Συνέντευξη με τον Στέφανο Παπαναστασίου (πρώην Δήμαρχο Φλώρινας)

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα ΗΧΩ στις 15 Ιουλίου 2009.

Τον χαρακτήρισαν «χωριάτη» και αγύριστο κεφάλι, του καταλόγισαν «συντηρητισμό» και εγωισμό. Η στάση του πάνω σε ουσιαστικά θέματα, όπως είναι το θέμα του πανεπιστημίου δημιούργησαν κοινωνικές αναταραχές. Παρόλα αυτά, ο Δήμαρχος Φλώρινας κ. Στέφανος Παπαναστασίου, έχοντας πάρει το OK από τους Φλωρινιώτες, διανύει τη 2η 4ετία του. Ήρεμος και ειλικρινής, σε μια συνέντευξη – εξομολόγηση μιλάει για όλους και για όλα και αντικρούει θέτοντας τη δική του επιχειρηματολογία, σε όσα του καταλόγιζαν κατά καιρούς.

Στέφανος Παπαναστασίου - πρώην Δήμαρχος Φλώρινας

Κ. Δήμαρχε το σύνθημα του προεκλογικού σας αγώνα ήταν: «Συνεχίζουμε μαζί για μια νέα δημιουργική τετραετία». Λένε ότι η πρώτη σας τετραετία κάθε άλλο παρά δημιουργική ήταν. Τι απαντάτε;

Διάβασε περισσότερα

Συνέντευξη με τον Νικόλαο Ζωγράφο (Αγιογράφο)

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα ΗΧΩ Φλώρινας στις 9 Μαϊου 2010.

Κουβαλώντας στους ώμους του οικογενειακή παράδοση 160 ετών Αγιογραφικής Τέχνης, ο Νικόλαος Ζωγράφος, άξιος συνεχιστής της και ένας από τους τελευταίους πλέον Αγιογράφους του Βιτσίου, μιλάει στη στήλη με σεβασμό για το έργο των προγόνων του και με αγάπη και σεμνότητα για το δικό του έργο, που αποτελεί σημαντική προσφορά στο χώρο της Αγιογραφίας.

Συνέντευξη - Νικόλαος Ζωγράφος - αγιογράφος

Κ. Νίκο, έχω μια εικόνα δική σας κρατημένη από τα παιδικά μου χρόνια. Σας θυμάμαι με μια μπατανόβουρτσα και έναν τενεκέ στο χέρι… Θυμάμαι έντονα τα ρούχα σας. Φορούσατε ένα παντελόνι που είχε επάνω του όλα τα χρώματα του κόσμου!!

Τι να έκανα; Ήταν τα ρούχα της δουλειάς μου. Μπογιατζής ήμουνα τότε και έτρεχα με τον τενεκέ και την μπατανόβουρτσα για το μεροκάματο. Δύσκολα τα χρόνια! Είχαμε οικογένεια, έπρεπε να βγει το μεροκάματο. Αλλά αυτό ήταν το δεύτερο επάγγελμά μου. Το πρώτο ήταν τσαγκάρης.

Δε θυμάμαι να έχω ακούσει κάτι τέτοιο…

Πού να το θυμάσαι…! Αυτό έγινε όταν ήμουν δεκαπέντε χρόνων. Μόλις έφυγαν οι Γερμανοί κατέβηκα στη Φλώρινα για να μάθω την τέχνη. Δούλεψα τέσσερα – πέντε χρόνια σαν τσαγκάρης. Μετά έπεσε η δουλειά. Άρχισαν να ανοίγουν τα μαγαζιά με τα έτοιμα παπούτσια. Ύστερα πήγα φαντάρος. Μόλις απολύθηκα από
το στρατό, ασχολήθηκα με αυτό που με τραβούσε πιο πολύ. Τα χρώματα! Έγινα μπογιατζής.

Συνήθως τα επίθετα των ανθρώπων δηλώνουν κάποια ιδιότητα. Το δικό σας είναι Ζωγράφος. Αυτό σημαίνει πως κάποιος μακρινός σας πρόγονος, είχε ασχοληθεί με τη ζωγραφική;

Διάβασε περισσότερα

Θεόδωρος Τσάπανος - καθηγητής σεισμολογίας

Συνέντευξη με τον Θεόδωρο Τσάπανο (καθηγητή σεισμολογίας)

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα ΗΧΩ Φλώρινας στις 8 Ιουλίου 2009

O σεισμολόγος κ. Θεόδωρος Τσάπανος είναι Φλωρινιώτης, από εκείνους που αγαπούν πραγματικά τον τόπο τους, και επισκέπτεται τη Φλώρινα πάρα πολύ συχνά. Το μεγάλο του παράπονο είναι ότι, αν και έχει θέσει τον εαυτό του στη διάθεση των φορέων, δεν τον έχουν χρησιμοποιήσει ποτέ. Όταν του τηλεφώνησα για να ορίσουμε τόπο συνάντησης για τη συνέντευξη, μου είπε: «Έλα στο σπίτι μου, θα το βρεις εύκολα. Είναι η μοναδική μονοκατοικία που έχει απομείνει στο συγκεκριμένο δρόμο». Στο μπαλκόνι του, κάτω από την κληματαριά, στη δροσιά του Κυριακάτικου πρωινού, μιλήσαμε για καυτά θέματα, όπως οι σεισμοί και οι συνέπειές τους.

Κ. Τσάπανε, είστε καθηγητής σεισμολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ποιο είναι ακριβώς το αντικείμενο ενός καθηγητή σεισμολογίας;

Ένας καθηγητής σεισμολογίας έχει δύο ρόλους: την εκπαίδευση, διδασκαλία, και την έρευνα. Διδάσκει τους γεωλόγους, τους φυσικούς και τους μαθηματικούς, τους γεωλόγους σε μεγαλύτερο βαθμό, για το τι είναι ένας σεισμός, πώς παράγεται πως διαδίδεται, τη σεισμικότητα μιας περιοχής, τη σύνδεση ρηγμάτων και σεισμών σε μια περιοχή, ποια από αυτά τα ρήγματα θεωρούνται ενεργά, με την έννοια ότι στο παρελθόν έχουνε δώσει σεισμούς. Μελετάει και διδάσκει τους μηχανισμούς γένεσης διαφόρων σεισμών. Πώς δηλαδή με διάφορες τεχνικές θα βγάλουμε τη διεύθυνση του ρήγματος, το πόσο έχει μετακινηθεί ένα ρήγμα, ποια πλευρά του ρήγματος έπεσε, ποια όχι. Σήμερα, μέσα από τις καινούριες τεχνικές του μηχανισμού γενέσεως των σεισμών, μπορούμε να είμαστε σχεδόν σίγουροι για όλα όσα παραπάνω ανέφερα. Επίσης, οι φοιτητές διδάσκονται τις καινούριες θεωρίες, όπως π.χ. τη θεωρία της «μετάδοσης των τάσεων».

Διάβασε περισσότερα

Συνέντευξη με μητέρες παιδιών με αναπηρία

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα ΗΧΏ Φλώρινας στις 10 Ιουνίου 2009.

Στη χώρα μας οι άνθρωποι μετριούνται με δύο μέτρα και ζυγίζονται με δύο σταθμά. Την ίδια στιγμή που προνομιούχοι γονείς στήνουν off shore εταιρίες στο εξωτερικό για να αποφύγουν τη φορολογία και να εξασφαλίσουν τα παιδιά τους, κάποιοι άλλοι γονείς με νύχια και με δόντια αγωνίζονται για να πετύχουν τα αυτονόητα. Σήμερα φιλοξενούμε μητέρες παιδιών με Αναπηρία.

Τί ένιωσες όταν σου ανακοίνωσαν ότι το παιδί σου δεν είναι σαν όλα τα άλλα παιδιά; Υπήρχε κάποιος φορέας στον οποίο μπορούσες να στραφείς για να σε βοηθήσει να αποδεχτείς το γεγονός, να σε στηρίξει ψυχολογικά;

Αγνή Σιδηροπούλου: Το σοκ ήταν πολύ μεγάλο! Εγώ, και αυτό είναι τραγική ειρωνεία, έχω την ειδικότητα της επισκέπτριας υγείας και η πτυχιακή μου είχε σαν θέμα το αυτιστικό παιδί. Οι εργασίες μου των εξαμήνων, είχαν σαν θέμα το σπαστικό παιδί και τα παιδιά με ψυχικές διαταραχές. Ήξερα τι σημαίνει παιδί με αναπηρία. Όταν όμως η αναπηρία χτύπησε τη δική μου πόρτα, τότε ήταν που έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Είχα όμως την τύχη να γεννηθεί το παιδί μου στη Γερμανία. Το επίπεδο του συστήματος υγείας εκεί, δεν έχει καμία σχέση με το δικό μας. Η προσέγγιση, η κοινωνική πρόνοια, η στήριξη των οικογενειών και ειδικά της μάνας, που αρνείται να δεχτεί το γεγονός ότι το παιδί της δεν είναι όπως τα άλλα παιδιά, γίνεται από έμπειρο και εξειδικευμένο προσωπικό. Παρ’όλα αυτά, πέρασαν πέντε μέρες για να δεχτώ να δω το παιδί μου. Παρακολούθησα προγράμματα ψυχοθεραπείας με ένα ολόκληρο τιμ γιατρών να με στηρίζει. Οχτώ μήνες έμεινε το παιδί μου στην εντατική και εγώ γυμνή, το κρατούσα πάνω στο σώμα μου, συνδεδεμένη με όλα τα μόνιτορ για να με νιώθει, για να καταλαβαίνει, να νιώθει αυτό που ένιωθε όταν ήταν στο ενδομήτριο, να νιώθει τους χτύπους της καρδιάς μου, όλες μου τις λειτουργίες και όλα μου τα συναισθήματα και να μην αισθάνεται αποκομμένο. Εκεί κατάλαβα ότι το αγαπώ πιο πολύ και από τη ζωή μου, και είμαι σίγουρη ότι με ένιωθε, με καταλάβαινε και αυτό. Όταν το αγκάλιαζα ηρεμούσαν όλες οι ενδείξεις στα μόνιτορ. Εδώ, από ότι μου περιγράφουν μητέρες που είχαν παρόμοιες εμπειρίες με τη δική μου, δεν σε αφήνουν ούτε να το αγγίξεις το παιδί.

Διάβασε περισσότερα