιώσουν και να το αφανίσουν.
Πέρα από τον Ατλαντικό – Καναδάς, Η.Π.Α.- μού’ρχονται μαντάτα,
πως η Ελλάδα, ακόμη, δεν καρφώθηκε στο Σταυρό.
Γίνονται οι προετοιμασίες από τους Μασόνους.
Γραμματείς, Φαρισαίους και Πολυεθνικές –
Κάποιοι και σήμερα παίζουν – υποδύονται – τον Πιλάτο,
άλλοι ετοιμάζουν τα καρφιά, η Πατρίδα κουβαλάει σέρνοντας και γογγύζοντας –
δεν είναι Ιησούς για να σιωπά – το ξύλο του Σταυρού, ώσπου να την υψώσουν πάνω του,
να φωνάξει το «Τετέλεσται» κι Ανάσταση δεν θάχει,
ενώ οι Ηρώδες της θα πανηγυρίζουν!!!
Αυτή δε διαθέτει θεία πνοή ν΄ανανήψει και να ζωντανέψει.
Είναι χωμάτινη και σκλάβα.
Εδώ θα μείνει το λεφούσι, που κουβάλησαν και, που πολλαπλασιάζεται ταχύτατα, σαν ποντίκια.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *