Δεντρολίβανο

«Ένα βοτάνι για τη θύμηση…» – ΗΧΩλόγιο

ΗΧΩΛΟΓΙΟ

Ο καιρός πάει να χαλάσει. Σύννεφα μαύρα και βαριά πλέουν αργά, χαμηλά, σημάδι πως όπου να ‘ναι θα εγκαταλείψουν το υγρό τους φορτίο πάνω στη γη. Ο αέρας δυναμώνει σιγά-σιγά και σαρώνει τα κίτρινα φύλλα. Το δεντρολίβανο μπροστά στα πόδια μου αντιστέκεται σθεναρά στις ριπές του. Το φύτεψα πέρσι και έχει φτάσει ίσαμε το μισό μου μπόι. Το αγαπώ τούτο το φυτό γιατί κάθε φορά που το βλέπω θυμάμαι τη γιαγιά Αθηνά.

Εκείνη μου έλεγε πως τούτο το βοτάνι, εκτός από ελιξίριο νεότητας, είναι ένα κι ένα για τη θύμηση. Παλαιότερα το έβαζαν στα φαγητά τους οι γυναίκες των ναυτικών αλλά και όσων αναγκάζονταν να φύγουν μακριά και για μεγάλο διάστημα για να θρέψουν την οικογένεια. Πίστευαν πως τούτος ο αειθαλής θάμνος θα βοηθήσει για να μην τις ξεχάσουν. Το έβαζαν στα φαγητά τους και όταν οι άντρες επέστρεφαν, για να τις ξαναθυμηθούν. Εκείνες τις «δύο εποχές», του «μισεμού» και της «επιστροφής», μοσχομύριζαν οι γειτονιές του χωριού δεντρολίβανο και μπαχάρια, ανακατεμένα σε νόστιμες σάλτσες, και έδιωχναν τη λησμονιά μακριά, έξω από τα σπίτια.

Διάβασε περισσότερα

ΗΧΩΛΟΓΙΟ

“Οι ήρωες περπατούν στα σκοτεινά…” – ΗΧΩλόγιο

Οκτώ Νοεμβρίου σήμερα που γράφω. Η πόλη γιορτάζει τα ελευθέριά της και εγώ θέλω να επικοινωνήσω κάποιες από τις σκέψεις μου. Σκέφτομαι, λοιπόν, αγαπημένοι μου, πως όλοι οι ήρωές μας, αυτοί του 1821, του πρώτου και του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, απλοί πολίτες, οπλίτες, αξιωματικοί και ηγέτες, δεν υπάρχουν πια παρά στα σκονισμένα κιτάπια της Ιστορίας. Βέβαια, η φωτογραφία, ο κινηματογράφος και η λογοτεχνία, η ποίηση και η ζωγραφική αλλά και οι άλλες τέχνες, απαθανάτισαν τα μεγάλα γεγονότα τα οποία στην ουσία καθόρισαν το οντολογικό μέρος την ταυτότητάς μας μέχρι τώρα.

Γιατί, είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει, μέχρι τώρα μιλάμε και ζούμε με το 1821, το ‘12, το έπος του ‘40, την Εθνική Αντίσταση, καθαρή απόρροια του έπους στα αλβανικά βουνά, και για ό,τι επακολούθησε στη συνέχεια.

Διάβασε περισσότερα

Τηλεφώνημα από εταιρία δημοσκοπήσεων

«Στο δόκανο των δημοσκοπήσεων…» – ΗΧΩλόγιο

Το σταθερό τηλέφωνο, αγαπημένοι μου, χτυπούσε ήδη για πολλοστή φορά. Προσπάθησα να το αγνοήσω γιατί το νούμερο που εμφανίστηκε στην οθόνη, μου ήταν παντελώς άγνωστο. “Τί θα κάνεις; Κάποια στιγμή θα σταματήσεις”, μονολόγησα, αλλά έπεσα έξω. Τα ντριν, ντριν συνεχίστηκαν αυθάδικα και επίμονα. Τελικά, λίγο η περιέργεια, λίγο ο εκνευρισμός που μου προκαλούσε το συνεχές και επίμονο κουδούνισμα, με ανάγκασαν να το σηκώσω…

– Παρακαλώ;
Μια ζεστή, ευγενική, ανδρική φωνή με καλημέρισε από την άλλη άκρη της γραμμής:
– Είστε η κ. εύα… Κ…..;
– Μάλιστα, τι θα θέλατε παρακαλώ;
– Είμαστε από την εταιρεία τάδε. Κάνουμε μια δημοσκόπηση. Θα είχατε την καλοσύνη να μας χαρίσετε λίγο από τον χρόνο σας…;

Κάθε φορά, αγαπημένοι μου, που με καλεί μια εταιρεία δημοσκοπήσεων, ενστικτωδώς μου δημιουργείται η εξής απορία: Πού στο καλό βρήκε το τηλέφωνό μου και ποιος διάτανος της έδωσε τα στοιχεία της ταυτότητάς μου! Το ίδιο ισχύει για όλες εκείνες τις ενοχλητικές κλήσεις που δέχομαι από, ευγενικές ομολογουμένως, γυναικείες ή ανδρικές φωνές, που αφορούν προώθηση κάποιου προϊόντος ή συμμετοχή σε έρευνα. Ειδικά, όμως, με τις εταιρείες δημοσκοπήσεων, οι απορίες μου δεν εξαντλούνται εκεί.

Διάβασε περισσότερα

Ηχωλόγιο - Ο θεός των μικρών πραγμάτων

«Ο Θεός των μικρών πραγμάτων…» – ΗΧΩλόγιο

Σε μια γωνιά του γραφείου μας, αγαπημένοι μου, στο πρώτο ράφι κάθε ντουλάπας, στο βάθος-βάθος μιας τσάντας, υπάρχει μια θέση όπου κοιμάται συνήθως ο Θεός των μικρών πραγμάτων. Ένας θεός που του δίνουμε τη μορφή εκείνων των αντικειμένων που αγαπάμε πιο πολύ, τόσο πολύ που αρνούμαστε να τα αποχωριστούμε.

Μια παλιά κούπα του καφέ, ένα τρύπιο μακό, ένα μισοφαγωμένο μολύβι, το παλιό μας μάλλινο παλτό που αγοράσαμε με τον πρώτο μας μισθό, ένα κασκόλ πλεγμένο από χέρι αγαπημένο, ένα φούτερ που δεν μας κάνει γιατί τα κιλά προστέθηκαν πάνω μας μαζί με τα χρόνια, ένας αναπτήρας που δεν ανάβει πια και λέει πάνω «I LOVE…», κι άλλα μικρά και «ασήμαντα» για τους άλλους πράγματα, μεγάλα όμως και σημαντικά για εμάς.

Είναι, αγαπημένοι μου, αυτά τα χιλιοφορεμένα ρούχα, τα χιλιοχρησιμοποιημένα μικρά αντικείμενα, που δεν αποχωριζόμαστε. Αγοράζουμε κι άλλα, καινούρια. Παρά τη συντριπτική υπεροχή τους όμως, τα παλιά παραμένουν εκεί δίπλα, φθαρμένα, κακοποιημένα από την πολλή χρήση, κουρασμένα από τον χρόνο που πέρασαν μαζί μας, απόλυτα αγαπημένα και ασυναγώνιστα.

Διάβασε περισσότερα

Μια τιράντα πέφτει… – ΗΧΩλόγιο

Aύγουστος! Εκεί, στη ραστώνη και την ανοχή του ελληνικού καλοκαιριού, την ώρα της παραθαλάσσιας συρροής και της ετερόκλητης συνάθροισης, εκεί, στην αύρα του δροσιστηρίου, στο απάγγειο της σκιάς, μια τιράντα πέφτει… Τυχαία και με αθωότητα, λες στην αρχή… Ποιος να δώσει σημασία σε μια τιράντα που πέφτει; Γύρω τριγύρω σώματα με προκάτ πρόκληση, μέλη εντατικά εκτεθειμένα και υγρά από νερό κι αλάτι, στο λιοπύρι ή στην ομπρέλα.

Μια τιράντα πέφτει... Ηχωλόγιο

Κι όμως μια τιράντα πέφτει… Τιράντα από μαγιό, τιράντα από μακό πρόχειρο της πλαζ, τιράντα από αραχνένιο λευκό φόρεμα, που ελάχιστα καλύπτει – μια τιράντα πέφτει… Μπορεί από πλυσίματα πολλά, μπορεί από μέτρια ποιότητα ή από κακό σιδέρωμα, να ξεχείλωσε και να χαλάρωσε. Η τιράντα πέφτει κι αποκαλύπτει τον μαγικό, γυμνό ώμο. Όλα τα υπόλοιπα – υφάσματα, λάστιχα, στηθόδεσμοι και καλύπτρες – είναι στη θέση τους, φύλακες και φρουροί, απαγορευτικοί και ολόσφιχτοι. Μόνο η τιράντα δεν πειθαρχεί και πέφτει στο πλάι, στο πάνω μέρος του χεριού της…

Για λίγα δευτερόλεπτα σκέφτεσαι πως, αν ο Όμηρος διάλεγε για ήρωα του μια γυναίκα, θα μιλούσαμε για (αχίλ)λειο ώμο. Λίγα δευτερόλεπτα για έναν ώμο εξαίσιο, δύναμη αλλά κι ευάλωτο σημείο, που ο ανδρικός πληθυσμός ένα γύρω πάνω του θα‘θελε να γείρει. Και μετά η επαναφορά στην τάξη: θες ανακλαστικά, θες επί τούτου, με μια απλή κίνηση του χεριού της η τιράντα επανέρχεται στο ύψος της, στη θέση της, στην αποστολή της.

Η τιράντα σε λίγο ξαναπέφτει… Επιμένει στην πτώση της ξανά και ξανά και ίσως κάτι θέλει να μας πει. Λες – σκέφτεσαι – να‘ναι προσχεδιασμένη η χαλαρότητα, σκηνοθετημένη η αποκάλυψη, επιτηδευμένη η τάχα εσπευσμένη ανατοποθέτηση; Όσο κι αν οι επαναφορές πυκνώνουν και γίνονται κάθε φορά συχνές και μηχανικές, η τιράντα – μόνο η μια, όχι η δίδυμή της, ένα μυστήριο πράγμα – επαναλαμβάνει τη γοητεία της πτώσης της. Ο ανδρικός πληθυσμός ακροβολισμένος στραβολαιμιάζει μπροστά στο θαύμα ενός νωχελικά κινούμενου ώμου. Προσκυνάει τον θρίαμβο εντέλει του ημιντυμένου πάνω στο γυμνό, που τριγύρω μοδάτα βολοδέρνει στην ακτή.

Όταν μια τιράντα πέφτει και ξαναπέφτει, μια ησυχία πέφτει, ακόμη και σε μπιτσόμπαρο. Μόνο και μόνο για να ακουστεί το εκκωφαντικό της πτώσης της, η θορυβώδης τήξη των ασκημένων βλεμμάτων, που θα πέσουν και θα λιώσουν πάνω της. Η ζέστη του μεσημεριού θεριεύει, τα παγάκια λιώνουν, τα ποτά παύουν να είναι ηδύποτα, ο καύσωνας πυρώνει…

Και παρακαλάς να κρατήσει λίγο ακόμη η ιεροτελεστία της πτώσης, να μην πάει να βουτήξει τώρα αμέσως η τιραντούχος, κι ας βράζει ο τόπος. Να μην καλύψει η θάλασσα τον ώμο και την τιράντα. Να μη γίνουν ένα ακόμη σώμα ανάμεσα σε τόσα άλλα επιπλέοντα της θερινής ραστώνης κι ανοχής. (7 Αυγούστου 2017)

Με αγάπη εύα

Save