Αγιογραφία - Άγιοι - 29 Δεκεμβρίου

Αν ο Θεός υπάρχει, γιατί επιτρέπει το κακό; (του Γεώργιου Τρυφωνόπουλου)

Στις 29 Δεκεμβρίου η εκκλησία εορτάζει τους πρώτους μάρτυρες της εποχής του Χριστού, τα δεκατέσσερις χιλιάδες νήπια που σφαγιάστηκαν κατόπιν εντολής του Ηρώδου στην Βηθλεέμ, την εποχή που γεννήθηκε ο Χριστός. Βλέποντας ότι είχε ξεγελαστεί από τους Μάγους (Μτθ.2,16-18), ο βασιλιάς διέταξε την θανάτωση όλων των παιδιών από ηλικίας μιας μέρας (0) μέχρι δυο ετών. Θρήνοι και μητρικοί αναστεναγμοί κύκλωσαν την μικρή κωμόπολη Βηθλεέμ κι αυτή η πράξη έμελε να καταγραφή στην ιστορία, ως μια από τις πιο αποτρόπαιες, ενώ ο Ηρώδης σε παγκόσμιο σύμβολο παιδοκτόνου, που χρησίμευε ως παραλληλισμός για καθένα άνθρωπο, που θα διέπραττε παρόμοιες πράξεις.

Ο Θεός άνθρωπος στη γη, για να σώσει και να κάνει θεό τον άνθρωπο. Έρχεται να φέρει την ειρήνη στο κόσμο, να διαλύσει το σκοτάδι, να φωτίσει τις αξημέρωτες καρδιές. Ήλθε να σώσει και ν’ ανεβάσει τον άνθρωπο στον ουρανό, να τον θεώσει. Μα όμως με τον ερχομό του 14000 αθώα πλασματάκια βρίσκουν φρικτό θάνατο, 14000 μάνες θρηνούν απαρηγόρητες. Στοιχεία που δεν διαφέρουν και πολύ από σημερινούς απολογισμούς εμπόλεμων καταστάσεων. Ποία ειρήνη έφερε ο Χριστό, Θεός γεμάτος αγάπη, τόσο ανάλγητος, τόσο μικρόψυχος να μην βλέπει τον πόνο, να μην σταματά με μιας την καταστροφική μανία του Ηρώδη! Τα λόγια θα μπορούσαν και σήμερα μ’ άλλο περιεχόμενο να τοποθετηθούν στα στόματα μας, που είναι ο Θεός στα παιδιά της Αφρικής, σ’ αυτά των πολέμων, στους εκατομμύρια πρόσφυγες, στους νέους που πεθαίνουν, στους καλούς κι ωραίους σαν παιδιά ανθρώπους που φεύγουν!

Διάβασε περισσότερα

Συνέντευξη με μητέρες παιδιών με αναπηρία

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα ΗΧΏ Φλώρινας στις 10 Ιουνίου 2009.

Στη χώρα μας οι άνθρωποι μετριούνται με δύο μέτρα και ζυγίζονται με δύο σταθμά. Την ίδια στιγμή που προνομιούχοι γονείς στήνουν off shore εταιρίες στο εξωτερικό για να αποφύγουν τη φορολογία και να εξασφαλίσουν τα παιδιά τους, κάποιοι άλλοι γονείς με νύχια και με δόντια αγωνίζονται για να πετύχουν τα αυτονόητα. Σήμερα φιλοξενούμε μητέρες παιδιών με Αναπηρία.

Τί ένιωσες όταν σου ανακοίνωσαν ότι το παιδί σου δεν είναι σαν όλα τα άλλα παιδιά; Υπήρχε κάποιος φορέας στον οποίο μπορούσες να στραφείς για να σε βοηθήσει να αποδεχτείς το γεγονός, να σε στηρίξει ψυχολογικά;

Αγνή Σιδηροπούλου: Το σοκ ήταν πολύ μεγάλο! Εγώ, και αυτό είναι τραγική ειρωνεία, έχω την ειδικότητα της επισκέπτριας υγείας και η πτυχιακή μου είχε σαν θέμα το αυτιστικό παιδί. Οι εργασίες μου των εξαμήνων, είχαν σαν θέμα το σπαστικό παιδί και τα παιδιά με ψυχικές διαταραχές. Ήξερα τι σημαίνει παιδί με αναπηρία. Όταν όμως η αναπηρία χτύπησε τη δική μου πόρτα, τότε ήταν που έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Είχα όμως την τύχη να γεννηθεί το παιδί μου στη Γερμανία. Το επίπεδο του συστήματος υγείας εκεί, δεν έχει καμία σχέση με το δικό μας. Η προσέγγιση, η κοινωνική πρόνοια, η στήριξη των οικογενειών και ειδικά της μάνας, που αρνείται να δεχτεί το γεγονός ότι το παιδί της δεν είναι όπως τα άλλα παιδιά, γίνεται από έμπειρο και εξειδικευμένο προσωπικό. Παρ’όλα αυτά, πέρασαν πέντε μέρες για να δεχτώ να δω το παιδί μου. Παρακολούθησα προγράμματα ψυχοθεραπείας με ένα ολόκληρο τιμ γιατρών να με στηρίζει. Οχτώ μήνες έμεινε το παιδί μου στην εντατική και εγώ γυμνή, το κρατούσα πάνω στο σώμα μου, συνδεδεμένη με όλα τα μόνιτορ για να με νιώθει, για να καταλαβαίνει, να νιώθει αυτό που ένιωθε όταν ήταν στο ενδομήτριο, να νιώθει τους χτύπους της καρδιάς μου, όλες μου τις λειτουργίες και όλα μου τα συναισθήματα και να μην αισθάνεται αποκομμένο. Εκεί κατάλαβα ότι το αγαπώ πιο πολύ και από τη ζωή μου, και είμαι σίγουρη ότι με ένιωθε, με καταλάβαινε και αυτό. Όταν το αγκάλιαζα ηρεμούσαν όλες οι ενδείξεις στα μόνιτορ. Εδώ, από ότι μου περιγράφουν μητέρες που είχαν παρόμοιες εμπειρίες με τη δική μου, δεν σε αφήνουν ούτε να το αγγίξεις το παιδί.

Διάβασε περισσότερα