Ελιά: Το ιερό σύμβολο των αγώνων και της ειρήνης

Ρίτσα Μπαλκουρανίδου - ΔασκάλαΓύρισα σελίδα.
Βρέθηκα στα μονοπάτια
της δεκάχρονης
παιδούλας .
Στο φως του φεγγαριού.
Μου φόρεσαν πέτρινο στε-
φάνι και νόμιζα πως ήταν
διαμαντένιο, πως ήταν
κοραλλένιο.
Κρυβόμουν στις σκιές,
πίσω από πυκνόφυλλους
θάμνους.
Κάτω από ελιά,
ευλογημένη.

Διάβασε περισσότερα

Ελευθερία

Στο μεταίχμιο

Πόσο το παρόν είναι υπαρκτό
χωρίς την φυσική μας παρουσία
με την δύναμη της σκέψης μόνο
χωρίς να δεις ιδίοις όμμασι τι τρέχει
ένα όχι που μετατρέπεται ασυζητητί σε ναι
μας εξίσωσαν αμφίδρομα
σαν το ρεύμα του Ευβοϊκού κόλπου
ακροβασία δίχως το δίχτυ ασφαλείας
για να λέγεσαι ελεύθερος
πώς να ξεφύγεις από τα σκλαβοπάζαρα

Διάβασε περισσότερα

Λουλούδι - ποίηση

Ανοιχτές Πληγές

Θανάσης ΓερμανίδηςΧαμήλωνε Αργά η μέρα
Ήρθαν χρώματα
Χορτάτα με θλίψη
Ανταύγειες δύοντος ηλίου
Κάθονται ήρεμα
Στης Λέσκας τα μέρη
Εκεί που τα νιάτα μας
Ξεδιψούσαν Δροσερά νερά πηγών
Εκεί που άγια χέρια παππούδων
Θέριζαν βρίζα

Διάβασε περισσότερα

Ερωτική ποίηση

Ερωτική Ποίηση από τον Σταμάτη Ψύταλη

Σ’ αγαπώ ως την άκρη του ουρανού
Ως το χείλος του γκρεμού, ως τα πέρατα της γης
Ως το φέγγος της αυγής
Κι ακόμη πιο ψηλά, κι ακόμη πιο μακριά
Μου έδωσες πάλι τη χαρά, μου έδωσες το γέλιο
Από τη μέρα που σε γνώρισα, χαράς έχω ευαγγέλιο
Χάρις σε εσένα ξέχασα, το δάκρυ και τον πόνο
Χάρις σε εσένα προχωρώ, στης ζήσης μου το δρόμο
Αν ψάξουν μες στις φλέβες μου, θα βρουν αίμα δικό σου
Αν βάλουν σε με ακουστικό, θα ακούσουν το σφυγμό σου
Είσαι η χρυσή ελπίδα μου, είσαι το φυλακτό μου
Είσαι το όνειρο που θα κρατώ, πάντα για δικό μου

Διάβασε περισσότερα

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Αλήθειες και ψέματα

Κάποια πράγματα δεν λέγονται
κάποια πράγματα δεν γράφονται,
ψέματα και αλήθειες ανακατεμένα
σ’ ένα καζάνι που βράζει
ο αφρός σε ξεγελάει
δεν μπορεί, κάποια πράγματα δένουν αρμονικά
ας είναι αντίθετα
όμως εσύ επιμένεις να ψάχνεις
μέσα από τις γραμμές και μέσα στα μάτια
κάποια ρινίσματα αλήθειας,
είναι και κάποιοι βολβοί από ζουμπούλια
κρυμμένοι σε μια γωνιά της καρδιάς μας
που είναι έτοιμοι ν’ ανθίσουν ανά πάσα στιγμήν
ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών και γνωσιακού επιπέδου.

Ρηγίνος
22-1-18

Μωβ καρδιές

Είδηση της Καρδιάς

Μια είδηση τι νέο μπορεί να μας φέρει
ή πόσο τα νέα γίνονται είδηση
που αξίζει τον κόπο να την ακούσουμε
η περιφρόνηση ενός σχολιασμού που δεν μας αφορά
δικαιώνει την κριτική μας υπόσταση
πόσο μέσα μπορεί να είσαι σ’ ένα γεγονός
που δεν έχει κανένα αντίκτυπο σε μας
δεν γίνεται να’ σαι ταυτόχρονα κι εδώ κι εκεί
όταν αποφασίσεις να κλείσεις το ραντάρ σου
μ’ ένα τρόπο που τα μηνύματα φιλτράρονται
για να μην σε κουράζουν
όλο και κάποια αισθητήρια παραμένουν ανοιχτά
όλο και κάποια άλλα αισθητήρια αναπτύσσονται
εκτός από τα βασικά ένστικτα
όμως τα τύμπανα που σε καλούν, η δόνηση τους
πέραν του γνωστού φάσματος
μπορούν να σε αφυπνίσουν
δεν χρειάζονται άλλα λόγια για να σου το πουν
μόνο τα τύμπανα του πολέμου δεν είναι
κανένας διαθέσιμος να τ’ ακούσει,
κάποιοι κτύποι μας φαίνονται μακριά
μα είναι τόσο κοντά
είναι οι χτύποι της καρδιάς.

Ρηγίνος
Αμύνταιο  13.1.18

Η βάφτιση του Ιησού Χριστού

Ενεφάνη ο Σωτήρ-αγιασμός

Ήχος βαρύς σε αναλόγιο πυρακτωμένο
ήχος πλάγιος που αναλογίζεσαι ποια μεριά
δεξιά αριστερά μπρός πίσω
πώς να σε ψάλλω που δεν μου βγαίνει
βαδίζω στους δικούς μου ρυθμούς
χωρίς γυρίσματα των σελίδων
ήχος χιλιοστός πρώτος του σπαραγμού
με τα εκατομμύρια καρδιές να ταράσσονται
λιγοστό ή καθόλου φώς, μόνο βοή
επεφάνεις εν τω κόσμω
ήχος πλάγιος του δευτέρου
τα σύμπαντα σήμερον αγαλλιάσθω-
μ’ ένα γίσον ε… ε… ε… – δόξα πατρί
και υιώ και αγίω πνεύματι
Χριστός ενεφάνη εν Ιορδάνη
κοντάκια συναξάρια ποιος τα καταλαβαίνει
αυτά τα αρχαία ελληνικά
κατάντησαν μουσειακά νεκρή γλώσσα
αφού καταστράφηκε το πνεύμα τους
μαζί με τα αγάλματα, τετρακόσια τόσα χρόνια
πάλευαν για να σωθούν από τους «καλούς»
τζιχαντιστές χριστιανούς
με την παρθενία να μπαίνει στο μικροσκόπιο
των αρχιερέων των κατεχόντων ντοκτορά
στην πίστην παρακαλώ λες και ο κάθε θεός τους
εκλογικεύεται με το ανθρώπινο μυαλό
της εν γένει ανδροκρατίας
γι’ αυτό και ο κόσμος τους παρατά σύξυλους.

7/1/18
Ρηγίνος

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

Μόνος στη βιβλιοθήκη

Μόνος στην βιβλιοθήκη του Αμυνταίου
πέρα από τα πλήκτρα του υπολογιστή
που παλεύει η βιβλιοθηκονόμος να τα καταγράψει
όλα τα βιβλία, δεν ακούς τίποτε άλλο.
Όταν ησυχάσει πέρα για πέρα το πνεύμα σου
αρχίζεις να μιλάς στα βιβλία, τ’ ακούς που κουνιούνται
σαν να χορεύουν σαν να θέλουν να πεταχτούν
έξω από τα ράφια, να βγουν στο δρόμο
και να φωνάξουν το καθένα για λογαριασμό
του συγγραφέα, την αρχική του ιδέα
πριν ακόμα γραφτεί,
προσπαθώ να συλλάβω τα μηνύματα και αισθάνομαι
όπως στο κοιμητήριο που επισκέπτομαι
για να ξεχαστώ και ν’ ακούσω αυτούς
που δεν πρόλαβαν να πουν τίποτα.
Μόλις μπήκαν δυο μικρά παιδιά με την μαμά τους
μιλούσαν ψιθυριστά, σεβάστηκαν τον χώρο
και όλους αυτούς που κοιμούνται στα ράφια
που περιμένουν κάποιος να τους μετροφυλλίσει
για να χαρούν.
Η στεγνή ρητορεία έπαψε να μας εκστασιάζει
ούτε καν μας νανουρίζει
προτιμούμε τα χαμόγελα των παιδιών
με το διερευνητικό τους βλέμμα της απορίας
και δεν είναι απαραίτητο να μας καταλαβαίνουν
εμείς οφείλουμε να ενσκήψουμε
και να καταλάβουμε τι θέλουν.

28-12-17
Βιβλιοθήκη Αμυνταίου
Ρηγίνος

Χιονισμένο βουνό - Φεγγάρι

«Εκτός θέματος…»

Στο καφενείο ο καπνός πάει σύννεφο
και μέσα στην θολούρα με τις αθλητικές ειδήσεις
στην διαπασών, εσύ μου μιλάς για την οικονομική κρίση
ενώ εγώ σου μιλώ για τα φύλλα του φθινοπώρου
που αλλάζουν χρώματα στους δρύες, τις κερασιές,
τα πλατάνια και τις ακακίες,
εσύ μου μιλάς για τις δουλειές που τρέχουν
πριν μας προλάβει το χιόνι
κι’ εγώ σου μιλώ για τα τελευταία τριαντάφυλλα
και τα οκτωβρούθκια (χρυσάνθεμα) που τρελαίνομαι
εσύ μου μιλάς για ταξίδια εξωτικά
και εγώ παραμιλώ με το ηλιοβασίλεμα του Βιτσίου,
σου λέω, πιο εξωτικά δεν γίνεται
σαν το Αμύνταιο δεν έχει
κι’ εσύ με περνάς για εκτός θέματος.

Αμύνταιο 20-10-2017 – Ρηγίνος

Ο άστεγος

Ο άστεγος

Κοιμισμένα όνειρα
σε υγρό γρασίδι
στρωμένα

Τον σκεπάζει μια
τριμμένη κουβέρτα
σταλμένη από άγιο χέρι

Όνειρα που θα ξυπνήσει
χωρίς μια καλημέρα
χωρίς το χαμόγελο
ενός παιδιού

10.00 το βράδυ
τον προσπερνάω
ενοχα με προσοχή
μην τα όνειρα ταράξω

Θεσ/νίκη 25-11- 2017
Γερμ. Θαν.

Ποίηση - Καπνός

Το ημερολόγιο ενός κουτσομπόλη

Άκου να δεις,
ότι ακούμε το φανταζόμαστε
και αφού το παραφουσκώσουμε, παρανοούμαστε
σε βαθμό που νομίζουμε ότι το είδαμε
και η ράδιο αρβύλα συμπληρώνει τα
κενά κατά το δοκούν, έτσι που μέχρι
το βράδυ τα νέα διαστρεβλώνονται βάναυσα
και αλοίμονο σ’ αυτόν που μπήκε στο στόχαστρο.
Τα παπαγαλάκια υπερέχουν κατά πολύ σε
φαντασία απ’ αυτήν του ρουφιάνου που απλώς
έθιξε το θέμα, στο κάτω κάτω είναι
δεδομένη η ρήση που λέει πως
όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά.
Κάτσε μετά να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας,
η λάσπη όμως πολλές φορές μένει παρά
τις διαψεύσεις, αφού είναι κόσμος που
χαίρεται με τα χτυπήματα που δέχονται οι άλλοι,
έστω αν κατά βάθος ξέρουν πως είναι ψέματα.
Κρίσεις και κατακρίσεις ανούσιες και ανώφελες
ψυχοφθόρες, όταν ο άλλος δεν έχει με τι να ασχοληθεί
και παραμορφώνει χυδαία το τι λένε και τι κάνουν
οι άλλοι και δεν κοιτά τον εαυτό του.
Κακώς λέμε κάποιον Κατίνα,
οι άντρες κουτσομπολεύουν περισσότερο.

Πόζαρ 21-11-17

Ρηγίνος

Νερό - Μαντρωμένες συνειδήσεις

Mαντρωμένες συνειδήσεις

Χειροποίητα πράγματα ανθρώπινα
όχι της μηχανής καραμελωμένα,
μπορεί ν’ αλλάζεις θέμα συνέχεια
σαν μανιακός, μα έτσι είναι τα
ρυάκια και οι ποταμοί
όπου βρουν έδαφος μαλακό το διαβρώνουν
το διαμορφώνουν και προχωρούν,
ευτυχώς η φύση μας έδωσε
πολλές επιλογές φτάνει να θέλεις
να εισχωρήσεις να χαθείς μέσα
από τις σχισμές των βράχων και
τις γούρνες που σου επιβάλλεται
η αδράνεια, να παραμείνεις στάσιμο
νερό να σαπίζεις παρακαλώντας
το σύννεφο να βρέξει, μια χούφτα
βροχής δεν μου φτάνει
άλλος φράζει τα ρέματα
άλλος την πληρώνει,
οι νεκρολογίες προηγήθηκαν του συμβάντος.

Νοερά, Μάντρα Αττικής

Ρηγίνος

Βελιγράδι

– Βελιγράδι

Δούναβης, ο ποταμός της αγάπης και του πολέμου
καθαγιασμένος από το σώμα του Ρήγα Φεραίου
δάκρυα και αίμα δεν ξεχωρίζουν στο ηλιοβασίλεμα
πέρασμα ανατολής και δύσης το Βελιγράδι όχι ο Βόσπορος
εμείς ποιανού διαόλου κάλτσα είμαστε
φυτρωμένοι εξωγήινοι αφού δεν υπακούουμε
σε καμιά εντολή σε κανένα νόμο
κινούμαστε σαν πλακτόν ή σαν μαυροπούλια
που αλλάζουν σχήματα στο υγρό και στο στερέωμα
γλιστρούμε στον ρουν της ιστορίας
αφήνοντας αποτυπώματα ανεξίτηλα και φοβερά
αφού μόνο με φοβέρες και αίματα καλούμε
τους απανταχού παλιούς μας φίλους
να μας κατανοήσουν και να μας δεχτούν
όπως ο Οδυσσέας Ελύτης το εκφράζει στο «άξιον εστίν» •
στο κάστρο και στον πεζόδρομο συναντηθήκαμε,
γλώσσα ελληνική, Έλληνες, ενθουσιασμός χαρά
από πού είστε; Φλώρινα, εσείς; Χαλκιδική
και τα χαμόγελα παίρνουν και δίνουν, μόνο
στην πατρίδα όλη μέρα βρίζουμε και κονταροχτυπιούμαστε.

Υ.Γ. Γυρίσαμε την μισή Ευρώπη αλλά σαν το Αμύνταιο δεν έχει!
Συγχαρητήρια στο γραφείο τουρισμού του Θωμά Γιατρακά
για την άρτια οργάνωση και την εκτενή ξενάγηση που είχαμε.

Ρηγίνος