Σούπερ Μάρκετ

Το Σούπερ Μάρκετ (του Τρύφων Ούρδα)

Τρύφων ΟύρδαςΩς καταναλωτικός άνθρωπος κι εγώ, προχθές λίγο πριν του Ευαγγελισμού,  πήγα να ψωνίσω  σ’ ένα από τα «σούπερ μάρκετ»  της πόλης μας. Μου φάνηκε παράξενο μάλιστα, γιατί αυτή τη φορά δεν κράταγα  στα χέρια μου λίστα με τα ψώνια. Τώρα πήγαινα αποκλειστικά και μόνο να πάρω ένα σακουλάκι αλάτι. Ναι αυτό μόνο! Μου θύμισε την εποχή εκείνη στο χωριό μας, που πηγαίναμε στο φτωχομπακάλικο για να πάρουμε ένα πράγμα, γιατί για τα πολλά δεν έφτανε και η τσέπη!

Έφτασα λοιπόν και από τις αυτόματες πόρτες μπήκα μέσα. Όπως συμβαίνει πάντα σ’ αυτά τα μαγαζιά, πάνω στα μακρόστενα ράφια του, αντίκρισα πληθώρα αγαθών. Και φυσικά πελάτες να τα περιεργάζονται. Άλλοι απ’ αυτούς  χωρίς πολύ σκέψη να τα παίρνουν και να τα βάζουν στο καροτσάκι τους, άλλοι να τα απορρίπτουν και να τα ξαναβάζουν στη θέση που τα πήραν και άλλοι να πιάνουν συζήτηση μπροστά σ’ αυτά, εξαίροντας ή κατηγορώντας την ποιότητά τους.

Διάβασε περισσότερα

Παράθυρο

Παράθυρο στον κόσμο (του Τρύφων Ούρδα)

Τρύφων ΟύρδαςΉταν ένα παράθυρο στο παλιό μας το σπίτι. Χαμηλό όπως ήταν, από μικρό παιδί μ’ έβαζε εκεί μπροστά του η μάνα μου, όρθιο πάνω στο μικρό κρεβατάκι για να με βλέπει και να τη βλέπω, τις ώρες που εκείνη έκανε δουλειές έξω στην αυλή. Και τη χαιρετούσα εγώ από μέσα σαν την έβλεπα να με κοιτάζει και δώστου εκείνη μου έστελνε φιλιά με το χέρι της..!

Αργότερα, λίγο μεγαλύτερος, συνήθισα να κάθομαι μπροστά του και μόνος μου. Σαν τέλειωνα τα διαβάσματα, έπιανα εκεί τη θέση μου και κοίταζα έξω απ’ το τζάμι ώρες ολόκληρες. Και τι δεν έβλεπα απ’ αυτό… Τον κόσμο ολόκληρο!

Έβλεπα το όμορφο ξημέρωμα. Έναν χρυσό ήλιο να βγαίνει απ’ τα βουνά και να φωτίζει όλη την πλάση. Με τις αχτίνες του να διαλύει τα σκοτάδια της νύχτας και να δίνει σ’ όλη τη γη τη χαρά της ζωής. Ενώ προχωρούσε η μέρα μέσα απ’ το καθαρό γυαλί του, έβλεπα ακόμα, ανθρώπους γελαστούς, ανθρώπους στεναχωρημένους, άλλους να περπατάνε βιαστικά για να πάνε στις δουλειές τους και άλλους να επιστρέφουν κουρασμένοι απ’ αυτές.  

Διάβασε περισσότερα

Κινητό τηλέφωνο

Το Κινητό (του Τρύφων Ούρδα)

Τρύφων ΟύρδαςΠόσα χρόνια είχαμε να βρεθούμε με τον Γιώργο κι εγώ δεν ξέρω. Πάντως πολλά! Προχτές ξαφνικά με πήρε στο κινητό. Πηγαίνοντας μ’ έναν άλλο φίλο του σ’ ένα διπλανό Νομό, μου είπε πως θα περνούσε και από την πόλη μας για να με δει και να πιούμε μαζί έναν καφέ.

Ήρθε λοιπόν ο φίλος και καθίσαμε σε μια καφετερία. Ειλικρινά τρομάξαμε ν’ αναγνωρίσουμε ο ένας τον άλλον!  Ο καιρός βλέπετε..!  Άλλωστε όταν γνωριστήκαμε ήμασταν παιδιά. Νέοι επίσης και όταν χωριστήκαμε και ο καθένας τράβηξε το δρόμο της ζωής του. Τώρα όμως, μετά από τόσα χρόνια τι να περιμένεις! Δυστυχώς γίναμε αγνώριστοι. Τέλος πάντων!

Και ενώ πριν καλά-καλά αρχίσουμε να μιλάμε, τι άλλο για… τη «σημερινή μας κατάσταση», χτύπησε το τηλέφωνό του.

Διάβασε περισσότερα

Θεοφάνεια - Φλώρινα

ΤΑ «ΦΩΤΑ» (του Τρύφων Ούρδα)

Τρύφων ΟύρδαςΜε το Ευαγγέλιο στο στήθος ο παπα – Σαράντης και στο ένα του χέρι να κρατάει  το Σταυρό και μαζί με τους δύο τους ψαλτάδες του, έβγαινε από την Εκκλησία την Ανάληψη για το ποτάμι. Πιο μπροστά πήγαιναν τα «Εξαπτέρυγα» και πίσω τους το εκκλησίασμα, οι χωριανοί μας. Όλοι βάδιζαν με προσοχή πάνω στον πάγο  και στο φρέσκο χιόνι που έπεσε τη νύχτα και σκέπασε τα σπίτια και τους δρόμους και έμεινε «στολίδι» πάνω στα κλαδιά των δένδρων, κρατώντας τα «χριστουγεννιάτικα!»

Όμως για δες σήμερα το πρωί! Η φύση άλλαξε και ο ήλιος έλαμψε στον ουρανό, κάνοντας και τη μέρα με το άσπρο χιόνι γύρω, ακόμα πιο φωτεινή, έτσι για να ταιριάζει με τη σημερινή γιορτή, τη μεγάλη Γιορτή των Φώτων.

Εδώ και πολλά χρόνια, σαν σήμερα στο χωριό, η κατάδυση του Σταυρού και ο Αγιασμός, γινόταν στην πλατεία, κάτω από την μεγάλη ξύλινη γέφυρα, εκεί που το νερό καθώς στριφογύριζε πάνω στ’ ανάχωμα, έτρωγε το βυθό του και γινόταν βαθύτερο. Εφέτος όμως η Επιτροπή με τον πρόεδρο της Κοινότητας, αποφάσισαν να πέσει ο Σταυρός στον «πάνω μαχαλά», πάλι σε μια απότομη στροφή του ποταμού, κοντά στα σπίτια του Μάρκου και του Νικόλα, όπου επίσης το νερό είχε αρκετά μεγάλο  βάθος αλλά και πλάτος,  ικανό  να χωρέσει όλους όσους θα αποφάσιζαν να πέσουν και  να τον πιάσουν.

Διάβασε περισσότερα

Φάτνη - Χριστούγεννα

“Το όνειρο των Χριστουγέννων…” (του Τρύφων Ούρδα)

Τρύφων ΟύρδαςΤο διήγημα γράφτηκε το 1972…

Πήγαινα σχεδόν σαν να πετούσα. Δεν ήξερα πού! Ακολουθούσα στα τυφλά έναν δρόμο, που μου έδειχνε η ψυχή μου. Την αισθανόμουν μέσα από τους κόλπους της καρδιάς μου, να μου μιλά και να με κατευθύνει, πάνω σε «μονοπάτια» ανώμαλα, με κορυφές βουνών με απόκρημνες ρεματιές και χαμηλές ραχούλες.

Και εγώ, άλλοτε ανέβαινα πολύ ψηλά, σαν να ήθελα να αγγίξω τα αστέρια του ουρανού και άλλοτε πάλι κατέβαινα στη γη και γλιστρούσα πάνω στο χιόνι. Ήταν στ’ αλήθεια πολύ ευχάριστο! Ένοιωθα το σώμα μου ελαφρύ σαν πούπουλο, τα πόδια μου γρήγορα σαν τον αέρα, ενώ η καρδιά μου να βγαίνει από τα στήθια μου και να φεύγει μακριά και ύστερα να ξανάρχεται στον παράδοξο αποψινό περίπατο.

Διάβασε περισσότερα