Κινέζικος δράκος

«Σαν παραμύθι…» – ΗΧΩλόγιο

Μια φορά και έναν καιρό, αγαπημένοι μου, εκεί στο μακρινό 1793, κατέφτασε στην Κίνα μια διπλωματική αποστολή από τη Μεγάλη Βρετανία με επικεφαλής έναν πανέξυπνο και πεπειραμένο πολιτικό: τον Τζορτζ Μακάρτνι. Ο σκοπός της αποστολής ήταν καίριας σημασίας για τη Μεγάλη Βρετανία: Η αποκατάσταση διπλωματικών σχέσεων, με προοπτική την κατάκτηση της αχανούς αγοράς της Κίνας.

Η αποστολή κουβαλούσε μαζί της δεκάδες κιβώτια γεμάτα με πλούσια δώρα που προορίζονταν για τον 4ο αυτοκράτορα της βασιλικής δυναστείας Κιανλόνγκ. Όλα τα δώρα ήταν βιομηχανικά προϊόντα, διαλεγμένα με προσοχή ένα προς ένα, για να αποδείξουν στον αυτοκράτορα ότι η Μεγάλη Βρετανία είχε κάνει τεράστια βήματα στον τομέα της υψηλής τεχνολογίας.

Διάβασε περισσότερα

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

«Οι νόμοι μοιάζουν με τον ιστό της αράχνης…» – ΗΧΩλόγιο

Οι περισσότεροι, αγαπημένοι μου, σίγουρα θα θυμάστε εκείνα τα σκανταλιάρικα ερωτήματα που κάναμε όταν ήμασταν πιτσιρίκια: «Τι χρώμα είχε το άσπρο άλογο του Κολοκοτρώνη;» ή «τα παιδιά του Ζεβεδαίου ποιόν είχανε πατέρα;»,και «Πόσοι ήταν οι εφτά σοφοί της Ελλάδος;».

Ερωτήματα, δηλαδή, που εμπεριείχαν την απάντηση και, αν ο ερωτώμενος ξαφνιασμένος δεν απαντούσε, ξεσπούσαμε σε γέλια ακράτητα και τον αρχίζαμε στην καζούρα. Μία όμως από τις ερωτήσεις αυτές, εκείνη που αναφέρεται στους εφτά σοφούς, δεν είναι και τόσο σκανδαλιάρικη γιατί, ενώ φαίνεται, δεν εμπεριέχει την απάντηση.

Διάβασε περισσότερα

Μόσχα

«Να πως άλλαξε ο κόσμος…» – ΗΧΩλόγιο

Στις 8 Δεκέμβρη του 1991, αγαπημένοι μου, στην πρώην ΕΣΣΔ, σε μια περιοχή προς τα σύνορα της Φινλανδίας, σε ένα υπέροχο τσαρικό ανάκτορο, γνωστό στους περίοικους και ως «ανάκτορο των στελεχών», παρατηρείται ασυνήθιστη κίνηση.

Καταφτάνουν η μία μετά την άλλη δεκάδες τεθωρακισμένες λιμουζίνες. Ισχυρότατες στρατιωτικές μονάδες με βαρύ εξοπλισμό αποκλείουν την περιοχή σε ακτίνα δέκα χιλιομέτρων και επιβάλλουν καθολική απαγόρευση της κυκλοφορίας πεζών και οχημάτων.

Διάβασε περισσότερα

αμπέλι

«Σε ποιόν χρωστούσε ο… Διγενής Ακρίτας;» – ΗΧΩλόγιο

Ετούτο το σημείωμα, αγαπημένοι μου, θεωρείστε το συνέχεια του προηγούμενου. Με δημοτικό τραγούδι καταπιάστηκα στο προηγούμενο, με δημοτικό τραγούδι θέλω να συνεχίσω. Το πήρα απόφαση να ξεφράζω τα αυλάκια που με συνδέουν με την παράδοση. Τα δημοτικά τραγούδια, αγαπημένοι μου, όπως είπαμε, μιλάνε συχνά για βασιλοπούλες, για παλάτια και χρυσάφια και μαργαριτάρια, για ανδραγαθήματα ηρώων, για τη σκληρή καθημερινή ζωή των ανθρώπων.

Εκεί, λοιπόν, που είναι κανείς απολύτως σίγουρος πως, διαβάζοντας τους στίχους του λαϊκού ποιητή, θα μάθει για θρύλους, δράκοντες και θεόρατους ήρωες ή αντιήρωες, που «μέσα στα ρουθούνια τους βόδια ‘χουν σταλισμένα», εκεί που είσαι, με λίγα λόγια, έτοιμος να πληροφορηθείς για πράγματα απίθανα, απίστευτα και εξωανθρώπινα, εκεί που βλέπεις να χρησιμοποιείται σε μεγάλο βαθμό το τέχνασμα της υπερβολής και το σχήμα του αδύνατου, εκεί που πιστεύεις πως τα δημοτικά τραγούδια δεν είναι τίποτε άλλο από έμμετρα παραμύθια, ξεπηδούν ξαφνικά μέσα από τους στίχους τους κομμάτια ωμής ιστορικής ή κοινωνικής πραγματικότητας.

Διάβασε περισσότερα

Πέρδικα

«Παιδοκτόνος και πέρδικα…» – ΗΧΩλόγιο

Πριν λίγο καιρό, αγαπημένοι μου, είχαμε μαζευτεί παρέα, έτσι χωρίς λόγο και αιτία, και το γλεντούσαμε, καταναλώνοντας μεγάλες ποσότητες τσίπουρο. Κάποιος είχε φέρει και μια κοπέλα με θαυμάσια φωνή. Μας είπε ότι είχε δουλέψει και μισοεπαγγελματικά, και είχε μεγάλο ρεπερτόριο. Τραγούδησε και κάμποσα τραγούδια δημοτικά, που οι περισσότεροι δεν τα ήξεραν. Φτύσανε αίμα για να μάθουνε να τα παίζουν τα παιδιά που κουτσογρατσουνίζανε τις κιθάρες και οι υπόλοιποι να τα τραγουδάμε μαζί της.

Διάβασε περισσότερα

Στρατής Μυριβήλης

«Η Ζωή εν Τάφω…» – ΗΧΩλόγιο

Το έχω στο ράφι της βιβλιοθήκης μου που φυλάω τα αγαπημένα. Είναι, αγαπημένοι μου, το βιβλίο του Στρατή Μυριβήλη «Η ζωή εν τάφω». Το πρώτο μυθιστόρημα που έγραψε ο λογοτέχνης, και ένα από τα πιο δημοφιλή και εμβληματικά μυθιστορήματα της ελληνικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα.

Άρχισε να σχεδιάζεται μέσα στα χαρακώματα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, στην προκάλυψη του Μοναστηριού της ΠΓΔΜ. Είναι ένα έργο συγκλονιστικό που αφήνει στη σκέψη και στη ψυχή του κάθε αναγνώστη βαθιά τα ίχνη του. Ανάμεσα στα ίχνη αυτά συμπεριλαμβάνεται και η αφήγηση που ξετυλίγουν τα «Χειρόγραφα που βρέθηκαν μες στο γελιό του λοχία Αντώνη Κωστούλα».

Διάβασε περισσότερα

Αλέκος Παναγούλης

«Μέρα μαγιού εμίσεψε ένας ωραίος Έλληνας…» – ΗΧΩλόγιο

Ήταν Πρωτομαγιά του 1976, ξημερώματα, όταν ένα Fiat καρφώθηκε σε ένα υπόγειο κατάστημα στη συμβολή των οδών Βουλιαγμένης και Όλγας. Οδηγός ο Αλέκος Παναγούλης, από τους ελάχιστους ήρωες της νεώτερης ελληνικής ιστορίας που «ΖΕΙ». Ίσως γιατί είναι απορίας άξιον πώς το πρόσωπό του, ένα πρόσωπο τρυφερό, χαμογελαστό και ταυτόχρονα οικείο και ερωτικό, μπορεί να ταιριάξει με τη δράση του την περίοδο της Χούντας των Συνταγματαρχών.

Μια δράση υπερμεγέθης, πολυσχιδής, ανατρεπτική, αναμφίβολα επαναστατική. Ο Αλέκος Παναγούλης είναι ο άντρας που πέρασε από το ελληνικό Γκουαντάναμο της εποχής, τις στρατιωτικές φυλακές στο Μπογιάτι, σε ένα κελί – τάφο, και άντεξε! Είναι ο ίδιος άντρας που φωτογραφίζεται ερωτευμένος, αγκαλιά με τη ντίβα της ιταλικής δημοσιογραφίας Οριάνα Φαλάτσι.

Διάβασε περισσότερα

Χάπια - Παγκόσμιος χάρτης

Οι κλέφτες και… οι κλέφτες ή «Το λευκό δεν είναι σώνει και καλά το χρώμα της αθωότητας…» – ΗΧΩλόγιο

Ένας καλός φίλος, αγαπημένοι μου, μου έστειλε μερικές σκέψεις οι οποίες, λέει, αποδίδονται στον Βολταίρο. Παρ’ ότι έκανα την έρευνά μου, δεν μπόρεσα να επιβεβαιώσω αν πράγματι οι σκέψεις αυτές προέρχονται από τον Γάλλο φιλόσοφο, συγγραφέα και ιστορικό. Εν πάση περιπτώσει, δεν έχει καμία σημασία η προέλευσή τους. Εκείνο που κάνει εντύπωση είναι το περιεχόμενό τους, το οποίο βρήκα ότι είναι πολύ αληθινό. Για του λόγου το αληθές, σας τις παραθέτω:

«Στη ζωή υπάρχουν δύο είδη κλεπτών: – Ο κοινός κλέπτης είναι αυτός που σας κλέβει τα χρήματά σας, το πορτοφόλι σας, το ρολόι σας κλπ. – Ο κλέπτης πολιτικός είναι αυτός που σας κλέβει το μέλλον σας, τη γνώση σας, τον μισθό σας, την εκπαίδευσή σας, την υγεία σας, τη δύναμή σας, το χαμόγελό σας κλπ. – Μια μεγάλη διαφορά μεταξύ των δύο τύπων κλεπτών, είναι ότι ο κοινός κλέφτης σας επιλέγει για να σας κλέψει, ενώ τον πολιτικό κλέφτη είστε εσείς που τον διαλέγετε για να σας κλέψει. – Και η άλλη μεγάλη διαφορά είναι ότι τον κοινό κλέφτη συνήθως τον πιάνει η αστυνομία, ενώ ο πολιτικός κλέπτης πολύ συχνά προστατεύεται από συνοδεία αστυνομίας…»

Διάβασε περισσότερα

Ποίηση - Καπνός

«Τι αιώνα κάνει έξω;» ή «Στήβεν Χοκινγκ, ο άνθρωπος που αγάπησε το Σύμπαν, μέρος β'» – ΗΧΩλόγιο

«Θαυμάσια θα ήταν αν ήμουν ικανός –έστω και με σημάδια λάθους– να έγραφα μόνο οχτώ σειρές για τις ιδιότητες του πάθους. Για τις παρανομίες, τις αμαρτίες, τις κούρσες, το κυνηγητό… Για την απρέπεια στη βιασύνη. Και της πληγής το βογκητό…»

Αυτό, αγαπημένοι μου, ονομάζεται φουτουριστική ποίηση. Για όσους τυχόν δεν γνωρίζουν, οφείλω να ενημερώσω πως ο όρος φουτουρισμός πλάστηκε από τον Marinetti. Είναι ένα κίνημα που αφορά σε όλες τις μορφές της τέχνης, λογοτεχνία, ζωγραφική, ποίηση, κινηματογράφο. Ένα κίνημα που στρέφει το βλέμμα και στοχεύει στο μέλλον. Δίνει έμφαση στην απόρριψη για οτιδήποτε θεωρείται στατικό ως παρωχημένο. Προτρέπει στον εορτασμό της αλλαγής, στην πρωτοτυπία και την καινοτομία στον πολιτισμό και την κοινωνία.

Διάβασε περισσότερα

Στήβεν Χόκινγκ

«Ο επιστήμονας που αγάπησε το σύμπαν…» – ΗΧΩλόγιο

«Ένας από τους βασικούς κανόνες του σύμπαντος είναι ότι τίποτα δεν είναι τέλειο. Η τελειότητα απλά δεν υπάρχει. Χωρίς τις ατέλειες δεν θα υπήρχα ούτε εγώ ούτε εσείς.» (Στίβεν Χόκινγκ, 1942-2018, Βρετανός φυσικός…)

Κάποτε, αγαπημένοι μου, ο Ισαάκ Νεύτων, ο οποίος θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές της επιστήμης, θέλοντας να δείξει την απεραντοσύνη της γνώσης και τη μικρότητα του ανθρώπινου νου, ο οποίος αγωνίζεται να κατακτήσει τη γνώση και να δώσει το δικό του νόημα στον κόσμο που ζει, έγραψε: «Είμαι ένα παιδί που παίζει στην ακτή, ενώ ανεξερεύνητοι ωκεανοί αλήθειας απλώνονται εμπρός μου».

Διάβασε περισσότερα

Πίνακας ζωγραφικής

«Η είσοδος του Χριστού στις Βρυξέλλες» Σκέψεις… πάνω στον πίνακα του Τζέιμς Ένσορ – ΗΧΩλόγιο

Βρυξέλλες 1889: Μια μεγάλη πλατεία γεμάτη κόσμο. Ένα πλήθος πολύχρωμο. Πολύβουο… πολύγλωσσο, ακούς τη βοή του κι ας είναι η ζωγραφική η τέχνη της σιωπής. Σώματα, χρώματα, αρώματα. Έμποροι, δημοσιογράφοι, πόρνες και ληστές, γυναίκες λαϊκές και κυρίες της αριστοκρατίας, τραπεζίτες κι αλήτες, εταίρες και εταίροι, κοινωνικοί αναμορφωτές και επίβουλοι σωτήρες.

Πρόσωπα που είναι αυτά της δημοσιότητας ανάκατα με αυτά της διπλανής πόρτας. Πρόσωπα που δεν είναι πρόσωπα, αλλά μάσκες, εξπρεσιονιστικά προσωπεία, ζωγραφισμένα με πινελιές σαν μαχαιριές. Τρομερά προσωπεία και άσχημης αισθητικής, σαν αυτά που πουλούσε η μάνα του ζωγράφου στο ψιλικατζίδικο που διέθετε και που στοιχειώνουν σχεδόν όλα τα έργα του δημιουργού.

Πρόσωπα, προσωπεία, κρανία που επιμένουν να θορυβούν, να χλευάζουν, να σχολιάζουν, να ρεκάζουν. Ανθρώπινες μορφές που άλλοτε παίρνουν τρομακτικές και άλλοτε σατυρικές διαστάσεις, σαν τη μορφή του αλκοολικού πατέρα του. Μάσκες, δαίμονες, φαντάσματα, χονδροειδείς, γελοίες φιγούρες, δαιμονικές δραστηριότητες σχολιάζουν γεγονότα και προσωπικότητες αλλά και τις υπαρξιακές ανησυχίες του καλλιτέχνη, ενώ αποκαλύπτουν την έλξη που του ασκεί το μακάβριο.

Και ανάμεσά τους, περικυκλωμένη η μορφή Εκείνου, όχι την ώρα που μπαίνει στην Ιερουσαλήμ για να ακούσει το ανυπόστατο «ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου», αλλά εκείνου που σέρνεται φορτωμένος τον σταυρό του, τον σταυρό μας προς τον Γολγοθά, ενός Γολγοθά πανταχού παρόντα κι ας μη φαίνεται πουθενά.

Τζέιμς Ένσορ, «Η είσοδος του Χριστού στις Βρυξέλλες», σωτήριο έτος 1889. Πίνακας ο οποίος στα τέλη του 19ου αιώνα εξαγγέλλει τον εξπρεσιονισμό του 20ού. Ο δημιουργός του έγινε ο αποδιοπομπαίος τράγος από τους ταγούς της παραδοσιακής ζωγραφικής αλλά και από εκείνη την πρωτοπορία που θέλει να πρωτοπορεί χωρίς να πληγώνεται και να κινδυνεύει. Έτσι γίνεται πάντα στην τέχνη.

Πίνακας ζωγραφικήςΠέρασαν πολλές δεκαετίες μέχρι το έργο του Τζέιμς Ένσορ να αναγνωριστεί, να εκτεθεί θριαμβευτικά, να μετατραπεί σε ακριβό εμπόρευμα. Ο ίδιος ο Ένσορ, αφού πριν αναγνωριστεί θεωρήθηκε παράφρων, μετά τιμήθηκε με τον τίτλο του βαρόνου και με τα ωσαννά όλων αυτών που ξέρουν να ραίνουν με δάφνες όταν οι δάφνες δεν έχουν πια σημασία. Βρυξέλλες 1889. Βρυξέλλες 2018. Εκατόν τριάντα χρόνια μετά, όλος ο καλός κόσμος σε παρέλαση, σαν αυτή στον προφητικό πίνακα του Ένσορ, στη χωρίς όρια πλατεία των συσκέψεων, των διαβουλεύσεων, των συνελεύσεων και των συνεντεύξεων, που αναπαράγονται, πραγματικές μαζί και συμβολικές, ανυπόστατες και φονικές μέσα από τη συνεχή ροή των προγραμμάτων της τηλεόρασης, των αναρτήσεων του διαδικτύου και των δημοσιευμάτων του Τύπου, που αφηγούνται είτε δραματικά είτε κυνικά τη σταύρωση του υιού του ανθρώπου, τη σταύρωση του ανθρώπου.

Αν κοιτάξει κανείς τον πίνακα προσεχτικά, κάπου μέσα στο αδηφάγο πλήθος θα ανακαλύψει το πρόσωπο του δημιουργού. Το πρόσωπο του ίδιου του Ένσορ. Είναι εκεί παρών, φορώντας ένα παράταιρο καπέλο που τον καθιστά ύποπτο μιας και τον κάνει να διαφέρει από τον συρφετό. Ή μήπως δεν είναι το πρόσωπο του Ένσορ; Μήπως δεν είναι το πρόσωπο ενός ζωγράφου αλλά το πρόσωπο ενός λαού; Ίσως, ίσως το πρόσωπο ενός κόσμου; Μήπως το αταίριαστο αυτό καπέλο δεν είναι κι αυτό παρά ένα ακόμη προσωπείο; Όχι καπέλο με φτερά, αλλά ένα καπέλο στέφανος, ο στέφανος εξ ακανθών που ο Πιλάτος, οι γκρίζοι και απρόσωποι εκπρόσωποι των θεσμών, όρισαν για όργανο και σύμβολο του μαρτυρίου.

Καλή Ανάσταση!

Με αγάπη εύα

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

«Η απολογία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη…» – ΗΧΩλόγιο

Η απολογία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, όπως καταγράφεται από το ΓΕΣ και από το βιβλίο του ταξίαρχου Γεωργίου Καραμπατσόλη «Η δίκη των στρατηγών Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και Δημητρίου Πλαπούτα». Ο Θόδωρος Κολοκοτρώνης, πρωταγωνιστής στην Επανάσταση του 1821, στρατηγός, πολιτικός, πληρεξούσιος και σύμβουλος της Επικράτειας, έμεινε γνωστός και ως Γέρος του Μοριά. Το 1833, όμως, οι διαφωνίες του με την Αντιβασιλεία τον οδήγησαν, μαζί με άλλους αγωνιστές, στις φυλακές του Ιτς Καλέ στο Ναύπλιο με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας.

Η απολογία του

Διάβασε περισσότερα

Γεώργιος Καραϊσκάκης

«Γεώργιος Καραϊσκάκης – Όταν γυρίσω…» – ΗΧΩλόγιο

Μη θαρρείτε, αγαπημένοι μου, πως οι ήρωες του 1821 ήταν τίποτα ευγενείς που μιλούσαν με το σεις και με το σας. Μη θαρρείτε πως οι επαναστάτες ήταν τίποτα τζιτζιφιόγκοι, αφρόκρεμα της κοινωνίας με γαλλικά και πιάνο. Άντρες ΓΕΝΝΑΙΟΙ ήταν, που έδιναν το αίμα τους για τη λευτεριά και την πατρίδα και έριχναν και τα βρισίδια τους…

Άνθρωποι αγράμματοι πολλοί από αυτούς, αυτό που ήξεραν ήταν ότι αξίζει να πολεμάς και να πεθάνεις για πατρίδα, θρησκεία, λευτεριά, οικογένεια. Και τα έβαζαν με Θεούς και δαίμονες και δεν φοβόντουσαν τον Χάρο. Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, της καλογριάς ο γιος, θρυλική μορφή της ελληνικής επανάστασης, δεν φημιζόταν για τις κόσμιες εκφράσεις που χρησιμοποιούσε.

Διάβασε περισσότερα

Παιδιά - πόλεμος - Συρία

«Τα παιδιά είναι παιδιά…» – ΗΧΩλόγιο

“Σαν ήμουνα μικρός, καθρεφτιζόμουνα στα ρυάκια της πατρίδας μου, δεν ήμουν πλασμένος για τον πόλεμο…. “
– Νικηφόρος Βρεττάκος

«Σε αιματηρές μάχες ενεπλάκησαν το πρωί του Σαββάτου ο στρατός της Συρίας και οι αντάρτες, στο αποφασιστικής σημασίας πολεμικό μέτωπο στην ανατολική Γούτα, καθώς η προώθηση των στρατιωτικών κυβερνητικών δυνάμεων έχει χωρίσει την περιοχή σε τρεις ζώνες ελέγχου, σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Στις πολεμικές συγκρούσεις που ξέσπασαν πριν από τρεις εβδομάδες στην ανατολική Γούτα, η οποία τελούσε υπό τον έλεγχο των ανταρτών, κοντά στη Δαμασκό, σκοτώθηκαν περισσότεροι από 1.100 άμαχοι, ανάμεσά τους και 240 παιδιά…»

Διάβασε περισσότερα

Τεχνητή νοημοσύνη

«Σενάρια επιστημονικής φαντασίας…;» – ΗΧΩλόγιο

Γνωστή σοκολατοβιομηχανία, με μια εμπνευσμένη ομολογουμένως διαφήμιση, που σίγουρα έχετε δει όλοι σας, επιχειρεί να διαφημίσει το προϊόν της και ταυτόχρονα να απαντήσει σε ένα από τα κορυφαία ερωτήματα που έχουν απασχολήσει τον άνθρωπο: «Τι είναι η αγάπη;»

Πάνω σε αυτό το μοναδικό για την ανθρωπότητα ερώτημα κτίζει την επικοινωνία της και φέρνει στο προσκήνιο ένα από τα πιο επίκαιρα αντικείμενα συζήτησης παγκοσμίως: Την εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης. Τι είναι όμως, αγαπημένοι μου, αυτή η τεχνητή νοημοσύνη;

Διάβασε περισσότερα

Παππούς καθισμένος σε παγκάκι

Ο Πολίτης… «Εχθρός» του Κράτους – ΗΧΩλόγιο

«Η κυρία Θ. είναι μια κυρία εκεί γύρω στα εβδομήντα της χρόνια. Η κ. Θ. είχε πέντε παιδιά και ζούσε με αυτά στη Θεσσαλονίκη, σε ένα αυθαίρετο σπιτάκι, στις παρυφές της πόλης. Συνήθως, η πρώτη κατοικία εκεί είναι ένα καλύβι χτισμένο όπως-όπως, με διάφορες προσθήκες που έγιναν αργότερα, σιγάσιγά. Η κ. Θ. είχε μια κόρη ανάπηρη που έπαιρνε ένα επίδομα της τάξης των 320 ευρώ.

Τα υπόλοιπα τέσσερα παιδιά της ήταν άνεργα και έπρεπε να ζήσουν με τη σύνταξη χηρείας της μάνας τους, που ανερχόταν σε 800 ευρώ. Κάνοντας έναν πρόχειρο υπολογισμό, το κάθε άτομο, με μια δίκαιη μοιρασιά, έπρεπε να ζήσει με 133 ευρώ τον μήνα. Και έτσι μπορούσαν να έχουν το καθημερινό τους, με περίσκεψη βέβαια. Μέχρι εδώ όλα καλά.

Διάβασε περισσότερα

Βασιλιάς

Μικρά μαθήματα πολιτικής ιστορίας ή «Τι είχες Γιάννη; Τι είχα πάντα…»

Πόσος καιρός πάει από τότε που ο ελληνικός λαός απαλλάχτηκε από τους βασιλιάδες; Θαρρώ πως είναι πάνω κάτω τέσσερεις δεκαετίες και κάτι, αν υπολογίζω σωστά, αφού 8 Δεκεμβρίου του 1974 ήτανε που μας αποχαιρέτισε ο τελευταίος βασιλιάς της δυναστείας, με πρώτο βέβαια τον Όθωνα.

Μια από τις πιο δυστυχισμένες περιόδους της νεότερης ελληνικής ιστορίας είναι η βαυαροκρατία. Ποιος φταίει για την επιδρομή της «βαυαρικής ακρίδας» στην Ελλάδα; Είναι σε όλους γνωστό πως φταίνε αποκλειστικά οι τρεις μεγάλες δυνάμεις της εποχής (Βρετανία, Γαλλία και Ρωσία) που την επέβαλαν με το ζόρι.

Διάβασε περισσότερα

Χάπια - Παγκόσμιος χάρτης

«Περί Novartis και άλλων… δαιμονίων» – ΗΧΩλόγιο

Είπα, αγαπημένοι μου, να γράψω κάτι ερωτικό, μιας και είναι του Αγίου Βαλεντίνου αύριο, μεγάλη η χάρη του, αλλά ενεφανίσθη σκάνδαλο διαπλοκής μεγέθους Novartis, που θα πει: Σκάνδαλο βαρέων βαρών! Οπότε, τι να φτουρίσει ο
Άγιος;

Πολλές μπεκάτσες βγήκαν στα κεραμίδια. Πολιτικοί, υποτίθεται θιγόμενοι, και δημοσιογράφοι, γνωστοί θεράποντες της αντικειμενικότητας, παρασταίνουν τα αγγελούδια και ωρύονται και σχίζουν τα ιμάτιά τους και λένε πως πρόκειται για θεωρίες συνομωσίας καιάλλα τέτοια κουφά.

Διάβασε περισσότερα

ΜΑΣΚΕΣ

«Φιλανθρωπία που… διαφθείρει» – ΗΧΩλόγιο

Δεν βρίσκει τα λόγια για να περιγράψει όλα όσα είδε με τα ίδια της τα μάτια η Μάντισον Μάριατζ, δημοσιογράφος των Financial Times: «Είναι κάτι απερίγραπτο, η φασαρία ήταν απίστευτη, υπήρχε μια τεράστια ποσότητα τεστοστερόνης σε εκείνο το δωμάτιο, όλοι βρίσκονταν σε υπερδιέγερση!».

Το γεγονός συνέβη πριν από ένα δεκαήμερο περίπου. Η Μάντισον Μάριατζ και μια συνάδελφός της κατάφεραν να τρυπώσουν κρυφά σε μια εκδήλωση που διοργάνωσε, για φιλανθρωπικό σκοπό, η λέσχη Presidents Club. Η εν λόγω λέσχη χαρακτηρίζεται ως η πλέον αριστοκρατική λέσχη κυρίων στο Λονδίνο.

Το δείπνο αυτό ήταν αποκλειστικά για άνδρες και πραγματοποιήθηκε σε ένα υπερπολυτελές ξενοδοχείο στην καρδιά του Λονδίνου, το Dorchester Hotel. Στην εκδήλωση συμμετείχαν περίοπτα πρόσωπα από τον κόσμο της οικονομίας, των επιχειρήσεων αλλά και της πολιτικής. Η βραδιά, ωστόσο, εξελίχτηκε πολύ διαφορετικά από ότι υπολόγιζαν η νεαρή δημοσιογράφος και η φίλη της.

Διάβασε περισσότερα

Τζίμης Πανούσης

«Έχουμε πόλεμο, μην το γελάς μωρό μου…» – ΗΧΩλόγιο

«Έχουμε πόλεμο, μην το γελάς μωρό μου…»
( από τον δίσκο του Τζίμη Πανούση «μουσικές ταξιαρχίες», 1984)

Λένε, αγαπημένοι μου, ότι στις νεκρολογίες πρέπει να βαδίσεις παράλληλα με τη ζωή του εκλιπόντος. Πως πρέπει να την αφηγηθείς και να σηματοδοτήσεις τους πιο σημαντικούς σταθμούς. Όχι πια, όχι σήμερα που και η μνήμη είναι… Google. Όχι όταν πρόκειται για τον Τζίμη Πανούση. Η ζωή του Τζίμη είναι εκεί έξω σε χιλιάδες φωτογραφίες και βίντεο, σε χιλιάδες στίχους, σε δεκάδες συνεντεύξεις.

Αυτό που προσπαθώ να κάνω σήμερα σε αυτό εδώ το σημείωμα είναι να καταλάβω και να περιγράψω τι ακριβώς ήταν ο Πανούσης. Να τον βάλω μέσα σε λέξεις και κώδικες που αντιλαμβανόμαστε όλοι. Δεν είναι εύκολο. Όχι μόνο επειδή υπήρχαν στιγμές που ήθελες να τον αγκαλιάσεις και άλλες στιγμές που ήθελες να τον πνίξεις. Είναι επειδή το καλούπι που τον έφτιαξε έσπασε αμέσως μόλις βγήκε ο Τζίμης στη σκηνή.

Διάβασε περισσότερα