Ψυχολογία

«Οι απολογισμοί πονάνε…» – ΗΧΩλόγιο

«Και εκεί βαθειά κρυμμένη, μια σιωπηλή συλλαβή που διαρκώς φλεγόταν…»

ΗΧΩΛΟΓΙΟ

Ο στίχος, αγαπημένοι μου, είχε κολλήσει στο μυαλό και τον επαναλάμβανα, ξανά και ξανά, σαν ινδικό μάντρα, σαν προσευχή, σαν το μόνο νόημα μιας χρονιάς που πέρασε και τώρα με πίεζε να κάνω τον απολογισμό μου. «Και εκεί βαθειά κρυμμένη, μια σιωπηλή συλλαβή που διαρκώς φλεγόταν…» Άλλο ήθελε να πει ο ποιητής, αλλά… εγώ εκεί. Λέξεις και συλλαβές, προτάσεις που σχηματίστηκαν με όση τέχνη μπορούσα να κεντήσω, με ψήγματα από συναισθήματα που με πλημμύρισαν ώρες, ημέρες και νύχτες, κυρίως αυτές της ησυχίας, της σιωπής από επιλογή ή από ανάγκη.

Διάβασε περισσότερα

Μαργαρίτα

«Μια βασιλόπιτα, ένας αναριθμητισμός και ο… Όργουελ» – ΗΧΩλόγιο

Το ασήμαντο γεγονός που υπήρξε η έμπνευση για αυτό εδώ το σημείωμα συνέβη την πρωτοχρονιά. Όχι, δεν μου έτυχε «το φλουρί», αν εκεί πάει ο νους σας, γιατί μέχρι στιγμής η τύχη σε αυτόν τον τομέα δεν με έχει ποτέ ευνοήσει. Για να μην τα πολυλογώ, τα πράγματα έχουν ως εξής. Και εφέτος, όπως άλλωστε και κάθε πρωτοχρονιά, έφτιαξα με τα χεράκια μου τη βασιλόπιτα και αφιέρωσα ώρες ολόκληρες για να τη διακοσμήσω. Ξηροί καρποί, ροδόσποροι, τρούφες και άχνες επιστρατεύτηκαν και, δεν μπορώ να μην το πω, το αποτέλεσμα ήταν ένα καλλιτεχνικό αριστούργημα! Μια βασιλόπιτα βασίλισσα, με τα αστέρια της και τις γιρλάντες της και στο κέντρο, λαμπερό και ελπιδοφόρο, ένα ωραιότατο 2018.

Την παρουσιάζω λοιπόν με καμάρι στο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι και, εκεί που περιμένω να εισπράξω επιφωνήματα θαυμασμού, βλέπω μια ντουζίνα γουρλωμένα μάτια να κοιτάζουν μια το κομψοτέχνημα – βασιλόπιτα, μια εμένα. «Τι συμβαίνει ρε παιδιά;», ρωτάω. «Μια φορά ο Όργουελ και δεύτερη εσύ», μου λένε! Στην αρχή, αγαπημένοι μου, μήτε που κατάλαβα τι εννοούσαν. Όταν όμως πρόσεξα καλύτερα, είδα τη γκάφα μου να φιγουράρει λαμπερή στο κέντρο της βασιλόπιτας. Αντί 2018 είχα γράψει ένα ωραιότατο 2081!

Διάβασε περισσότερα

Άγια Νύχτα - Έρημος - Καμήλα

«Άγια Νύχτα, σε προσμένουν με χαρά οι χριστιανοί…» – ΗΧΩλόγιο

Πόσες φορές, αγαπημένοι μου, αντέχει κανείς να ακούει την περίοδο των γιορτών τη Δέσποινα Βανδή να τραγουδάει το «Χριστούγεννα ήρθαν πάλι», τον Κώστα Μαρτάκη και το «Ως τα Χριστούγεννα», τη Μαράια Κάρεϊ και το «All I Want For Christmas Is You» ή τους Wham και το «Last Christmas»;

ΗΧΩΛΟΓΙΟ

Ακούγονται παντού, στους δρόμους, στα καταστήματα, στα σούπερ μάρκετ, στα περίπτερα, στις αίθουσες αναμονής των ιατρείων, στα κτελ και τα αεροδρόμια, στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις. Κάνουν προσπάθεια να σε βάλουν στο κλίμα το εορταστικό και το καταφέρνουν για λίγο αλλά κάποια στιγμή λες, «νισάφι πια, είναι βαρετό να ακούς τα ίδια τραγούδια ξανά και ξανά κάθε χρονιά…». Υπάρχει, όμως, ένα τραγούδι, μια μαγική σύνθεση, που τραγουδιέται και ξανατραγουδιέται από μεγάλους και παιδιά και είναι, χωρίς αμφιβολία, ο πιο διαχρονικός και ο πιο γνωστός χριστουγεννιάτικος ύμνος παγκοσμίως.

Διάβασε περισσότερα

Φιλανθρωπία

«Φιλανθρωπία που… δαγκώνει!» – ΗΧΩλόγιο

Ο Μακιαβέλι, αγαπημένοι μου, στο βιβλίο του «O ηγεμόνας» σημειώνει: «Το καλό πρέπει να το κάνεις με δόσεις για να σε θυμούνται και να σ’ ευγνωμονούν. Το κακό πρέπει να το κάνεις αποφασιστικά, γρήγορα και δραστικά!» Να, λοιπόν, που κάπως έtσι σκέφτεται και η… τηλεοπτική φιλανθρωπία, μέρες που είναι, και βάλθηκε να παρουσιαστεί φορώντας τη λεοντή του κοινωνικού παρηγορητή.

Αυτό άλλωστε δεν γινόταν ανέκαθεν; Οι ισχυροί, πάντα, σαν Ιανοί, με το ένα πρόσωπο μοίραζαν τη φτώχεια, τον θάνατο και το περιθώριο και με τ’ άλλο εμφανίζονταν να αγαθοεργούν και να απαλύνουν τα κοινωνικά τραύματα… Αυτή είναι, αγαπημένοι μου, η φιλανθρωπία των «ωσαννά», των τηλεοπτικών ενσταντανέ, για λίγο ψωμί και λίγο γάλα, σε λίγους, η καλλιέργεια της υπέρκοσμης ελπίδας.

Διάβασε περισσότερα

Ινδική Τίγρης - Παραμύθι

«Μια φορά κι έναν καιρό…» – ΗΧΩλόγιο

Μπήκε ο Δεκέμβρης αγαπημένοι μου, οι μέρες κόντυναν και οι νύχτες σέρνουν νωχελικά το βήμα τους. Αργεί να ξημερώσει. Μπήκε ο Δεκέμβρης, ο μήνας των παραμυθιών, και εγώ σκοπεύω να γεμίσω τη στήλη μου σήμερα μ’ ένα παραμύθι που μου ‘λεγε η γιαγιά μου, κάποτε. Τότε, που οι γιαγιάδες υπήρχαν μόνο γι αυτό. Να μας κρατάνε αγκαλιά και να μας λένε παραμύθια…

ΗΧΩΛΟΓΙΟ

Μια φορά κι έναν καιρό, κάπου στη μακρινή Ινδία, ζούσε ένας νεαρός, πάμφτωχος αγρότης, με τους υπέργηρους γονείς του. Οι γονείς του μια επιθυμία είχαν σ’ όλη τους τη ζωή. Να πάνε να λουστούν στα ιερά νερά του ποταμού Γάγγη, κατά πως το απαιτούσε η παράδοση. Έφτασαν, όμως, σε βαθύ γήρας, χωρίς να μπορέσουν να την πραγματοποιήσουν: Ο νεαρός αγρότης, βλέποντας ότι το τέλος των γονιών του πλησιάζει, αποφασίζει να εκπληρώσει την επιθυμία τους.

Διάβασε περισσότερα

Πόλη - Βροχή - Ομπρέλες - Άνθρωποι

«Πόσο ευρωπαίοι είμαστε…;» – ΗΧΩλόγιο

ΗΧΩΛΟΓΙΟ

Είναι φορές, αγαπημένοι μου, που η ελληνική πραγματικότητα μας εξαντλεί. Μας εξαντλεί το ύφος των ανθρώπων, οι πράξεις τους, ο τρόπος που αντιμετωπίζουν τα προβλήματα που τρέχουν, οι βίαιες, οι ήπιες ή οι αδιάφορες αντιδράσεις. Βρισκόμαστε, θα έλεγε κανείς, μπροστά σε μια συγκεχυμένη εικόνα της φυλής που νιώθει σαν άγριο θηρίο, πιασμένο στο δόκανο του κυνηγού, δίχως την εύνοια των θεών στο πλευρό του. Μια φυλή εγκλωβισμένη, που επιμένει διαστροφικά στα φτηνά χαρακτηριστικά της. Άλλωστε, όλες οι φυλές διαθέτουν τέτοια…

Μια φυλή που γουστάρει την απραξία, που διοχετεύει τις δυνάμεις της σε ανούσιες πράξεις και αποστρέφει το βλέμμα της από το καινούριο, το άυλο, το διαφορετικό που προβάλλει στον ορίζοντα. Μια φυλή που είναι ολοφάνερο ότι η κρίση την έχει ξεβολέψει. Την έχει αποπροσανατολίσει και έχει χάσει τον βηματισμό της. Της έχει αφαιρέσει την κανονικότητά της. Το «προνόμιο» να εκτελεί κανονικά, καθημερινά, τις ίδιες και τις ίδιες κινήσεις που εκτελούσε εδώ και μια τριακονταετία.

Διάβασε περισσότερα

Δεντρολίβανο

«Ένα βοτάνι για τη θύμηση…» – ΗΧΩλόγιο

ΗΧΩΛΟΓΙΟ

Ο καιρός πάει να χαλάσει. Σύννεφα μαύρα και βαριά πλέουν αργά, χαμηλά, σημάδι πως όπου να ‘ναι θα εγκαταλείψουν το υγρό τους φορτίο πάνω στη γη. Ο αέρας δυναμώνει σιγά-σιγά και σαρώνει τα κίτρινα φύλλα. Το δεντρολίβανο μπροστά στα πόδια μου αντιστέκεται σθεναρά στις ριπές του. Το φύτεψα πέρσι και έχει φτάσει ίσαμε το μισό μου μπόι. Το αγαπώ τούτο το φυτό γιατί κάθε φορά που το βλέπω θυμάμαι τη γιαγιά Αθηνά.

Εκείνη μου έλεγε πως τούτο το βοτάνι, εκτός από ελιξίριο νεότητας, είναι ένα κι ένα για τη θύμηση. Παλαιότερα το έβαζαν στα φαγητά τους οι γυναίκες των ναυτικών αλλά και όσων αναγκάζονταν να φύγουν μακριά και για μεγάλο διάστημα για να θρέψουν την οικογένεια. Πίστευαν πως τούτος ο αειθαλής θάμνος θα βοηθήσει για να μην τις ξεχάσουν. Το έβαζαν στα φαγητά τους και όταν οι άντρες επέστρεφαν, για να τις ξαναθυμηθούν. Εκείνες τις «δύο εποχές», του «μισεμού» και της «επιστροφής», μοσχομύριζαν οι γειτονιές του χωριού δεντρολίβανο και μπαχάρια, ανακατεμένα σε νόστιμες σάλτσες, και έδιωχναν τη λησμονιά μακριά, έξω από τα σπίτια.

Διάβασε περισσότερα

ΗΧΩΛΟΓΙΟ

“Οι ήρωες περπατούν στα σκοτεινά…” – ΗΧΩλόγιο

Οκτώ Νοεμβρίου σήμερα που γράφω. Η πόλη γιορτάζει τα ελευθέριά της και εγώ θέλω να επικοινωνήσω κάποιες από τις σκέψεις μου. Σκέφτομαι, λοιπόν, αγαπημένοι μου, πως όλοι οι ήρωές μας, αυτοί του 1821, του πρώτου και του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, απλοί πολίτες, οπλίτες, αξιωματικοί και ηγέτες, δεν υπάρχουν πια παρά στα σκονισμένα κιτάπια της Ιστορίας. Βέβαια, η φωτογραφία, ο κινηματογράφος και η λογοτεχνία, η ποίηση και η ζωγραφική αλλά και οι άλλες τέχνες, απαθανάτισαν τα μεγάλα γεγονότα τα οποία στην ουσία καθόρισαν το οντολογικό μέρος την ταυτότητάς μας μέχρι τώρα.

Γιατί, είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει, μέχρι τώρα μιλάμε και ζούμε με το 1821, το ‘12, το έπος του ‘40, την Εθνική Αντίσταση, καθαρή απόρροια του έπους στα αλβανικά βουνά, και για ό,τι επακολούθησε στη συνέχεια.

Διάβασε περισσότερα

Τηλεφώνημα από εταιρία δημοσκοπήσεων

«Στο δόκανο των δημοσκοπήσεων…» – ΗΧΩλόγιο

Το σταθερό τηλέφωνο, αγαπημένοι μου, χτυπούσε ήδη για πολλοστή φορά. Προσπάθησα να το αγνοήσω γιατί το νούμερο που εμφανίστηκε στην οθόνη, μου ήταν παντελώς άγνωστο. “Τί θα κάνεις; Κάποια στιγμή θα σταματήσεις”, μονολόγησα, αλλά έπεσα έξω. Τα ντριν, ντριν συνεχίστηκαν αυθάδικα και επίμονα. Τελικά, λίγο η περιέργεια, λίγο ο εκνευρισμός που μου προκαλούσε το συνεχές και επίμονο κουδούνισμα, με ανάγκασαν να το σηκώσω…

– Παρακαλώ;
Μια ζεστή, ευγενική, ανδρική φωνή με καλημέρισε από την άλλη άκρη της γραμμής:
– Είστε η κ. εύα… Κ…..;
– Μάλιστα, τι θα θέλατε παρακαλώ;
– Είμαστε από την εταιρεία τάδε. Κάνουμε μια δημοσκόπηση. Θα είχατε την καλοσύνη να μας χαρίσετε λίγο από τον χρόνο σας…;

Κάθε φορά, αγαπημένοι μου, που με καλεί μια εταιρεία δημοσκοπήσεων, ενστικτωδώς μου δημιουργείται η εξής απορία: Πού στο καλό βρήκε το τηλέφωνό μου και ποιος διάτανος της έδωσε τα στοιχεία της ταυτότητάς μου! Το ίδιο ισχύει για όλες εκείνες τις ενοχλητικές κλήσεις που δέχομαι από, ευγενικές ομολογουμένως, γυναικείες ή ανδρικές φωνές, που αφορούν προώθηση κάποιου προϊόντος ή συμμετοχή σε έρευνα. Ειδικά, όμως, με τις εταιρείες δημοσκοπήσεων, οι απορίες μου δεν εξαντλούνται εκεί.

Διάβασε περισσότερα

Ηχωλόγιο - Ο θεός των μικρών πραγμάτων

«Ο Θεός των μικρών πραγμάτων…» – ΗΧΩλόγιο

Σε μια γωνιά του γραφείου μας, αγαπημένοι μου, στο πρώτο ράφι κάθε ντουλάπας, στο βάθος-βάθος μιας τσάντας, υπάρχει μια θέση όπου κοιμάται συνήθως ο Θεός των μικρών πραγμάτων. Ένας θεός που του δίνουμε τη μορφή εκείνων των αντικειμένων που αγαπάμε πιο πολύ, τόσο πολύ που αρνούμαστε να τα αποχωριστούμε.

Μια παλιά κούπα του καφέ, ένα τρύπιο μακό, ένα μισοφαγωμένο μολύβι, το παλιό μας μάλλινο παλτό που αγοράσαμε με τον πρώτο μας μισθό, ένα κασκόλ πλεγμένο από χέρι αγαπημένο, ένα φούτερ που δεν μας κάνει γιατί τα κιλά προστέθηκαν πάνω μας μαζί με τα χρόνια, ένας αναπτήρας που δεν ανάβει πια και λέει πάνω «I LOVE…», κι άλλα μικρά και «ασήμαντα» για τους άλλους πράγματα, μεγάλα όμως και σημαντικά για εμάς.

Είναι, αγαπημένοι μου, αυτά τα χιλιοφορεμένα ρούχα, τα χιλιοχρησιμοποιημένα μικρά αντικείμενα, που δεν αποχωριζόμαστε. Αγοράζουμε κι άλλα, καινούρια. Παρά τη συντριπτική υπεροχή τους όμως, τα παλιά παραμένουν εκεί δίπλα, φθαρμένα, κακοποιημένα από την πολλή χρήση, κουρασμένα από τον χρόνο που πέρασαν μαζί μας, απόλυτα αγαπημένα και ασυναγώνιστα.

Διάβασε περισσότερα

Μια τιράντα πέφτει… – ΗΧΩλόγιο

Aύγουστος! Εκεί, στη ραστώνη και την ανοχή του ελληνικού καλοκαιριού, την ώρα της παραθαλάσσιας συρροής και της ετερόκλητης συνάθροισης, εκεί, στην αύρα του δροσιστηρίου, στο απάγγειο της σκιάς, μια τιράντα πέφτει… Τυχαία και με αθωότητα, λες στην αρχή… Ποιος να δώσει σημασία σε μια τιράντα που πέφτει; Γύρω τριγύρω σώματα με προκάτ πρόκληση, μέλη εντατικά εκτεθειμένα και υγρά από νερό κι αλάτι, στο λιοπύρι ή στην ομπρέλα.

Μια τιράντα πέφτει... Ηχωλόγιο

Κι όμως μια τιράντα πέφτει… Τιράντα από μαγιό, τιράντα από μακό πρόχειρο της πλαζ, τιράντα από αραχνένιο λευκό φόρεμα, που ελάχιστα καλύπτει – μια τιράντα πέφτει… Μπορεί από πλυσίματα πολλά, μπορεί από μέτρια ποιότητα ή από κακό σιδέρωμα, να ξεχείλωσε και να χαλάρωσε. Η τιράντα πέφτει κι αποκαλύπτει τον μαγικό, γυμνό ώμο. Όλα τα υπόλοιπα – υφάσματα, λάστιχα, στηθόδεσμοι και καλύπτρες – είναι στη θέση τους, φύλακες και φρουροί, απαγορευτικοί και ολόσφιχτοι. Μόνο η τιράντα δεν πειθαρχεί και πέφτει στο πλάι, στο πάνω μέρος του χεριού της…

Για λίγα δευτερόλεπτα σκέφτεσαι πως, αν ο Όμηρος διάλεγε για ήρωα του μια γυναίκα, θα μιλούσαμε για (αχίλ)λειο ώμο. Λίγα δευτερόλεπτα για έναν ώμο εξαίσιο, δύναμη αλλά κι ευάλωτο σημείο, που ο ανδρικός πληθυσμός ένα γύρω πάνω του θα‘θελε να γείρει. Και μετά η επαναφορά στην τάξη: θες ανακλαστικά, θες επί τούτου, με μια απλή κίνηση του χεριού της η τιράντα επανέρχεται στο ύψος της, στη θέση της, στην αποστολή της.

Η τιράντα σε λίγο ξαναπέφτει… Επιμένει στην πτώση της ξανά και ξανά και ίσως κάτι θέλει να μας πει. Λες – σκέφτεσαι – να‘ναι προσχεδιασμένη η χαλαρότητα, σκηνοθετημένη η αποκάλυψη, επιτηδευμένη η τάχα εσπευσμένη ανατοποθέτηση; Όσο κι αν οι επαναφορές πυκνώνουν και γίνονται κάθε φορά συχνές και μηχανικές, η τιράντα – μόνο η μια, όχι η δίδυμή της, ένα μυστήριο πράγμα – επαναλαμβάνει τη γοητεία της πτώσης της. Ο ανδρικός πληθυσμός ακροβολισμένος στραβολαιμιάζει μπροστά στο θαύμα ενός νωχελικά κινούμενου ώμου. Προσκυνάει τον θρίαμβο εντέλει του ημιντυμένου πάνω στο γυμνό, που τριγύρω μοδάτα βολοδέρνει στην ακτή.

Όταν μια τιράντα πέφτει και ξαναπέφτει, μια ησυχία πέφτει, ακόμη και σε μπιτσόμπαρο. Μόνο και μόνο για να ακουστεί το εκκωφαντικό της πτώσης της, η θορυβώδης τήξη των ασκημένων βλεμμάτων, που θα πέσουν και θα λιώσουν πάνω της. Η ζέστη του μεσημεριού θεριεύει, τα παγάκια λιώνουν, τα ποτά παύουν να είναι ηδύποτα, ο καύσωνας πυρώνει…

Και παρακαλάς να κρατήσει λίγο ακόμη η ιεροτελεστία της πτώσης, να μην πάει να βουτήξει τώρα αμέσως η τιραντούχος, κι ας βράζει ο τόπος. Να μην καλύψει η θάλασσα τον ώμο και την τιράντα. Να μη γίνουν ένα ακόμη σώμα ανάμεσα σε τόσα άλλα επιπλέοντα της θερινής ραστώνης κι ανοχής. (7 Αυγούστου 2017)

Με αγάπη εύα

Save