Συνέντευξη με τον Νικόλαο Ζωγράφο (Αγιογράφο)

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα ΗΧΩ Φλώρινας στις 9 Μαϊου 2010.

Κουβαλώντας στους ώμους του οικογενειακή παράδοση 160 ετών Αγιογραφικής Τέχνης, ο Νικόλαος Ζωγράφος, άξιος συνεχιστής της και ένας από τους τελευταίους πλέον Αγιογράφους του Βιτσίου, μιλάει στη στήλη με σεβασμό για το έργο των προγόνων του και με αγάπη και σεμνότητα για το δικό του έργο, που αποτελεί σημαντική προσφορά στο χώρο της Αγιογραφίας.

Συνέντευξη - Νικόλαος Ζωγράφος - αγιογράφος

Κ. Νίκο, έχω μια εικόνα δική σας κρατημένη από τα παιδικά μου χρόνια. Σας θυμάμαι με μια μπατανόβουρτσα και έναν τενεκέ στο χέρι… Θυμάμαι έντονα τα ρούχα σας. Φορούσατε ένα παντελόνι που είχε επάνω του όλα τα χρώματα του κόσμου!!

Τι να έκανα; Ήταν τα ρούχα της δουλειάς μου. Μπογιατζής ήμουνα τότε και έτρεχα με τον τενεκέ και την μπατανόβουρτσα για το μεροκάματο. Δύσκολα τα χρόνια! Είχαμε οικογένεια, έπρεπε να βγει το μεροκάματο. Αλλά αυτό ήταν το δεύτερο επάγγελμά μου. Το πρώτο ήταν τσαγκάρης.

Δε θυμάμαι να έχω ακούσει κάτι τέτοιο…

Πού να το θυμάσαι…! Αυτό έγινε όταν ήμουν δεκαπέντε χρόνων. Μόλις έφυγαν οι Γερμανοί κατέβηκα στη Φλώρινα για να μάθω την τέχνη. Δούλεψα τέσσερα – πέντε χρόνια σαν τσαγκάρης. Μετά έπεσε η δουλειά. Άρχισαν να ανοίγουν τα μαγαζιά με τα έτοιμα παπούτσια. Ύστερα πήγα φαντάρος. Μόλις απολύθηκα από
το στρατό, ασχολήθηκα με αυτό που με τραβούσε πιο πολύ. Τα χρώματα! Έγινα μπογιατζής.

Συνήθως τα επίθετα των ανθρώπων δηλώνουν κάποια ιδιότητα. Το δικό σας είναι Ζωγράφος. Αυτό σημαίνει πως κάποιος μακρινός σας πρόγονος, είχε ασχοληθεί με τη ζωγραφική;

Διάβασε περισσότερα

Παραπολιτικά (8/9/2017)

Για μένα είναι η είδηση της εβδομάδας το γεγονός ότι πλέον ήρθε το τέλος ενός από τους σημαντικότερους πολιτιστικούς και αθλητικούςσυλλόγους της Π.Ε. Φλώρινας. Διάβασα με έκπληξη ότι, μετά και την τελευταία άκαρπη γενική συνέλευση, κλείνει ο ιστορικός σύλλογος Αμύντας Αμυνταίου. Δεν γνωρίζω ποιοι είναι οι λόγοι της αδιαφορίας των κατοίκων του Αμυνταίου απέναντι σε έναν σύλλογο που έχει αφήσει τη δική του ιστορία. Δεν ξέρω αν θα μπορούσε να αποτρέψει το δυσάρεστο αυτό γεγονός κάποιος φορέας της πόλης. Πάντως, σε οποιαδήποτε περίπτωση, εάν χαθεί από τα αθλητικά και πολιτιστικά δρώμενα του Δήμου Αμυνταίου η λέξη “Αμύντας”, τότε μπορούμε να μιλάμε για ένα μεγάλο πλήγμα για την περιοχή. Και επειδή γνωρίζω καλά τα τεκταινόμενα και τους ανθρώπους του Δήμου Αμυνταίου, θέλω να πιστεύω πως, έστω και την τελευταία στιγμή, θα βρεθούν τα κατάλληλα άτομα που θα σώσουν την παρτίδα, ώστε να παραμείνουν ενεργά τα αθλητικά τμήματα και ειδικότερα η ομάδα χάντμπολ γυναικών στην Α1 κατηγορία. Κρίμα αν χαθεί αυτή η ευκαιρία…

Είχα γράψει και την προηγούμενη εβδομάδα ότι ο Πρωθυπουργός της χώρας, που πρόσφατα επισκέφτηκε την Πρέσπα, έμεινε με τις καλύτερες εντυπώσεις και άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις στη νεολαία της περιοχής. Επειδή συνηθίζω να λέω ότι στη βράση κολλάει το σίδερο, όσο περνάει ο καιρός και δεν υλοποιούνται αυτά που συζητήθηκαν, τόσο απομακρύνεται η πιθανότητα υλοποίησής τους. Γιατί εγώ αυτό που λέω σε όλους τους υπουργούς που επισκέπτονται την περιοχή είναι ότι μας υπόσχονται τα πάντα, αλλά όταν επιστρέφουν στην Αθήνα, δεν θυμούνται τίποτα…

Διάβασε περισσότερα

Η λύση κρύβεται σε εννέα λέξεις… – Το υπερΗΧΩγράφημα της εβδομάδας

Ο Λεωνίδας Κύρκος πέθανε πριν από έξι χρόνια στα τέλη του Αυγούστου. Θα μου πείτε: «Πού τον θυμήθηκες τώρα τον Λεωνίδα Κύρκο;». Η αλήθεια είναι πως η επέτειος του θανάτου του δεν θα είχε κάτι ιδιαίτερο να προσφέρει, αν δεν είχε προηγηθεί η θύελλα περί ναζισμού και κομμουνισμού, που προέκυψε μεσούντος του καλοκαιριού με αφορμή το συνέδριο της Εσθονίας και την άρνηση του υπουργού Δικαιοσύνης της Ελλάδας να παραστεί σε αυτό.

Ο Λεωνίδας Κύρκος, προαισθανόμενος προφανώς το τέλος του, είχε γράψει λίγα λόγια, για να διαβαστούν στην κηδεία του. Τα διάβασε ο γιος του Μίλτος…:
:
«Φεύγω. Ζήσαμε -η γενιά μου- μια συναρπαστική περιπέτεια, γνώρισα από κοντά τη φτώχεια, τους κατατρεγμούς, τη φρίκη. Αλλά σε διαλείμματα και τη χαρά. Και έβαλα το λιθαράκι μου στον αγώνα για το φως, το δίκαιο και την ανθρωπιά. Ένιωσα συντετριμμένος όταν έσβησε το κόκκινο αστέρι στην κορυφή του Κρεμλίνου βουτηγμένο στη βία, στο ψέμα και στην ντροπή. Άλλα πίστεψαν οι άνθρωποι, άλλα λάλησαν οι προφήτες. Όπως άλλος ήταν ο σοσιαλισμός για τον οποίο αγωνιστήκαμε και γι’ αυτόν τον σοσιαλισμό, με δημοκρατία, ελευθερία και σεβασμό στον κάθε άνθρωπο, να συνεχίσετε τον αγώνα, γιατί δεν έχει άλλη λύση ο κόσμος. Φεύγω, σας χαιρετώ όλους, και εσάς που πορευτήκαμε μαζί και εσάς τους άλλους της κάθε φορά αντίπερα όχθης, και έχω μόνο ένα να σας πω: σύγκρουση ιδεών, όχι βία και μισαλλοδοξία, δεν οδηγούν πουθενά, γεια σας».

Διάβασε περισσότερα