Παραπολιτικά (18/10/2017)

Ήταν φυσικό να μην μείνει αδιάφορη η εισαγγελία σχετικά με τα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας κατά τη διάρκεια των συνεντεύξεων που είχαν παραχωρήσει οι γιατροί για την κατάσταση που επικρατεί στο Γενικό Νοσοκομείο Φλώρινας. Σε οποιαδήποτε περίπτωση πάντως, μετά την ένταση που επικράτησε και την απόλυση του διοικητή κ. Κοτοπούλη, τα πράγματα έχουν ηρεμήσει και αυτό είναι προς όφελος της λειτουργίας του νοσοκομείου και της καλής εξυπηρέτησης των ασθενών.

Παραμένουμε σε θέματα υγείας και πιο συγκεκριμένα στη λειτουργία του Κέντρου Αποκατάστασης Αμυνταίου. Εδώ και έξι (6) μήνες στο Κέντρο απασχολείται φυσίατρος που καθημερινά αναβαθμίζει τη λειτουργία του με τις υπηρεσίες της και αυξάνεται έτσι και ο αριθμός των ασθενών. Στο θέμα θα επανέλθουμε με σχετικά ρεπορτάζ, αλλά παροτρύνω τους τοπικούς μας άρχοντες να δείξουν το ανάλογο ενδιαφέρον και να σταθούν δίπλα στους εργαζόμενους γιατί είναι ένα από τα καλύτερα δημόσια κέντρα αποκατάστασης!

Διάβασε περισσότερα

Συνέντευξη με τον Νικόλαο Ζωγράφο (Αγιογράφο)

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα ΗΧΩ Φλώρινας στις 9 Μαϊου 2010.

Κουβαλώντας στους ώμους του οικογενειακή παράδοση 160 ετών Αγιογραφικής Τέχνης, ο Νικόλαος Ζωγράφος, άξιος συνεχιστής της και ένας από τους τελευταίους πλέον Αγιογράφους του Βιτσίου, μιλάει στη στήλη με σεβασμό για το έργο των προγόνων του και με αγάπη και σεμνότητα για το δικό του έργο, που αποτελεί σημαντική προσφορά στο χώρο της Αγιογραφίας.

Συνέντευξη - Νικόλαος Ζωγράφος - αγιογράφος

Κ. Νίκο, έχω μια εικόνα δική σας κρατημένη από τα παιδικά μου χρόνια. Σας θυμάμαι με μια μπατανόβουρτσα και έναν τενεκέ στο χέρι… Θυμάμαι έντονα τα ρούχα σας. Φορούσατε ένα παντελόνι που είχε επάνω του όλα τα χρώματα του κόσμου!!

Τι να έκανα; Ήταν τα ρούχα της δουλειάς μου. Μπογιατζής ήμουνα τότε και έτρεχα με τον τενεκέ και την μπατανόβουρτσα για το μεροκάματο. Δύσκολα τα χρόνια! Είχαμε οικογένεια, έπρεπε να βγει το μεροκάματο. Αλλά αυτό ήταν το δεύτερο επάγγελμά μου. Το πρώτο ήταν τσαγκάρης.

Δε θυμάμαι να έχω ακούσει κάτι τέτοιο…

Πού να το θυμάσαι…! Αυτό έγινε όταν ήμουν δεκαπέντε χρόνων. Μόλις έφυγαν οι Γερμανοί κατέβηκα στη Φλώρινα για να μάθω την τέχνη. Δούλεψα τέσσερα – πέντε χρόνια σαν τσαγκάρης. Μετά έπεσε η δουλειά. Άρχισαν να ανοίγουν τα μαγαζιά με τα έτοιμα παπούτσια. Ύστερα πήγα φαντάρος. Μόλις απολύθηκα από
το στρατό, ασχολήθηκα με αυτό που με τραβούσε πιο πολύ. Τα χρώματα! Έγινα μπογιατζής.

Συνήθως τα επίθετα των ανθρώπων δηλώνουν κάποια ιδιότητα. Το δικό σας είναι Ζωγράφος. Αυτό σημαίνει πως κάποιος μακρινός σας πρόγονος, είχε ασχοληθεί με τη ζωγραφική;

Διάβασε περισσότερα